Terug naar de bronMark Deweerdt

De federale regering-Verhofstadt II is in een dag twee hoge ambtenaren kwijt. Maandagochtend kondigde de sp.a-voorzitter, Steve Stevaert, aan dat hij Pascal Smet wegplukt van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen en hem dropt in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Even later kreeg de eerste minister, Guy Verhofstadt, een brief waarin Johan Leman meedeelde ontslag te nemen als directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR). In Brussel wordt Pascal Smet staatssecretaris voor Mobiliteit, Ambtenarenzaken, Brandbestrijding en Dringende Medische Hulp. Zijn belangrijkste opdracht ligt evenwel elders. Hij moet er het boegbeeld van de sp.a worden en de partij, in een kartel met Spirit en zo mogelijk ook met Agalev, uitbouwen tot de grootste Vlaamse formatie. De jongste stunt van Stevaert is een nieuwe illustratie van de recente geplogenheid in de Belgische politiek, publieke mandaten ondergeschikt te maken aan het partijbelang. Partijvoorzitters laten zich bij de selectie van ministers en staatssecretarissen niet in de eerste plaats leiden door de zorg om goed bestuur, maar kiezen mannen en vrouwen van wie zij vermoeden en hopen dat ze het beste passen in de versterking van de electorale aanhang en dus de macht van hun partij. Het is een verontrustende ontwikkeling. Het ontslag van Johan Leman als directeur van het CGKR is van een andere aard. Leman verwijst in zijn ontslagbrief naar de weigering van de federale minister van Binnenlandse Zaken, Patrick Dewael, het Centrum wegens een vermeend gebrek aan neutraliteit te laten bemiddelen in zijn conflict met de afgewezen Afghaanse asielzoekers die in hongerstaking waren gegaan. Als dat de ware reden is van het ontslag, heeft Dewael geen ongelijk van een 'overtrokken reactie' te spreken, maar kennelijk is er meer aan de hand. Leman zou zich door de federale regering wat opzijgeschoven voelen en misnoegd zijn over de recente aanstelling, op partijpolitieke grond, van vier coordinatoren. Het vertrek van Leman valt samen met de tiende verjaardag van het CGKR, dat in 1993 in de plaats kwam van het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid. In die tien jaar heeft het CGKR verdienstelijk werk geleverd, maar, ook al wegens de bevoegdheidsverdeling in het federaal ingerichte Belgie en een chronisch gebrek aan interesse vanuit de politieke wereld, is van een gecoordineerd en doeltreffend migrantenbeleid nog altijd geen sprake. De recente taakuitbreiding van het CGKR tot de bestrijding van alle vormen van discriminatie is niet van aard daar verandering in te brengen. Veeleer is er behoefte aan een terugkeer naar de bron van het Koninklijk Commissariaat en aan een klein Centrum, dat creatieve en efficiente denksporen aanreikt voor een echt migrantenbeleid, en waar de deelstaten bij betrokken worden.