Advertentie
Advertentie

The Hurricane

Als u dit leest, weet u of Denzel Washington inderdaad de eerste zwarte acteur is sinds Sidney Poitier en Lilies of the Field (27 jaar geleden), die een oscar voor de Beste Mannelijke Hoofdrol in ontvangst mocht nemen. Washington had eerder dit jaar al de Golden Globe gekregen, toen we hem op het festival van Berlijn vroegen hoe hij zijn kansen zag, antwoordde hij: Tien jaar geleden kreeg ik de Golden Globe voor Glory, kwam naar Berlijn en stond een maand later op het podium met een oscarbeeldje (voor Beste Bijrol) in mijn handen. Nu zijn we tien jaar later, ik heb de Golden Globe gewonnen en ik ben weer naar Berlijn gekomen. De rest laat ik over aan de geschiedenis. Hij zou het ook verdienen. Als The Hurricane, het verhaal van de bokser Rubin Hurricane Carter en zijn hemeltergende strijd tegen het onrecht, rake klappen uitdeelt, zit Washingtons geweldige vertolking daar voor heel veel tussen. De acteur stortte zich met hart en ziel in die rol, en dat merk je. Rubin Carter was begin jaren 60 een veelbelovende bokser, iemand die zijn armzalige jeugd en zijn innerlijke woede volledig had leren concentreren op zijn sport. Waarschijnlijk was hij vroeg of laat wereldkampioen geworden, als het noodlot niet had toegeslagen in de persoon van inspecteur Della Pesca. Pesca, een bekrompen en racistische politieman, had er een persoonlijke queeste van gemaakt Carter achter tralies te houden. Toen een driedubbele moord werd gepleegd in een bar en Carter aan het (vage) signalement van de dader beantwoordde, greep de inspecteur zijn kans. Ondanks een gebrek aan harde bewijzen vloog Carter in de cel, met een drievoudige levenslange gevangenisstraf aan zijn broek. Washington spat van het scherm als de onschuldig veroordeelde bokser, een ware natuurkracht die je met één blik in de grond kan boren en een onverzettelijke wilskracht uitstraalt. Carter had ook geen keus. Hij moest zich keihard en onwrikbaar opstellen of hij zou kapot gaan aan de hopeloosheid die zijn cel uitademt. Washingtons prestatie is verbluffend, al kan je hem ook anders bekijken. Hij steekt met kop en schouders boven de rest van de film uit, omdat die gewoon veel minder te bieden heeft. Als film is The Hurricane namelijk heel klassiek (om niet te zeggen saai) in beeld gebracht. Misschien omdat het verhaal erom vraagt, maar zeker ook omdat regisseur Norman Jewison anders de pedalen kwijt raakt. In het begin probeert hij nog flashbacks en herinneringen creatief door elkaar te schuiven, maar dat pakt hij zo onhandig en onbeholpen aan dat je compleet in de war raakt. Pas als hij in een voorspelbare routine terugvalt, begin je door de bomen het bos te zien. Het is ook jammer dat Jewison er in zijn drang naar duidelijkheid voor kiest de hele zaak zo zwart-wit te tekenen. Carter en zijn vrienden zijn de goeie, het politiekorps zijn de slechte. De waarheid is waarschijnlijk iets subtieler, maar Jewison mikt niet op subtiliteit. Hij wil in de eerste plaats zijn boodschap en verontwaardiging overbrengen op het publiek. In die opzet is hij geslaagd.van Norman Jewisonmet Denzel Washington, Vicellous Reon Shannon, Dan Hedaya, Liev SchreiberGirl, InterruptedEen aangrijpende film maken over iemand die in een inrichting voor mentaal gestoorden belandt en er probeert te vechten voor zijn vrijheid, je moet al van heel goeden huize komen om niet spontaan aan One Flew Over the Cuckoos Nest te doen denken. Het is een loodzware schaduw die Girl, Interrupted nooit van zich kan afschudden. Aan een gebrek aan waarachtigheid zal het in elk geval niet gelegen hebben. De film is gebaseerd op de ervaring van ene Susanna Kaysen, die op 17-jarige leeftijd in zon instelling terecht kwam. Borderline Personality Disorder luidde de diagnose, een aandoening die er in wezen op neerkomt dat je onzeker bent over jezelf, wat je met je leven