Walter Zinzen,

journalist, over de afscheidnemende VRT-topman Bert de GraeveEerlijk gezegd: met Bert de Graeve is een nieuw tijdperk op de VRT aangebroken. En ik bedoel dat in de gunstige zin van het woord. De Graeve is zes jaar baas geweest. In die zes jaar konden wij eindelijk ademen. Hij heeft zich nooit met het redactionele beleid ingelaten, wat er ook gebeurde. Ik heb nooit zo voluit journalist kunnen zijn als onder De Graeve. Hij heeft ervoor gezorgd dat de VRT voor een groot stuk gedepolitiseerd werd. Dat verdient waardering en respect. Het gevaar bestaat dat met het heengaan van De Graeve de politiek zal proberen weer vat op de omroep te krijgen. HumoMargo Trappenburg,columniste, over de burger en de publieke voorzieningenBurgers, zo heet het veelvuldig in de politiek, willen zelf kunnen kiezen. Gas bij een zo en zo gasbedrijf tegen die en die prijs, elektra daar tegen een scherp tarief, water weer beter hier vanwege de hoge kwaliteit, een ziektenkostenverzekering toegesneden op de eigen situatie, een sociaal verzekeringspakket aangepast aan de wensen van het gezin, op individuele maat gesneden arbeidsvoorwaarden. Als ik dat soort veronderstellingen beluister bij politici of beleidsmakers vrees ik dat zij de gemiddelde burger hoogst zelden ontmoeten. Die gemiddelde burger komt voor in twee varianten, lager opgeleid en hoger opgeleid. Bij de eerste categorie mogen we aannemen dat er geen diep gevoeld verlangen bestaat naar een veelvoud van ingewikkelde keuzetrajecten. En sprekend als representant van de laatste categorie kan ik bij deze verklaren dat de hoger opgeleide burger het kleine beetje vrije tijd dat hem rest lang niet altijd wil besteden aan het à la carte kiezen van publieke voorzieningen. NRC HandelsbladPaul Fentener van Vlissingen,columnist, over jaarverslagenDe fotos moeten het doen. Tja, dat zijn, met veel politieke correctheid, vaak allemaal plaatjes van lachende, vriendelijke mensen van allerlei ras en geloof die na het maken van de foto waarschijnlijk de onder de tafel geplakte kauwgom weer in de mond namen om daarna te praten over de laatste soap, want het bedrijf op de werkvloer is niet bij iedereen de eerste liefde. Sla de fotos dus gerust over. Jaarverslagen zijn net zo gebrekkig als de mens zelf. Een portret van die mens. Maar hoe zie je nu of die mens een kunstgebit heeft of erger, vanaf de buitenkant? Het kaft van het jaarrapport verbergt meer dan de bladzijden onthullen. Net als bij de branflakes voor het ontbijt: veel beloftes over gezondheid blijken bij opening muffe lucht en slecht smakende brokjes. Maar men zegt dat het zo goed is voor ons. Wel, voor de drukker dan. Het Financieele Dagblad