Advertentie
Advertentie

Wanneer verkopen?

Een van mijn tien beleggingsregels is te verkopen als men iets beters vindt. Het is nuttig daar vandaag aan te herinneren. Op verschillende plaatsen lees ik nu dat de beurzen zoveel gestegen zijn dat ze vooruitlopen op de economische ontwikkelingen. Dat is niets nieuw. Kostolany beschreef die situatie al decennia geleden toen hij het had over de hond die nu eens voor zijn baasje uitliep en dan weer achterbleef. Maar uiteindelijk ging de hond mee met zijn baas. Met andere woorden: op lange termijn houdt de beurs gelijke tred met de economische ontwikkeling. Dat sluit dus tijdelijke periodes van over- of onderwaardering niet uit. Ik ga niet zover te beweren dat we nu al in een periode van overwaardering zijn. 'De beurs van Brussel attractief' titelt Financiele Berichten van ING Belgie in zijn jongste nummer. De geschatte koers-winstverhouding van 10,7 voor de Bel20 voor dit jaar en zelfs 9,6 als schatting van ING Belgie voor volgend jaar, kan men bezwaarlijk in een historische context van economische groei duur vinden. De auteur van het artikel, Jean-Marie Caucheteux, bij de VFB-leden bekend van interessante uiteenzettingen, noemt als zijn Belgische favoriete aandelen Econocom, Telindus, Omega Pharma, Van de Velde, Almanij en KBC. 'Merrill Lynch ziet beleggers alle vrees afschudden' titelde deze krant donderdag. Eerder ging het over KBC Securities dat de kooporders van de priveclienteel recentelijk sterk zag toenemen. Het probleem is dat de beurs doorgaans nog weinig stijgingspotentieel heeft als iedereen optimist is. Dat betekent immers dat iedereen (?) al gekocht heeft en dus op een gunstig moment staat te wachten om zijn winst veilig te stellen. Nou ja, winst, we bereiken in Brussel en op vele andere plaatsen nu amper het koersniveau van twaalf maanden geleden. Dan hebben we heel wat weg af te leggen als we de hoogste historische koersen willen terugzien. De titel van dit artikel is vooral ingegeven door de vrees dat heel wat beleggers de neiging hebben te verkopen eenmaal een verloren positie weer op het oorspronkelijke aankoopniveau komt. We nemen aan dat een aantal beleggers op een bepaald ogenblik gedacht hebben dat de koersen niet meer verder konden dalen. In bepaalde aandelen werd, achteraf gezien wel te verstaan, veel te vroeg ingestapt. Nagelbijtend heeft men het verlies week na week zien toenemen. Het is menselijk dat de stijgende koersen van de laatste maanden op een bepaald ogenblik heel wat beleggers in verleiding brengen om uit aandelen te stappen zodra een verloren gewaand vroeger aankoopniveau weer op het koersbord verschenen is: 'Weg daarmee! We hebben geen verlies meer op die positie of op dat aandeel!' Let your profits run Die redenering inspireerde me tot bovenstaande titel en tot het herhalen van de beleggingsregel dat men slechts verkoopt als men iets beter vindt. Niemand kan voorspellen hoe de beurs in de volgende maanden zal evolueren. De algemene regel blijft: laat de winsten maar verder lopen maar stel paal en perk aan verliezen. 'Let your profits run' klinkt veel beter. Stel dat u zogezegd veel te vroeg Delhaize-aandelen kocht toen ze tegen 30 euro en daarna tegen 20 euro noteerden. Dan had u nu al ruim de kans om het eerder opgelopen papieren verlies goed te maken. Anderzijds zou u het belangrijk koerspotentieel dat er nog was, gemist hebben en nog missen. Wie zegt immers dat de koers van Delhaize op 40 euro moet stilvallen? Op 40 euro zijn er meer aankoopaanbevelingen dan er op 30 en 20 euro geweest zijn. Tegendraads beleggen is een van de andere negen beleggingsregels, maar dat is een ander verhaal. Op die manier loopt u vanzelfsprekend het risico dat u de aandelen Delhaize nog in portefeuille