Advertentie
Advertentie

Wie zorgt voor de toekomst?

Het begrip toekomst omvat twee essentiële pijlers en refereert aan politiek en kinderen. Maar bestaat er eigenlijk nog een verband? Groeien die twee pijlers niet steeds verder uit elkaar?Vrijwel alle politieke partijen willen de kwaliteit van het leven, hier en nu, verbeteren, zelfs zo dat deze ambitie belangrijker wordt dan het leven zelf. De waarde van het humanisme, christelijk en vrijzinnig, met respect voor elke mens, kwetsbaar of sterk, oud of jong, komt duidelijk in het gedrang.Deze regering, die de steun van alle media geniet, predikt een verregaand individualisme, egocentrisch en gemakzuchtig. Om dit makkelijk aan de bevolking te verkopen, vertalen ze dit in de onmogelijke term: de absolute zelfbeschikking. Men verwerpt elke collectieve moraal: het individu beslist zelf wat voor het eigen ik goed of slecht is, waarbij het eigen belang primeert.Alles moet betrokken zijn op het directe, het concrete, het genot en staat autonomie van het individu voor. Maar dat dit onrealiseerbaar is, omdat geen mens zonder anderen leeft, hoort men zelden. Wie zichzelf schaadt, schaadt de samenleving (cfr. drugsproblematiek).Voor de waanidee van absolute voorrang voor de huidige levenskwaliteit moet alles wijken dat daar niet bij past; dit is een uiterst gevaarlijke maatschappelijke en ethische ontwikkeling. De wettelijke middelen daartoe zijn ondertussen genoegzaam bekend. De abortuswetgeving was het begin en is verworden tot een anticonceptief middel, zonder enige maatschappelijke evaluatie. Men gaat nu zelfs verder: in Frankrijk kreeg een gehandicapte jongen schadevergoeding omdat hij niet werd geaborteerd. Bovendien kan de medische wetenschap nu ook al fysieke en zelfs intellectuele afwijkingen vaststellen vóór de geboorte. Wat als er dan al zogenaamde problemen zijn?Niet alleen bij het begin van het leven, maar ook bij ziekte en lijden, lijkt de levenskwaliteit in het gedrang te komen. Ziekte, lijden en dood zouden geen zin hebben en het geluk verstoren. Zijn kinderen nog gewenst in deze cultuur? Een kind- en gezinsvriendelijk beleid is blijkbaar voor onze regeringen met meer dan 60 ministers geen prioriteit. Vandaar dat een minister voor het gezin niet gewenst werd. Wel heeft men aandacht voor de kinderrechtentelefoon, het kinderparlement, de JO-lijn, opvangcentra voor kinderen van buitenhuiswerkenden, maar van een positief klimaat waar kinderen zich goed voelen... Europa vergrijst en de demografische evolutie is een feit. En wat doen onze politici? Die banaliseren liever de vele fundamentele waarden. De huidige democraten geven steeds meer blijk van een haast aandoenlijk verlichtingssimplisme met een opvallende negatie van het gezond verstand en de natuurwetten. Ze zijn het licht en de rest is duisternis.Allerlei nieuwe samenlevingsvormen krijgen politieke steun, maar het natuurlijk gezin? Nochtans heeft het gezin reeds duizenden jaren bewezen de ideale opvang te zijn voor mensen, ouders en kinderen. Het natuurlijk gezin komt trouwens in alle culturen en religies voor en is een niet-politiek instituut.Passen kinderen in dit klimaat, krijgen ze daar nog een plaats? Is het zg. progressieve regeringsbeleid nog sociaal? Politici moeten algemene gedragsregels voorstellen en voorleven, maar dit blijkt niet mogelijk te zijn. Wie heeft een asielzoeker in zijn huis onderdak verleend? Ze lijken grotendeels machteloos, behept met eigen toekomst en vooral sterk verdeeld. Ze houden zich nog bezig met marginale fenomenen, veelal aangebracht door de eensgezinde media en toevallige gebeurtenissen. Het ziet er steeds meer naar uit dat communicatiedeskundigen de maatschappelijke chaos moeten verdoezelen en de schijn in stand houden.Alleen gezinnen met stabiele, duurzame relaties en waar beide ouders beschikbaar zijn voor de kinderen en hun opvoeding grotendeels zelf in handen nemen, kunnen een hoopvolle en betrouwbare toekomst verzekeren. Wie steunt hen? In ieder geval zal de voorbereiding van de toekomst van die kant moeten komen. Dit wordt hoe langer hoe duidelijker.Het echte geluk vindt men in de beschikbaarheid voor anderen, maar dit past totaal niet in het huidige denken. Steeds meer blijkt dat de hedendaagse cultuur geen gelukkige mensen voortbrengt. Het zoeken naar het échte geluk sluit echter wél perfect aan bij de resultaten van een recente millenniumenquête, die wereldwijd peilde naar wat mensen verlangen, namelijk naar het geluk in een gezin met veel aandacht voor het beeld van de moeder aan de, jawel, haard en een grote nood aan spirituele waarden, bezinning en gebed...Gaan onze politici met deze duidelijke verlangens rekening houden, zoals ze in het euthanasiedebat ook regelmatig verwezen naar de feiten, de wensen,...We wachten af. Het kan toch niet dat verantwoordelijken deze resultaten totaal negeren? Wie heeft de moed? Piet CLEEMPUTDe auteur is hoofddeskundige maatschappelijk werk aan de rechtbank van Dendermonde