Spiegelende bollen

Een zonnige herfstdag deed mij fluitend fietsen naar Deurle, op weg naar het nieuwe tuinproject van het Museum Dhondt-Dhaenens. Benieuwd naar wat de Nederlandse kunstenares Maria Roosen (1957) in die tuin had uitgevoerd. Mooi meegenomen dat het mooi weer was. En dat niet alleen voor het fietsen, maar ook voor het project zelf van Maria Roosen, dat bij zonlicht alleen maar aan schoonheid kan winnen.Tientallen kleine, middelgrote en grote bollen in spiegelglas liggen verspreid op het groene gras voor en naast het museum. Een prachtig schouwspel dat allerlei associaties oproept. Zo zachtjes neergevleid op het gras zagen de bollen eruit als exotische paddestoelen of als een uit de lucht gevallen maquette van het planetaire stelstel. Wetenschap of magie? Met het werk kan je vrij associërend alle richtingen uit.Leuk is vooral ook het spiegelend effect van al die bollen die zoveel verschillende beelden en zoveel verschillende perspectieven kunnen oproepen. Van dichtbij zie je jezelf, de hele omgeving en de lucht weerspiegeld in een oog dat alle kanten op kan kijken. Van veraf is het vooral de weerkaatsing van het licht op zovele plaatsen dat de fascinatie gaande houdt.Leuke, niet-pretentieuze en lichtvoetige kunst van het betere soort dat we al eerder in het museum Dhondt-Dhaenens onder leiding van Edith Doove hebben aangetroffen...ooo...Spiegelbeeld...ooo... van Maria Roosen nog een hele winter in de tuin van het Museum Dhondt-Dhaenens, Museumlaan 14, 9831 Deurle. Open van dinsdag tot vrijdag van 13 tot 17u. Zaterdag, zondag en feestdagen van 11 tot 17u. Tel: 09-282.51.23, www.museumdd.beDwingende noodzaakObjectif (...) is één van die actuele kunstinitiatieven in het Antwerpse die de vinger van de scene aan de pols houden. Met Carla Arocha en Philippe Pirotte als curatoren wordt deze dagen een keuze van tekeningen getoond, waarbij niet meteen gedacht moet worden aan de geijkte werken op papier, maar wel aan de dwingende behoefte van de kunstenaar om zijn of haar creativiteit op een snelle, spontane manier te uiten. Daarom heet deze tentoonstelling ook pressing. Een subjectieve keuze: van Corey McCorkle is een fijne muurtekening te zien, die op het eerste gezicht helemaal past in een spiritueel new age-sfeertje, maar waar tegelijk de ambivalentie van afdruipt. Ook het spirituele kan dictatoriale trekjes hebben. Michelle Grabner toont eveneens twee subtiele muurtekeningen, opgebouwd rond gerecupereerde spinnenwebben. Luc Tuymans en Mike Kelley spelen met de verschuiving van beelden: een clown wordt een misdadiger, een abstract ogend kluwen van lijnen een dreigende hoop modder. Annemie van Kerckhoven nam een boek met verkooptechnieken als leidraad voor een reeks cynische tekeningen op staalkaarten van vasttapijt. Van Kris Fierens zijn twee uitgepuurde versies van zijn zoektocht naar de ultieme toets te zien. Eén van die tekeningen hangt op een andere tekening, namelijk een gigantisch vel papier dat een muur helemaal bedekt en daardoor de hele vanzelfsprekendheid van tekening aan de muur in vraag stelt. (MR)Pressing in Objectif (...), Coquilhatstraat 14, 2000 Antwerpen, tot 30 november. Open donderdag t.e.m. zaterdag van 14 tot 18 uur. Info: 0475/563.368.Sociale onvredeVoor sommige mensen staat kunst dicht bij het leven, voor anderen is kunst juist de plaats bij uitstek die zich aan het leven weet te onttrekken. Zelf heb ik nooit een breuk ervaren tussen mijn leven als milieuactivist en dat van recensent actuele kunst. Het ene staat voor mij nog altijd in een logische samenhang met het andere. Vandaar waarschijnlijk dat het expliciet politiek geëngageerde werk van Sven t Jolle (1966) mij zo aanspreekt. Hoogtepunt in het werk van Sven t Jolle blijft het werk Mens erger je niet (1994), dat het SMAK in zijn collectie heeft. Twee zwartgekleurde, gestileerde figuren met een rood hoofddeksel op zitten op de grond rond het gezelschapsspel Mens erger je niet. Een subtiel antiracistisch werk waarin vorm en inhoud perfect samenvallen.In zijn nieuwe tentoonstelling Ein bisschen sociale Frieden (eigenlijk moet het sozialer zijn) in de Antwerpse galerie van Stella Lohaus gaat t Jolle verder op zijn links, maatschappijkritisch elan. Uitgangspunt is een interview