VS zijn gekwetste gigant

(tijd) - Remi Vermeiren, de directievoorzitter van bankverzekeraar KBC, ontving tijdens de terreuraanslagen van 11 september een groep financiële analisten in zijn bureau. Toen ik werd weggeroepen door mijn secretaresse en het onwaarschijnlijke verhaal te horen kreeg, ging mijn eerste bekommernis uit naar onze KBC-medewerkers in New York. Misschien had er een van hen die dag wel een afspraak in een van de torens van het World Trade Center. Aan een terroristische aanslag dacht aanvankelijk niemand. Zelfs in New York sprak men eerst louter over een ongeval.Ik heb de vergadering nadien wel nog even voortgezet, zij het kort en zonder er met mijn gedachten bij te zijn. Ik weet wel nog dat de analisten mij meteen vroegen wat voor een impact dit zou hebben. Dit zal misschien wel het aanschijn van de wereld veranderen, zei ik toen. Maar achteraf beschouwd, vind ik dat een al te bombastische uitspraak. Hoe dan ook, de rest van de dag hebben we vooral het nodige gedaan opdat de (internationale) betalingen vlot konden blijven verlopen, want KBC New York is daarin een belangrijke schakel.Amerika werd twaalf maanden geleden eigenlijk op een verschrikkelijke wijze geconfronteerd met de kloof tussen hun eigen, consumptiegerichte wereldvisie en de visie van een beperkt aantal mensen in de Arabische wereld. Een spanning die nog wordt gevoed door de manier waarop het Palestijnse volk de laatste decennia is behandeld. De Verenigde Staten zijn nu een gekwetste gigant, die op een agressievere manier naar zelfbehoud streeft en dit zonder zich nog veel van de rest van de wereld aan te trekken. Al heb ik daar ook wel begrip voor. De Amerikanen moeten nu hun boontjes doppen.Ook economisch waren er geen grote aardverschuivingen, met uitzondering wellicht voor de verzekeringssector en alles wat te maken heeft met veiligheid. De recessie was al lang voor de terreuraanslagen aan de gang. De eerste reacties op de terreuraanslagen hebben de economische crisis zelfs wat verdoezeld. Gedragen door het Amerikaanse patriottisme - en ook daar heb ik begrip voor, zolang de emoties maar niet afglijden naar nationalisme of, erger nog, racisme - was er een kortstondige heropleving van consumentenvertrouwen. Daardoor hield deze belangrijke economische motor tot februari van dit jaar nog behoorlijk stand. Maar sindsdien kwamen we opnieuw met de beide voeten op de grond terecht. NT