Steven Everts,

Steven Everts, verbonden aan het Centre for European Reform, over het buitenlandse beleid van de VS 'De tragiek is dat de Amerikanen wel een visie op de toekomst van de wereld hebben. Ze vinden dat de verkalkte politieke orde in het Midden-Oosten ter discussie moet worden gesteld. Ze leggen zich terecht niet neer bij de status-quo in landen als Syrie, Iran en Saudi-Arabie. Maar hun aanpak van 'we're gonna ram democracy down your throat' werkt niet. (...) Europa kan een grote bijdrage leveren aan de democratisering van het Midden-Oosten. Wij hebben diplomaten in Teheran, Amerika niet. Maar het krijgt geen prioriteit. De Amerikanen willen het wel maar kunnen het niet, Europa kan het wel maar wil het niet. Het is net een scene uit een Griekse tragedie.' Vrij Nederland Abraham de Swaan, hoogleraar, over het Europese talenbeleid 'De verscheidenheid van culturen en talen in Europa is ongetwijfeld een rijkdom, maar ook een last. Daarover zwijgen de Raad en de Unie. Taalgrenzen en cultuurbarrieres vormen haast onoverkomelijke obstakels voor de uitwisseling van meningen tussen Europeanen. Ze belemmeren de opkomst van een Europese openbare ruimte, waar het politieke en culturele debat over de grenzen heen gevoerd kan worden. Er is geen Europese publieke opinie, en daarom kan de democratie in de Unie niet groeien. (...) De Europese propaganda wil de verscheidenheid aan talen die de burgers leren nog vergroten, maar bereikt precies het omgekeerde van de in het openbaar beleden doelstellingen. Doordat in Europa zoveel talen in omloop zijn, wordt de spraakverwarring almaar groter en lijkt er nog slechts een uitweg uit de Babylonische chaos: hoe meer talen, hoe meer Engels.' NRC Handelsblad Lodewijk Asscher en Anton Ekker, onderzoekers bij het instituut voor informatierecht, over het internet 'Bij gebreke van een wettelijke regeling blijft het beeld bestaan van cyberspace als een duistere, wetteloze plek waar de griezels anoniem op de loer liggen. Dat beeld is net zo simplistisch als de fictie van een utopische heilstaat waar geen overheid meer nodig is. Verdedigers van privacy en anonimiteit verworden in de beeldvorming al gauw tot handlangers van boeven of tot naieve activisten. Gewone internetgebruikers, providers en uiteindelijk het debat zelf zijn de belangrijkste slachtoffers van een luie wetgeving. Een heldere anonimiteitswet moet voorkomen dat het imago van het internet verder vergiftigd wordt.' de Volkskrant