met VLD-voorzitter Karel de Gucht in De Morgen dat de titel meekreeg Ik ben geen kapitalist. In de nieuwe tentoonstelling gaat het over allerlei vormen van recuperatie in een tijd waarin door succesvolle betogingen en acties van andersglobalisten het antikapitalisme opnieuw sexy is geworden.t Jolle laat er echter geen twijfel over bestaan dat deze vorm van recuperatie een zeepbel is. Zo bindt t Jolle De Gucht in een tekening geïnspireerd op Lucky Luke aan de totempaal, omsingeld door sceptische Indianen, Arabieren, Chinezen en blanken die weigeren te geloven dat De Gucht geen kapitalist zou zijn. Ook het merk Ford wordt terug in de indianentijd gekatapulteerd door het embleem van de autofabrikant op een kleine replica van een Amerikaans houten fort te plaatsen. Ford is de cowboy en de bad guy, net zoals andere automerken die zonder veel schroom indianennamen (Cherokee bijvoorbeeld) recupereren.Naast het Amerikaanse krijgt ook het Belgische kapitalisme klappen uitgedeeld. t Jolle bracht van een reis een uithangbord van een Delhaize in Thailand mee en liet het aan de buitenkant van de galerie installeren. Het zielige nationalistische vertoon van een vorige Vlaamse regering die alle verkeerspalen plots geel en zwart liet schilderen, wordt in een replica door t Jolle aan de kaak gesteld. Iedereen krijgt er in de nieuwe tentoonstelling van t Jolle terecht van langs, maar de werken blijven te veel op het niveau van de illustratie van politiek verantwoorde en pertinente ideeën steken. Het lijkt al een tijd geleden dat t Jolle erin geslaagd is om een beeld zoals Mens erger je niet te maken.Sven t Jolle, Ein bisschen sociale Frieden, nog tot 30 november in de Stella Lohaus Gallery, Vlaamse Kaai 47, 2000 Antwerpen. Open van woensdag tot zaterdag van 14 tot 18u. Tel: 03-248.08.71Een brug te verDe Amerikaanse kunstenaar Allen Ruppersberg (1944) stelt tentoon in de galerie Micheline Szwajcer in Antwerpen. Uit een tekst die ter info in de galerie ligt, blijkt Ruppersberg een sterke interesse te hebben voor literatuur: Het werk van Ruppersberg transformeert de klassieke interesses van de literatuur: de vergankelijkheid van het leven, het onvermijdelijke voorbijglijden van de tijd, de twijfels rond kennis en de onaanvaardbare zekerheid van de dood.In het werk Low to High vormt de Slag om Arnhem van 17-29 september 1944 het uitgangspunt. In deze mythisch geworden veldslag uit de eindfase van de Tweede Wereldoorlog wilden de gallieerden de pas veroverde brug van Arnhem behouden. Dat lukte hen niet en de slag draaide uit op een gigantische slachtpartij.Als aandenken aan deze veldslag heeft Ruppersberg een trap gebouwd (een brug zou al te letterlijk geweest zijn). Op de treden staan afwisselend de woorden present en absent. Op de treden liggen boeken die in de tijd van de slag op Arnhem populair waren in de landen die betrokken waren bij die veldslag (Groot-Brittannië, Nederland, Polen en Duitsland). Een aantal van die boeken heeft Ruppersberg speciaal voor zijn werk laten herdrukken.Uit de manier waarop Ruppersberg met dit verleden is omgegaan, spreekt een oprechte bekommernis om een dramatische gebeurtenis uit het verleden levend te houden. Maar het werk zelf is te gemakkelijk. Te zeer een illustratie van een letterlijk idee, dan een goed kunstwerk dat tot nadenken stemt.Een ander werk bestaat uit een aantal zeefdrukken met de titel Honey I rearranged the collection because poetry is too difficult. We zien de reproductie van een klassiek bourgeois interieur, waar naast het haardvuur een mooie muurkast met boeken staat. Pijltjes met bibliografische verwijzingen geven aan om welke boeken het gaat.In een andere reeks werken borduurt Ruppersberg voort op datzelfde thema: Honey I rearranged the collection to see if I could understand what Monochrome Painting is all about. Een intelligent, geestig ogen werk met allerlei verwijzingen naar de Amerikaanse kunstgeschiedenis, maar iets te doorzichtig en met te weinig pit om echt te kunnen overtuigen.Allen Ruppersberg nog tot 30 november in de Galerie Micheline Szwajcer, Verlatstraat 14, 2000 Antwerpen. Open op donderdag en vrijdag van 10 tot 18u, zaterdag van 12 tot 18u. Tel: 03-237.11.27, www.gms.beSamenstelling: Jeroen LAUREYNS