hebt op het ogenblik dat de koersen (over enkele jaren?) nog eens dubbel zo hoog staan en dan bijvoorbeeld beginnen te dalen. Wanneer had u dan moeten verkopen? Als een aandeel daalt, dan is dat in de meeste gevallen omdat de beurs als geheel daalt en minder gunstige beleggingsperspectieven biedt, bijvoorbeeld omdat staatsleningen risicoloos 6, 7 of 8 procent opbrengen. Zover zijn we lang niet. En wie zegt dat die rentevoeten in de eerstvolgende jaren terugkomen? Neen, de regel is volgens mij dat men in de markt blijft (met een gedeelte van zijn spaargeld) en zijn aandacht concentreert op de kwaliteit in zijn portefeuille. En dat is geen vast gegeven. Bepaalde ondernemingen verliezen hun aantrekkingskracht, maar gelukkig zijn er telkens andere die gunstigere perspectieven bieden. Een ruil ligt dan voor de hand. Is dat werk voor specialisten? Niet noodzakelijk. De VFB kan vanzelfsprekend helpen. Dat gebeurt bijvoorbeeld weer op zaterdag 27 september op de Dag Van de Tips. Dat we met de deelnemende bedrijven een goede keuze maakten, blijkt uit de koersevolutie van verschillende aandelen. Gezien wat de koers van EVS ondertussen deed? Is het koerspotentieel daarmee uitgeput? Hetzelfde kunnen we schrijven over verschillende andere aandelen die volgende week zaterdag aan bod komen. De laatste dagen hebben we moeten vaststellen waar touroperators en reisbureaus al lang mee vertrouwd zijn: het fenoneem van het steeds later boeken van deelname. Hoeveel last-minute tickets verkopen we volgende week nog? Colruyt Maar terug naar de beurs. Philippe Koeckx, een van de Belgische financiele steranalisten met zeer veel jaren ervaring die werkt bij de Brusselse beursvennootschap de Moffarts, Rolin Jacquemyns, bracht me in L'Echo van vorige woensdag op een idee voor een artikel in het volgende nummer van de Nieuwsbrief. Voor vele beleggers is het te veel gevraagd om alle Belgische beursgenoteerde ondernemingen op de voet te volgen. Werk was er de laatste dagen zeker aan de winkel met de talrijke laattijdige publicaties van de resultaten van het eerste semester. Wat zeggen die echter over de te verwachten resultaten van de volgende zes maanden of volgende jaren? Koeckx legt zich toe op het analyseren van de strategie van de genoteerde ondernemingen. Dat is meer gericht op het langetermijndenken. Hij concentreert zich op het potentieel van de ondernemingsproducten, de kwaliteit van het management en de commerciele slagkracht van de ondernemingen. De raad van bestuur zorgde voor volgende zaterdag voor de kwaliteitsmanagers. Aan hen om het potentieel van hun producten en hun commerciele slagkracht duidelijk te maken en de honderden aanwezigen te overtuigen. Daarmee zou ik vergeten de namen te noemen die volgens Philippe Koeckx het best aan deze drie criteria voldoen. 'De grote favorieten hebben als naam Bekaert, Solvay en Colruyt' titelde L'Echo. Colruyt kwam deze week in de belangstelling met zijn jaarvergadering. We noteerden niet alleen de voorspelling van een 19 procent hogere omzet voor dit jaar, waarbij de winst hopelijk dezelfde evolutie volgt. We noteerden dat het jaarrapport bij de geinteresseerde beleggers voor die vergadering toekwam en dat in deze krant de toespraak van bestuurder-voorzitter Jef Colruyt op die aandeelhoudersvergadering als medegedeelde tekst werd gepubliceerd. Dat laatste is bij mijn weten een unicum voor een unieke no-nonsenseploeg geleid door gedelegeerd bestuurder Rene de Wit. Philippe Koeckx noemde nog Almanij, KBC, Delhaize, Electrabel, Fortis, GBL, Mobistar en UCB. Allemaal grote namen omdat slechts die door de analisten kunnen gevolgd worden. In mijn artikel in de VFB-nieuwsbrief probeer ik dit te doen voor de kleinere Belgische ondernemingen. Beloofd! RVdE