Advertentie
Advertentie

Vrede nu?

De vredesbeweging in Israël, vooral belichaamd in Vrede Nu, onder andere opgericht door de schrijver Amos Oz, verloor veel van haar aanhang na de tweede intifada. Anja Meulenbelt kan maar weinig begrip opbrengen voor de ontgoocheling die heerst in het Israëlische vredeskamp. Veel zogenaamde progressieve Israëlis hebben de Palestijnen sinds de tweede intifada de rug toegekeerd. Amos Oz is zo iemand, hij blijft maar beweren dat het aanbod van Barak in Camp David genereus was. Oz heeft altijd beter geweten wat de Palestijnen wilden dan de Palestijnen zelf. Hij heeft ook nooit de moeite genomen echt in contact te komen met Palestijnen, wat iemand als David Grossman wel heeft gedaan. Grossman schreef er twee prachtige boeken over. Het aantal mensen in Israël dat nog sympathiseert met de Palestijnen is zeer klein. Anja Meulenbelt: Het aantal mensen dat een rechtvaardige vrede wil, is miniem. Ik zeg wel eens als grap dat ik ze alle zevenentwintig persoonlijk ken. Ik probeer zoveel mogelijk contact met hen te houden, met de activist Uri Avnery bijvoorbeeld, en met de journalisten Amira Hass en Gideon Levy. Zij gaan als een van de weinige Israëlische journalisten naar de bezette gebieden en blijven, ook na de zoveelste zelfmoordaanslag, kritisch over de politiek van Israël.ArafatPresident Ehud Barak was in 2000 tijdens de onderhandelingen van Camp David bereid om 95 procent van de Westelijke Oever terug te geven aan de Palestijnen, en ging daarbij verder dan bijvoorbeeld zijn voorganger Rabin. Toen Arafat weigerde zijn handtekening te zetten onder het akkoord, had hij voor veel Israëlis, onder wie Amos Oz, voorgoed afgedaan als onderhandelingspartner. Volgens Anja Meulenbelt had Arafat geen andere keus dan weg te lopen uit Camp David. Dat percentage dat Barak wilde teruggeven, had geen betrekking op grote stukken grond die rondom Jeruzalem in de loop der jaren waren geannexeerd. Het land dat niet zou worden teruggegeven - de overige 5 procent - bestond bovendien uit strategisch gelegen nederzettingen, waardoor het Israëlische leger de feitelijke controle over de Westelijke Oever zou behouden. Ook zou Israël een strook land langs de grens met Jordanië uit veiligheidsoverwegingen voor onbepaalde tijd van de Palestijnse staat pachten. Daarnaast werd van Arafat op het allerlaatste moment geëist dat hij in zou stemmen met een definitieve regeling van het vluchtelingenvraagstuk. De vluchtelingen zouden moeten afzien van een terugkeer naar hun oorspronkelijke woonplaatsen in Israël. Ze mochten zich vestigen in een nieuwe Palestijnse staat. Een staat die tot in lengte van dagen onder militaire en economische controle van Israël zou staan en dus amper toekomstperspectieven bood aan de grote groep straatarme mensen, die volgens diverse VN-resoluties recht hadden op terugkeer naar hun oorspronkelijke woonplaatsen.Kan Arafat de Palestijnen leiden in nieuwe vredesonderhandelingen? Kritiek op het democratische gehalte van Arafat heeft ook Anja Meulenbelt. Ik zou ook liever iemand als Haider Abdel Shafi als leider van de Palestijnen zien, of Hanan Ashrawi. Maar op het moment is Arafat gewoon de enige leider die de verschillende Palestijnse groeperingen, zoals de Islamitische Jihad en het Marxistische Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, kan verenigen. Arafat houdt bovendien, ondanks zijn democratisch tekort, wel voeling met de bevolking. Dat was ook de reden waarom hij uiteindelijk niet zijn handtekening zette onder het verdrag van Camp David. De Palestijnse bevolking zou dat verdrag nooit hebben geaccepteerd.