The Pledge

Als acteur was Sean Penn al meestal niet de vrolijkste kwast die je kan vinden, en als regisseur zoekt hij het helemaal bij getormenteerde geesten. In zijn prachtige regiedebuut The Indian Runner was het Frank, de broer met de onrustige ziel, in The Crossing Guard een vader die vergelding wil voor zijn dochter, die doodgereden werd door een dronken chauffeur. Het hoofdpersonage van The Pledge is er niet veel beter aan toe. Het gaat om Jerry Black, een gerespecteerde rechercheur die zijn pensioen nabij is. Maar terwijl zijn afscheidsfeest is volle zwier is, wordt gemeld dat het lijkje van een jong meisje gevonden is in het bos. Jerry kan het niet laten om mee de moordsite te onderzoeken. Getroffen door het verdriet van de ouders van het slachtoffer belooft hij hen dat hij de dader zal vinden. Het is het begin van een queeste die hem over de rand van de waanzin zal duwen. The Pledge is gebaseerd op een boek van Friedrich Dürrenmatt, Das Versprechen (De belofte), dat als ondertitel Requiem auf den Kriminalroman meekreeg. In dit verhaal staat immers niet het onderzoek centraal maar de man die het onderzoek leidt en die, verblind en verkrampt door de belofte die hij gemaakt heeft, elke zin voor perspectief en ethiek uit het oog verliest. Jerry gaat zelfs zover dat hij de liefde van een vrouw en het leven van haar kind op het spel zet om de moordenaar in de val te lokken.De grote troef van The Pledge is zonder meer Jack Nicholson, die met een huiveringwekkend geloofwaardige vertolking bewijst dat hij met de jaren steeds beter wordt. Maar in tegenstelling tot The Crossing Guard, waar hij ook de hoofdrol speelde, krijgt hij deze keer van Penn ook een meesterlijk verhaal mee, dat door Jerzy Kromolowski en Mary Olson bovendien in een subtiel script werd gegoten. Van zijn kant vindt Penn dan weer het perfecte tempo om dit verhaal uit de doeken te doen, traag genoeg om het gewicht van elke gebeurtenis te laten inzinken, kwiek genoeg om de kijker in de ban te houden. Wat ook wil zeggen dat The Pledge alles behalve hapklare cinema is. Penn weigert het klassieke Hollywood-spelletje met zijn handige oplossingen mee te spelen. Wie enkel oog had voor het moordmysterie, zal het (bijna) slotbeeld met de bengelende autohanger dan ook onwaarschijnlijk frustrerend vinden. De anderen zien het als een schrijnend symbool voor de uitzichtloze situatie van een man die gevangen zit in zijn eigen hoofd.Van Sean PennNaar de roman Das Versprechenvan Friedrich DürrenmattMet Jack Nicholson, Robin Wright, Aaron Eckhart, Benicio Del Toro, Helen MirrenVizonteleEen Amerikaanse distributeur, Warner Bros met name, die een Turkse film in de zalen brengt? Dat moet wel iets heel speciaals zijn, iets wat verder gaat dan het feit dat Vizontele een gigantisch succes werd in eigen land. Volgens de mensen bij Warner was het een rasechte coup de coeur, maar het duurt wel een hele tijd voor je beseft waarom. Een dik uur lang ontvouwt Vizontele zich namelijk als een doordeweekse boulevardklucht, het wel en wee van boertige, eendimensionale, onbehouwen plattelandsfiguren die de Vlaamse wagenspelen ook durven bevolken. Er is de dorpsgek die niet zon idioot blijkt te zijn, er is de klerk die uitgelachen wordt omdat hij zich zorgen maakt om zijn zwaar uitdunnende haardos, er is de burgemeester die zich wanhopig een air van sérieux probeert te verlenen, er is de macho die zich een hele piet vindt omdat hij al eens in een stad is geweest, enzovoort. Het leven gaat zijn gewone gang, of wat daarvoor moet doorgaan. De zoon van de burgemeester moet net als zijn broers voor hem naar het leger, wat zijn moeder en zijn lief zwaar valt. De cinema-uitbater wil iets doen aan de zwartkijkers. De dorpsgek wil geld van de macho. En de regering meldt dat het een televisie wil installeren. Op dat moment slaat Vizontele plots om, alsof ook de film een echt evenement nodig had om de banaliteiten te overstijgen. Het heeft namelijk nogal wat voeten in de