Van federalisme naar onafhankelijkheid

(tijd) - Met een academische zitting in het Vlaams Parlement gaf de Vlaamse Volksbeweging vrijdag het startschot voor de viering van haar vijftigjarig bestaan. De VVB werd opgericht op 8 juli 1956. In de periode onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog namen de tegenstellingen tussen Vlaanderen en Wallonië voortdurend toe. Maar de traditionele partijen hechtten aan het communautaire contentieux weinig belang, terwijl zuiver communautaire partijen het moeilijk hadden om door te breken. Daardoor groeide bij sommigen het besef dat de doelstellingen van de naoorlogse Vlaamse Beweging misschien beter konden worden gerealiseerd door een niet-partijgebonden organisatie. Dat werd de Vlaamse Volksbeweging. De VVB was van bij het begin een pluralistische vereniging. Er werd over gewaakt dat alle politieke gezindheden in het bestuur vertegenwoordigd waren. Inhoudelijk pleitte de VVB voor een verregaande vorm van federalisme en voor amnestie. Een eerste actie waarmee ze zich in de kijker wist te werken, was haar optreden tegen het Franstalige karakter van de Wereldtentoonstelling op de Heizel in 1958. In 1959 nam de VVB het voortouw in de succesvolle acties tegen de talentelling. De organisatie was begin de jaren zestig van de vorige eeuw ook de drijvende kracht achter de marsen op Brussel en Antwerpen die leidden tot de vastlegging van de taalgrens. Op haar hoogtepunt eind 1962 telde ze ruim 8.700 leden. Ook in het eind 1965 opgerichte Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) en in het eind jaren zeventig opererende Anti-Egmontkomitee speelde de VVB een grote rol. Toch zat eind jaren zeventig de klad er al stevig in. In de jaren tachtig zette het verval zich voort: de acties trokken steeds minder volk, het ledenbestand kalfde verder af. Eind 1989 trad een nieuwe bestuursploeg aan met daarin een aantal nieuwe en jonge leden, onder meer de nieuwe voorzitter Peter De Roover. De meesten onder hen waren gewezen kaderleden van de VU die het in die partij voor bekeken hielden. Ze wisten voor de VVB het tij te keren, onder meer door een radicalisering van de standpunten. Al in 1991 werd de eis voor een onafhankelijk Vlaanderen gelanceerd. In dezelfde periode werd een verregaand samenwerkingsakkoord afgesloten met het Taalaktiekomitee, TAK. Daardoor kon TAK zich de facto ontwikkelen tot de actiegroep van de VVB Vandaag telt de VVB 5.000 leden. Het is een erkende vereniging voor Vlaams cultureel volwassenenwerk. Ze telt meer dan 100 afdelingen, verspreid over de vijf Vlaamse provincies en Brussel.