Van schuldbelijdenissen en beleidsbrieven

(tijd) - Met de koelte is ook de rust teruggekeerd in het Paleis der Natie. De decibel-storm die vorige week opstak in de drie kamercommissies die de ontwerp-kaderwetten over de EMU, de sociale zekerheid en de concurrentiekracht behandelen, is gaan liggen. De oppositie houdt lange maar voorspelbare uiteenzettingen en laat experts aanrukken om het debat te rekken. De meerderheid houdt de gelederen gesloten en gaat af en toe in de tegenaanval. En intussen walst eerste minister Dehaene langs de Donau in Wenen, vergadert hij in het Catshuis in Den Haag, verschanst hij zich met zijn collega's van de Europese Unie achter de dikke muren van de Fortezza da Bossa in Florence en laat hij achter de schermen de bijzondere-machtenbesluiten schrijven die het kabinet straks op de bevolking zal loslaten.Waartoe dient al dat gepraat? En wie kan het boeien? De onbezette stoelen worden talrijker, de persbanken staan er leeg bij. Alleen de verslaggevers van Belga - zij wezen geprezen om hun geduld - houden trouw de wacht om, voor het geval er toch gensters worden geslagen, een elektronisch rooksignaal te geven aan de collega's die deze beker aan zich laten voorbijgaan. Uiterlijk volgende week vrijdag bereiken de praatmarathonlopers de eindstreep. Nog even diep ademhalen, dus.