aarde om dat toestel aan de praat te krijgen, en het draait uit op een strijd tussen stilstaan en vooruitgang. Zodra die symboliek zijn intrede doet, vindt regisseur-scenarist-hoofdacteur Yilmaz Erdogan als vanzelf de juiste toon. Wat zwaar op de hand zou kunnen worden, houdt hij lichtvoetig, de romantiek die hij in het verhaal laat sluipen, klinkt echt en de dramatische wendingen komen snoeihard aan. Elke stap voorwaarts eist zijn tol, luidt de uiteindelijke boodschap, maar blijven staan is geen optie. Wijze woorden, voorwaar.Van Yilmaz Erdogan & O. Faruk SorakMet Yilmaz Erdogan, Demet Akbag, Altan Erkekli, Cem YilmazSoul AssassinEen jonge Amerikaanse veiligheidsagent in dienst van een Hollandse zakenman in Rotterdam, komt in een wespennest terecht als hij de moord op zijn vriendin wil onderzoeken. Wat volgt, is een pijnlijk voorspelbaar verhaal dat niet wijs raakt uit zichzelf. Dat moet de regisseur, videoclipfilmer Laurence Malkin, ook gemerkt hebben, want hij put zich vervolgens uit in allerlei nutteloze en irritante visuele trucs om de schijn hoog te houden. Soul Assassin werd gemaakt met veel Nederlands geld, maar onder het laagje lak schemert een bijzonder krakende wagen door. De bijdrage van onze ervaren landgenoot Serge-Henri Valcke (deze week ook te zien No Mans Land), die de hele film Engels loopt te articuleren, past trouwens perfect in het plaatje. Met Soul Assassin hebben onze Noorderburen bewezen dat ze even goed als hun Amerikaanse collegas in staat zijn om pure commerciële drek te produceren. Proficiat, zullen we maar zeggen.Van Laurence MalkinMet Skeet Ulrich, Derek de Lint, Antonie Kamerling, Kristy SwansonSamenstelling: Ruben NOLLETTogetherDat Lukas Moodysson een oog voor kleurrijke personages heeft, bewees hij al met zijn Fucking Åmæl. In Together, een terugblik op de gemeenschapshuizen in het midden van de jaren 70, bevestigt hij dat talent. Moodysson vindt humor in elke situatie, zonder dat hij zijn karakters daarom uitlacht. Integendeel, hij geeft ze allemaal evenveel ruimte om zowel hun goede als hun kleine kantjes te demonstreren. De zachtzinnige idealist, de rabiate communist, de hardline wereldverbeteraars, de kersverse lesbiënne, de burgerlijke buren, stuk voor stuk maakt Moodysson er even rake als hartverwarmende figuren van. En het matchke voetbal waarmee de film eindigt, zegt alles.AuditionEen veertiger besluit om op aanraden van zijn zoon, die hij sinds de dood van de moeder helemaal alleen heeft grootgebracht, opnieuw op zoek te gaan naar een levenspartner. Daarbij krijgt hij de hulp van een vriend, die de audities voor een nieuwe film ziet als een uitstekende gelegenheid om een aantal jonge kandidaat-echtgenotes te screenen. De man wordt aangetrokken door een ingetogen en broos meisje dat echter een heel eigen visie heeft op de relaties tussen man en vrouw. De Japanse cultregisseur Miike Takashi laat zijn opmerkelijke film eerst ontdekken als een ontroerend drama maar duwt het verhaal vervolgens beetje bij beetje in de richting van de gruwel.Moulin Rouge!Toen Lars von Trier uitpakte met zijn Dancer in the Dark, werd al gezegd dat hij de musical heruitvond. Baz Luhrmann gaat nog een stapje verder. Of beter: hij gaat terug naar de roots. Zijn Moulin Rouge! is een overdonderend totaalspektakel in de oude musical-traditie, met lekker bombastische muziek, geweldige dans- en zangnummers en uitvergrote emoties. Dat hij (na het bijna hysterische eerste half uur) toch niet hopeloos ten onder gaat aan holle pathetiek, dankt de film niet alleen aan Luhrmanns energieke verbeelding, maar zeker ook aan even overtuigende als pakkende vertolkingen van hoofdrolspelers Nicole Kidman en Ewan McGregor. Laat u zich maar eens uitgebreid meevoeren.La pianisteDe Oostenrijkse doemfilmer Michael Haneke keert terug naar zijn vertrouwde thematiek (het onvermogen van de westerse mens om constructieve relaties op te bouwen met elkaar), al maakt hij daarvoor deze keer gebruik van een verhaal