Veiligheid na 11 september 2001

Op 11 september boorden twee vliegtuigen zich in de WTC-torens in New York en vlogen een derde vliegtuig zich te pletter in het Pentagon. Osama bin Laden organiseerde dit alles en de zelfmoordaanslag gebeurde in naam van Allah, want dat waren de laatste woorden van een van de piloten.De Verenigde Staten, waaraan men verweet dat ze te veel in zichzelf gekeerd waren, bouwden mee aan een alliantie en strijd tegen het terrorisme. De Britse premier, Tony Blair, nam met Bush het voortouw en ze stuurden al snel troepen om militaire kampen in Afghanistan te bombarderen. Helaas vielen daarbij ook vele burgerslachtoffers.Later rezen ook vermoedens dat Saddam Hoessein van Irak er voor iets tussen zat. Daarom zal men in het najaar hoogstwaarschijnlijk een oorlog tegen Irak beginnen. Men zal daarbij net zoals in 1991 onder de regering van Bush senior niet oprukken tot Bagdad omdat in dat geval gevreesd wordt dat Saddam Hoessein zijn massavernietigingswapens zou inzetten. Bovendien heeft hij veel macht omdat hij de voedselbonnen voor de bevolking controleert. De kans is ook groot dat een nieuwe dictator opstaat als Saddam Hoessein geëlimineerd wordt, dus daarmee lost men het probleem niet op.Heel West-Europa was in beweging na 11 september. Deze ingrijpende gebeurtenis heeft ook een weerslag gehad op de vele verkiezingen die in West-Europa in 2002 plaatsvonden. Overal verloren de zittende regeringspartijen, meestal van sociaal-democratische signatuur. In Frankrijk werden in mei 2002 presidents- en parlementsverkiezingen gehouden. President Chirac die achter stond in de peilingen en getroffen werd door enkele affaires klom na 11 september plots in de peilingen. Hij reisde naar Bush en gaf toespraken op de televisie. Hij trad op als een vaderfiguur en een beschermheer van alle Fransen bij wie men zich veilig kon voelen. Bovendien speelde democratisch en conservatief rechts in Frankrijk het thema veiligheid uit zowel bij de parlements- als bij de presidentsverkiezingen. Dat thema had de socialistische regering-Jospin (socialisten, groenen en communisten) tijdens haar vijf jaar lange regeerperiode doodgezwegen.Chirac kwam op het idee een veiligheidsministerie op te richten en meer blauw op straat te sturen. Jospin mocht niet eens deelnemen aan de tweede ronde en dus moest Chirac tegen de extreem rechtse Le Pen strijden. Chirac won dat duel met een overweldigende meerderheid van 82 procent. De tijdelijke regering-Raffarin opende een mediaoffensief en pakte met België de grenscriminaliteit aan. Deze regelingen vertoonden wel kinderziekten daar de communicatiesystemen niet met elkaar in verbinding konden worden gebracht over de grens, alsof criminelen rekening houden met de grenzen. Na een bezoek van premier Verhofstadt aan Matignon zou dit euvel echter zijn opgelost. Door dit mediaoffensief en de Franse bevolking het gevoel te geven dat het veiligheidsprobleem wordt aangepakt, won democratisch rechts riant de parlementsverkiezingen in Frankrijk.In Nederland deed zich na 11 september hetzelfde fenomeen voor. Na 11 september kwam Leefbaar Nederland met de controversiële politicus Pim Fortuyn als lijsttrekker meer en meer op de voorgrond en steeg tegen november fors in de peilingen. Daarvoor ging iedereen ervan uit dat paars na de verkiezingen van 15 mei 2002 zou voort regeren.Pim Fortuyn maakte in Nederland het verschil omdat paars een pot nat was, want zowel liberalen als socialisten waren naar het centrum opgeschoven. Hij pleitte voor spreidingsbeleid van allochtonen in de steden en stelde als voorbeeld de wijk Feyenoord in zijn stad Rotterdam, waar meer dan 60 nationaliteiten chaotisch samenleven.Na 11 september kwam plots ook in Nederland het thema veiligheid op de voorgrond. Onderzoeken in Nederland wezen uit dat 46 procent van de moslims in Nederland begrip hadden voor de aanslagen in de VS en dat 11 procent, van wie 25 procent Marokkaanse moslims, een heilige oorlog tegen de VS en tegenacties wilden. Fortuyn kaartte dat alles aan in zijn interviews en wekelijkse columns in Elsevier. Tegen de lente had zijn eigen lijst, die was opgericht na de breuk met Leefbaar Nederland wegens zogezegd racistische uitspraken, een hoogtepunt bereikt. Later wees een actualiteitenprogramma op Nederland 3 ook uit dat enkele imams in hun moskeeën in de steden haat prediken tegen het Westen en de VS. De vraagstukken over migratie en veiligheid werden plots geopend.Nog zon situatie is Duitsland, waar de economie na 11 september crashte. De reissector stortte in en de beurs deed het slecht. De werkeloosheid steeg bovendien ook nog eens. De christen-democratische oppositie profiteerde daarvan en steeg in de peilingen.In België kan zich hetzelfde probleem voordoen als in Nederland. De liberalen trachten allerlei zaken op touw te zetten om de mensen een veiligheidsgevoel te geven maar de socialisten, voornamelijk de Waalse PS, liggen vaak dwars. De PS kelderde al de voorstellen van de federale minister van Justitie, Marc Verwilgen, om een jeugdsanctierecht in te voeren. Dat moet toelaten 18-jarigen die criminele feiten plegen zwaarder te straffen.De PS kelderde ook al het liberale voorstel van de spijtoptanten dat ervoor moest zorgen dat men ervoor beloond wordt als men het gerecht goede informatie geeft. Deze regering pakt de veiligheidsproblemen niet in de kern aan. Ze is te populistisch links georiënteerd. Alsof men door het terugsturen van een paar jeugdige Roemenen die criminele feiten in ons land pleegden en voor wie geen plaats in onze gevangenissen is de veiligheidsproblematiek in de steden oplost.De socialisten komen natuurlijk op voor de zwakkeren, de migranten, de niet- of weinig geschoolden, de lage inkomens. Vanuit deze milieus is de stap naar de misdaad soms klein. Maar deze onderlinge twisten in deze bonte en onnatuurlijke coalitie zullen zich op termijn wreken in het stemhokje.Ook in ons land zijn er vele ontevreden mensen. Mensen die zich niet veilig voelen of werkloos zijn. In zon situatie kunnen populisten, of ze nu rechts of links zijn, goed aarden.We kunnen dus nog spannende tijden en verrassingen tegenkomen in het laatste jaar van paars-groen voor de federale verkiezingen van 15 juni 2003.Kenneth KNULSTDe auteur is bestuurslid van Agalev Aartselaar