Theatraal concerteren

De Kakkewieten, El Tattoo Del Tigre, t Gebroed, De Blauwe Maandag Cie, De Paardenkathedraal, De Embryos of zelfs Het Peulengaleis... Met wat speurwerk trof u er muzikale en theatrale duizendpoot Pieter Embrechts in aan. Voor zijn Quon sert theatral staat hij volledig op eigen benen, maar laat hij zich wel omringen door Het Famøs Orkest vol blazers zonder bläzers.We hebben al 16 concerten gegeven in het voorjaar, zegt Embrechts, maar door de positieve reacties en het feit dat we er zoveel werk in gestoken hebben, gaan we er opnieuw voor. Wie er enkele maanden geleden niet kon bijzijn, heeft nu een herkansing. Men kan zich verwachten aan een theatraal concert: het is zowel een concert als een theatervoorstelling. De muziek is bedoeld om in een theaterzaal gespeeld te worden, het programma heeft de intimiteit en de akoestische mogelijkheden van een goede zaal nodig. De teksten zijn heel belangrijk, en er zitten heel wat poëtische teksten van anderen in: soms zijn dat liederen geworden, soms verhalen of gedichten die gespeeld worden.Recht uit mijn lijftMet een perstekst als swingend, indringend, vurig en ontroerend verhaal en gezang, ongeveer 1,5 uur lang, muziek en geschrijf recht uit mijn lijf blijf je wel redelijk in het vage. Embrechts: Er loopt wel degelijk een rode draad door de voorstelling, en ik doe meer dan alleen maar fratsen maken. Daarom worden er gewoon titels gegeven aan bepaalde toestanden zoals De wachtende of De Onrustige: die titels benoemen telkens wie of wat je te zien krijgt. Dat kunnen gedichten zijn of gewoon een liedje, het kan alle kanten uit, van oergeestig tot verstild en intiem. Beschouw het als verschillende staten van zijn. De basis van deze voorstelling ligt in het Theaterfestival van Oostende waar ik een regelmatige gast ben. Ik kreeg het voorstel om in alle vrijheid iets in elkaar te steken. Ze stelden me vijf dagen lang een zaal ter beschikking, mijn taak was om er iets zinnigs mee te doen. Ik zette alles even op een rijtje: ik speel heel veel toneel, ben dus veel met (toneel)tekst bezig en besloot even te neuzen in een grote doos vol teksten die ik al jarenlang bijhoud en waarvan ik hoopte dat ik ze ooit zou kunnen spelen. Dat moment was toen aangebroken. Ik verzamelde een aantal muzikanten en begon aan iets dat eigenlijk kop noch staart had. Er hoefde geen lijn in te zitten, ik had toch carte blanche gekregen. Tenminste, dat dacht ik. Mensen die kwamen kijken, zagen er wel degelijk een evolutie en samenhang in en dat verbaasde me keer op keer. Op een dag legde er zelfs iemand een link met het werk van Elias Canetti (Nobelprijswinnaar literatuur in 1981, df). Die persoon in kwestie vond dat ik bleef stilstaan bij bepaalde aspecten van het menszijn om die vervolgens te belichten - vaak iets te groot - in een liedje of een tekst. Dus begin je zelf het werk van Canetti te doorpluizen en stoot je weer op nieuw materiaal. Wat ik tekstueel en muzikaal waardevol genoeg vond, vormde het uitgangspunt van deze voorstelling. Het is altijd wel een zoektocht, net als het maken van een goed stuk. Je stelt iets samen waarvan je denkt dat het een bepaalde gevoeligheid bezit die bij je eigen zelf aansluit en dat de moeite loont om verteld te worden.'Minder is meerWaarschijnlijk was Embrechts nooit tot deze voorstelling gekomen, mocht hij echt op zoek zijn gegaan naar een bepaalde lijn. Guido Gezelle, David Byrne, The Beach Boys, Jotie t Hooft of de procureur des Konings - om er maar enkelen te noemen - in eenzelfde voorstelling samenbrengen is niet vanzelfsprekend. Dat gebeurde eigenlijk vrij natuurlijk. Het was veel moeilijker om de juiste muzikanten te vinden en daar de gepaste arrangementen voor te schrijven. We hebben voor deze reeks voorstellingen wel een minder-is-meer-principe toegepast waardoor bepaalde partijen uit de partituren verdwenen zijn. Voor het overige is het materiaal hetzelfde gebleven.Een gezonde dosis pathetiek lijkt ook niet slecht als je zon programma wilt brengen. Embrechts: Tja, ik wilde alles in het Nederlands brengen en dan stoot je onvermijdelijk op een zekere pathetiek. Vertaal de eerste de beste Engelse poptekst naar het Nederlands en je bekomt een hilarisch resultaat. Zeker wanneer je dan dingen wilt bezingen die groots zijn, dan is het haast onoverkomelijk. Maar ik heb er voor gekozen om de waarde van de woorden te laten primeren boven wat men dan maar omschrijft als slechte smaak. Dirk FRYNSPieter Embrechtsen het Famøs Orkest Quon sert theatral: 3/10, AB, Brussel, 20u00 / 4/10, CC De Brouckere, Torhout, 20u00 / 17/10, Minnepoort, Leuven, 20u00 / 18/10, CC Ter Dilft, Bornem, 20u30 / 19/10, CC Stroming, Evergem, 20u00 / 2510, CC Strombeek-Bever, 20u15 / 26 en 27/10, Het Paleis, Antwerpen - 26 om 14u00, 27 om 20u00 / 8/11, De Kaekelaar, Schoten, 20u00 / 23/11, CC De Mol, Lier, 20u15 / 29/11, CC De Bosuil, Overijse, 20u00 / 30/11, CC Gildhof, Tielt, 20u00 / 5/12, Vooruit, Gent, 20u00. Meer inlichtingen via 014/85.37.03 of www.garifuna.be