van iemand anders. La pianiste, naar het boek van Elfriede Jelinek, gaat over een kraaknette en ijskoude pianolerares die onder haar deftige uiterlijk een vat vol extreme seksuele verlangens verbergt. Wanneer ze kennis maakt met de energieke Walter en hij in haar geïnteresseerd raakt, barst de etterzweer. Een harde, bijna ondraaglijk kille film met fantastische prestaties van beide hoofdacteurs.Requiem for a DreamDarren Aronofsky lost al de hoge verwachtingen in die hij met zijn ongewone debuut Pi had geschapen en doet er nog een schepje bovenop. Requiem for a Dream is de verfilming van het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Hubert Selby Jr, een man die het graag heeft over de tragische kanten van de menselijke conditie. Hier gaat het bijvoorbeeld om vier personages die allemaal met hetzelfde probleem worstelen: ze trachten de leegheid van hun bestaan op te vullen met artificiële middelen. Drugs in het geval van de jonge generatie, chocolade, televisie en dieetpillen in het geval van de moeder. Maar de gevolgen zijn voor iedereen even huiveringwekkend.The Tailor of PanamaIn zijn gelijknamige roman vertelt spionagemeester John Le Carré het eigenaardige verhaal van een Britse kostuumsnijder met een donker geheim en de gedegradeerde spion die in hem de ideale bron van informatie ziet. En omdat die spion de informatie zo broodnodig heeft, controleert hij niet of de kleermaker wel de waarheid vertelt. Met alle gevolgen vandien. Regisseur John Boorman maakt van The Tailor of Panama een bizar geestig, burlesk, ontnuchterend en zelfs ontroerende film, een cocktail van uiteenlopende (ingetogen) emoties die je maar zelden te zien krijgt. Voor iedereen die de veelal eenduidige en hapklare films uit het wekelijkse cinema-aanbod moe is.Het filmfestival van Gent draait nog tot 18 oktober op volle toeren. Het aanbod is te uitgebreid om er hier nog exhaustief op in te gaan, maar we willen u toch een paar uitstekende titels en veelbelovende evenementen meegeven. Zo wordt op zondag 14 oktober de stille filmklassieker Orlacs Hände voorgesteld met een nieuwe muziekscore die live gebracht wordt, op vrijdag 12/10 kunt u kijken naar Lone Scherfigs charmante Dogma-film Italian for Beginners en ook Richard Linklaters animatiefilm Waking Life (zaterdag 13/10) mag u niet missen. Voor alle details: 0900/84 300 of www.filmfestival.be. l Maar Gent is lang niet enige plaats waar buiten het commerciële circuit cinema te beleven valt. Op zaterdag 13/10 wordt in Antwerpen bijvoorbeeld De Sterren van het Kleine Doek georganiseerd, een kortfilmfestival voor Super 8 en 16mm. VZW De Lege Maag, die het evenement voor zijn rekening nam, belooft ons geen klassiek avondje film, maar wel een bonte mix van beeld, woord, klank en beweging. Wie wil weten wat daar allemaal mee bedoeld wordt, kan terecht op het nummer 03/233 17 60 of www.legemaag.com. De plaats van het gebeuren is de oude parochiezaal Antwerpen-Dam. l Walter Provo, de voormalige programmator van Gent, en zijn collega Patrick Deboes hebben hun Filmparade weer op gang geblazen. Dit jaar staat de cyclus in het teken van echte en denkbeeldige steden, een thema waar onder meer Leaving Las Vegas, Casablanca en La double vie de Véronique in passen. Het programma loopt in Kortrijk (Limelight), Gent (Sphinx), Brugge (Lumière), Antwerpen (Cartoons), Brussel (Actors Studio) en leuven (Studio). Voor de precieze data en uren verwijzen we graag naar 09/225 60 86. l De onlangs overleden Jack Lemmon is acteur van de maand in het Antwerpse Filmmuseum. Hem wordt hulde gebracht via onder meer Days of Wine and Roses van Blake Edwards (vrijdag 12/10). Meer inlichtingen: 03/233 85 71 of www.antwerpen.be/cvb. l De Europalia-filmretrospectieve in het Brusselse filmmuseum stelt deze week onder andere Roberto Rosselinis Viaggio in Italia (do 11/10), Robert Manthoulis Prossopo me prossopo (ma 13/10) en Volker Schlöndorffs Die Blechtrommel (di 16/10) voor. Meer inlichtingen: 20/507 83 70