Strictly JAZZ

Get lostWellicht speciaal voor uw dienaar zitten er in het doosje van Terence Blanchards nieuwste niet één maar twee cd-schijfjes. Eentje dat u, normaal begaafde medemens, zo maar in de winkel kunt kopen, en eentje voor minder begaafden: de stevig ingekorte en verknipte radioversies van de songs van Jimmy McHugh die de trompettist in opdracht van Sony Classics tot een opus verwerkte. Dat de op zich al toegankelijke bewerkingen van bekende standards nog eens vereenvoudiging zouden behoeven, zegt veel over de pet die meneer Blanchard, zijn platenbaas en de beslissers in radioland op hebben van hun luisteraar.Nochtans zocht en vond McHugh met zijn songs in de grote Broadway- en Hollywoodtraditie vanzelf een groot publiek. Weliswaar werd hij nooit zo bekend als zijn grote collegas Cole Porter, Richard Rodgers of Jerome Kern, maar hij schreef wel meer dan een handvol klassiekers: I cant give you anything but love, Im falling in love with love, Dont blame me, On the sunny side of the street , Lets get lost (ook bekend van Chet Baker) zijn er slechts enkele van. De vaak geraffineerde songs van McHugh doen het als vanouds goed bij jazzmuzikanten op zoek naar uitdagend materiaal. Denk maar aan Charlie Parkers versie van Dont blame me. Ze gaan natuurlijk haast allemaal over de liefde en volgens een zekere logica hoort daar een damesstem bij.Blanchard nodigde maar liefst meteen vier zangeressen uit die om de beurt de conversatie aangaan met zijn al even zangerige trompetspel. Diana Krall, Dianne Reeves en Cassandra Wilson zingen aardig, en klinken in kleine dosissen en strak omkaderd naar mijn smaak zelfs interessanter dan op hun recente eigen albums. Waarom ook hier alweer de zogenaamde ontdekking Janet Monheim mag aanrukken, blijft echter een raadsel. Behalve een kinderstemmetje en royaal kontgedraai op het podium heeft dit meiske muzikaal weinig te bieden dat niet uitnodigt tot bestraffende maatregelen, bij voorkeur met een klein zweepje op hoger vermelde draaiende kont.Blanchard schreef er intelligente bewerkingen bij die keurig, maar met de uitstraling van eerste klas postbeambten, worden uitgevoerd door zijn vaste kwintet. Een mooie, saaie plaat.Terence Blanchard Lets get lost Sony ClassicsAh, Paris!Na New York was Parijs in de jaren vijftig en zestig de jazzstad bij uitstek. De clubs floreerden, filmregisseurs bestelden jazzy soundtracks en wanneer het werk voor Aznavour of Bécaud erop zat, hielden de studios de deuren open voor plaatselijk jazztalent of Amerikanen op doorreis. Uit die rijkelijk gevulde archieven wordt geput voor de reeks Jazz in Paris. Na een eerste succesvolle lading komen er nu weer een twintigtal nieuwe deeltjes. Markant: Meeting Mr. Thomas van wijlen het Belgische gitaargenie uit Luik, en René Urtreger joue Bud Powell van de pianist die tot zijn eigen terechte ongenoegen vooral bekend werd door zijn figurantenrol op Miles Davis Ascenseur pour léchafaud. (Urtreger: Cétait de la merde. Ik stond meer op de uitkijk voor de dealer dan dat ik aan de piano zat). Gek genoeg zit precies die symbolische opname niet in de stijlvol verpakte maar aangenaam laag geprijsde reeks.Jazz in Paris, Universal MusicDown BeatHet Amerikaanse maandblad Down Beat publiceert in zijn zomernummer de resultaten van de wereldwijde Down Beat Critics Poll. Brave critici zijn het, die over het algemeen meestemmen met de trends in de platenindustrie en zelden met onverwachte namen voor de dag komen. De grote winnaar werd Joe Lovano, de lichtjes op Tony Soprano lijkende saxofonist en volgens de gangbare pr-kreet de eerste Italiaanse tenor voor Pavarotti. Geheel in die lijn zou Lovano nu bezig zijn met een door Caruso geïnspireerd project. Zoals elk jaar won Toots Thielemans in de afdeling Miscellaneous Instruments. Interessanter in de poll is de categorie TDWR (Talent Deserving Wider Recognition). Daarin staat onze favoriete Amerikaans-Amsterdamse rietspeler Michael Moore op nummer één bij de klarinetten.Bert?Vorig weekend werd een punt gezet achter de druk bezochte drieëntwintigste editie van Jazz Middelheim. In een interview in De Morgen vroeg producer Miel Vanattenhoven subsidies voor het door de VRT georganiseerde festival, dat het binnen de omroep financieel en logistiek niet breed heeft. Elke aanvraag werd tot nu toe afgewezen door het ministerie van Cultuur omdat de VRT jaarlijks al een forse dotatie krijgt. Maar er wordt fout geredeneerd, zegt Vanattenhoven, iets wat inderdaad de beste kan overkomen. Jazz Middelheim behoorde vroeger tot de kerntaken van de radio. Maar die tijd is al lang voorbij. In ons land is Jazz Middelheim het grootste festival in zijn genre en van vitaal belang als internationaal podium voor Belgische muzikanten. Jammer genoeg werd de spontane lach van Bert Anciaux tijdens het hele festival niet op het terrein waargenomen.Samenstelling:Rob LEURENTOP