Youngs perkament

Op zijn recentste cd duikt Neil Young onder in Greendale, een fictief Noord-Amerikaans havenstadje. Dinosaur Sr. noemt het tien hoofdstukken (en dus ook tien songs) tellende werkstuk een muzikale novelle, en zo is ook het bijbehorende cd-boekje geconcipieerd. Het karamelkleurige artwork moet het allemaal een beetje op een perkament doen lijken, wat het mythische karakter van het stadje dan weer vergroot. In feite maakt de zanger zijn muziek volgens hetzelfde procede. Hij perkamenteert zijn songs waardoor ze klinken alsof de tijd stil is blijven staan. Maar wie naar de teksten luistert, merkt dat dat niet klopt: het internet is ook in Greendale doorgedrongen, als er al eens iets sensationeels gebeurt, duiken de grote tv-concerns op, big brother blijkt niet langer een literaire utopie, maar is realiteit geworden. Slechts een ding blijft: de kleine man die iets mispeutert, vliegt zonder pardon de gevangenis in. Zo ook Jed, een neefje van de familie Green die de flik Carmichael neerschiet bij een wegcontrole. De rioolmedia springen op de moord en maken de familie Green het leven zuur. Die keert zich van de weeromstoot steeds verder af van de samenleving waarin ze zich bevindt en waartegen deze 'Greendale' ook een impliciete aanklacht is. Want Greendale is lang niet het idyllische stadje zoals het op de cover wordt voorgesteld. De altijd smoezelige sound van de vertrouwde Crazy Horse line-up (drummer Ralph Molina, bassist Billy Talbot en gitarist Frank 'Poncho' Sampedro) vormt het perfecte achterdoek om dat te illustreren. Maar de herkenbare, organische, warme klanken, die eerder bijvoorbeeld al op albums als 'Zuma' en 'Tonight's the Night' te horen waren, zijn veeleer dienend voor de verhaallijn. Besluit: 'Greendale' is een uitstekend boek en dus een van de betere conceptalbums van de voorbije jaren, maar er staat geen enkele wereldschokkende song op. En ook al wordt er besloten met een positieve, ecologische noot - 'Save the planet for another day, be the river as it rolls along' - wie de bittere ondertoon van het album herkent, beseft dat die hoop ijdel is. Even voor de release van 'Greendale' kwamen vier Neil Young-albums op de markt die nooit eerder op cd verschenen: de soloalbums 'On The Beach' (1974), 'American Stars 'n Bars' (1977) en 'Hawks and Doves' (1980) en het met Crazy Horse opgenomen 'Re.ac.tor' (1981). Vooral de eerstgenoemde plaat wordt beschouwd als een vergeten meesterwerk en vormt de centrale as van Youngs zogeheten doemdrieluik, dat vervolledigd wordt door 'Time Fades Away' en 'Tonight's the Night'. Young schetst met gammele folkblues de penibele tijdsgeest van de mid-seventies. 'American Stars 'n Bars' (met de klassieker 'Like a Hurricane') is diverser en toont Young als een gevarieerd gitarist. Het countrygetinte 'Hawks and Doves' en 'Re.ac.tor', met harde rock-'n-roll, zijn minder essentieel in het oeuvre van Young. Het is de bedoeling dat later ook de ander platen op cd uitkomen die voorlopig enkel op vinyl verschenen. Tom PEETERS 'Greendale' van Neil Young & Crazy Horse is uit op Reprise Records en wordt verdeeld door Warner. Onlangs bracht dezelfde platenfirma 'On the Beach', 'American Stars 'n Bars', 'Hawks & Doves' en 'Re.ac.tor' opnieuw uit op cd.