aan moet, wat voor vrienden of geliefden je in je leven wil toelaten en welke waarden je wil nastreven. Klinkt als een definitie van de term puberteit, en bovendien speelt het verhaal zich af in 1967, toen heel Amerika onzeker was over zijn toekomst en waarden (een gegeven dat haast niet wordt uitgewerkt in de film), maar Susanna werd niettemin twee jaar geïnterneerd in Claymoore Hospital. Daar ziet ze langzaam in wie ze zelf is en waar haar doelen liggen. Alles wat de film vertelt, is dus uit het leven gegrepen, maar paradoxaal genoeg ligt daar net het probleem. Susanna ontmoet er een hoop randgevallen (wat wil je), sluipt s nachts stiekem door de gangen, onderneemt op aanraden van haar rebelse vriendin een ontsnappingspoging die faliekant afloopt en komt vervolgens tot het besef dat de oplossing voor haar situatie toch bij zichzelf ligt. Al die tijd heeft ze doelloos rondgezworven, en de film met haar. Net als Susanna, mist Girl, Interrupted elk gevoel van richting, waardoor je weliswaar meeleeft met wat haar overkomt, maar achteraf blijf je met een gevoel van So what? zitten. In het echte leven heb je waarschijnlijk geen handige bad guy (zoals de hoofdverpleegster in One Flew Over the Cuckoos Nest) tegen wie je kan vechten en samenspannen. Maar die strijd tegen de normale wereld gaf Milos Formans klassieker net zoveel gebalde kracht mee. En die kracht mist Girl, Interrupted. Zelfs de uitstekende cast (vooral Winona Ryder, die de meest overtuigende prestatie van haar carrière neerzet) kan dat gebrek niet compenseren.van James Mangoldmet Winona Ryder, Angelina Jolie, Clea Duvall, Brittany MurphyA Stir of EchoesDat David Koepp, de geroemde scenarist van prestigieuze en lucratieve films als Jurassic Park, Mission: Impossible, Carlitos Way en Men In Black ervoor kiest een B-thriller als A Stir of Echoes te maken, lijkt op het eerste gezicht misschien merkwaardig. Aan de andere kant moet je ook constateren dat Koepp altijd een voorliefde voor B-verhalen had. Zijn vorige geesteskind als regisseur, The Trigger Effect, was een variatie op het thema kleine-groep-mensen-in-een-crisissituatie, altijd al een favoriet van de B-film. Ook in zijn werk als scenarist speelt hij graag met de regels van het genre. A Stir of Echoes tapt uit een vaatje dat ook al tot barstens toe vol steekt met vermoeide clichés: de psychologische gruwelthriller. Als je in het huivergenre werkt, is de verleiding blijkbaar bijzonder groot om je er gemakkelijk vanaf te maken en gewoon alle platgelopen paden te kiezen. Een kanjer van een ingeving zoals M. Night Shyamalan had voor de ontknoping van het grote voorbeeld The Sixth Sense helpt de sleur te doorbreken, maar er is veel meer voor nodig om het publiek te klissen. Huiveren heeft alles te maken met sfeer, de kijker de indruk geven dat hij op elk moment onderuit gehaald kan worden. En het moet gezegd, David Koepp doet een bijzonder verdienstelijke poging met A Stir of Echoes. Het betreft de verfilming van een boek van Richard Matheson over een nuchtere werkmens (Kevin Bacon) die nooit in hogere krachten of bovennatuurlijke fenomenen geloofde, tot hij zijn schoonzus haar zin geeft en zich laat hypnotiseren. Die trance blijkt een deur te openen in hem, en hij begint angstaanjagend te hallucineren. Een uur lang spijkert A Stir of Echoes je tegen je rugleuning met spookachtige verschijningen en vieze visioenen (een vingernagel die overslaat, een lijk in bad, dat soort dingen). Maar dan loopt de film blind in de val die al zoveel thrillers gestrikt heeft: zodra je vermoedt hoe de vork in de steel zit, heeft hij geen verrassingen meer te bieden en hobbelt hij voorspelbaar naar zijn ontgoochelende einde. Half geslaagd, al is dat natuurlijk nog steeds beter dan compleet mislukt.van David Koeppmet Kevin Bacon, Kathryn Erbe, Ileana Douglas, Liza Weil, Kevin DunnSamenstelling: Ruben NOLLET