Totale kostenratio fondsen openbaart niet alle kosten

(tijd) - 'Hoewel de totale kostenratio voor beleggingsfondsen een interessant instrument is om beleggers inzage te geven in de kosten die ze betalen, geeft de ratio niet het volledige kostenplaatje. De belegger heeft het raden naar de transactiekosten van het fonds en zijn distributiekosten. Ook die kosten worden doorgerekend aan de belegger.' Dat zegt Eckhard Bergmann, directeur van DWS Investments, de vermogensbeheerder van Deutsche Bank. Hij sprak donderdag voor de Belgische Vereniging van Pensioeninstellingen (BVPI). Volgens Bergmann is het vandaag mogelijk voor zowat alle beleggingsfondsen in Europa een totale kostenratio te berekenen. Die ratio drukt de jaarlijkse operationele kosten van een fonds uit in verhouding tot de inventariswaarde van het fonds. 'Maar er is in Europa geen gemeenschappelijke standaard voor de berekening van de ratio. Daardoor is er geen relevante vergelijking mogelijk tussen de ratio's van verschillende fondsen', merkt Bergmann op. 'Dat neemt niet weg dat de ratio kan aangeven dat een fonds duurder is dan een ander. In dat verband blijkt dat de fondsen die in Belgie, Oostenrijk en Duitsland verdeeld worden gemiddeld gezien goedkoper zijn dan de fondsen in andere Europese landen.' 'De Britse, Italiaanse en Spaanse beleggingsfondsen en de fondsen die in Luxemburg en Ierland geregistreerd zijn, zijn de duurdere fondsen, onder meer door hogere kosten voor grensoverschrijdende distributie.' Bergmann besluit dat de totale kostenratio relevanter is voor grote, institutionele beleggers dan voor de particuliere belegger. Voor de grote beleggers zijn de distributie- en transactiekosten kleiner dan voor de kleine belegger', zegt Bergmann.