Zesde Speelhoven in Aarschot

Net op het moment dat u dacht dat u ze allemaal had gezien, de buitententoonstellingen van Zoersel tot Watou over Tielt en Ieper, net op het moment dat u dacht dat de zo nagestreefde cultuurspreiding wel voor genoeg (soms overbodige) tentoonstellingen en (vaak) geldverslindende projecten had gezorgd, is daar nog de hekkensluiter van het seizoen: Speelhoven 02, naar jaarlijkse gewoonte georganiseerd in Aarschot op het laatste weekend voor het begin van het nieuwe schooljaar.Over cultuurspreiding valt heel wat goeds te zeggen, initiatieven als de poëziezomer van Watou, Beelden Buiten in Tielt en kunst in de kasteeltuin van de gemeente Zoersel zijn lovenswaardige initiatieven waar zowel beginnende kunstenaars, minder en meer ervaren curatoren en vooral ook het lokale publiek kunnen participeren aan wat de beeldende kunst te bieden heeft. Maar het moet gezegd dat de kwaliteit van deze manifestaties er de jongste jaren niet op vooruit is gegaan. Heel wat curatoren lijken zich te mistasten aan de (te) kleine budgetten, zijn niet echt in staat een intelligent of origineel concept te brengen en zijn vooral ook erg weinig inventief en creatief in het selecteren van kunstenaars. Het gevolg is dat sommige kunstenaars, die overbevraagd en de kleine budgetten ontgroeid zijn, zich niet meer ontpoppen tot gemotiveerde deelnemers en minderwaardig werk presenteren. Heel wat van de jaarlijkse buitententoonstellingen mikken duidelijk te hoog en schieten daardoor jammerlijk hun doel voorbij.Nochtans zijn dergelijke kleine buitententoonstellingen, vaak in de uithoeken van het land en op bijzonder pittoreske locaties, de ideale plekken om de beeldende kunst in al zijn beginnende onstuimigheid te laten experimenteren. Dat dat steeds minder of niet meer gebeurt, en dat men bij de keuze van zowel curatoren als kunstenaars steeds op veilig speelt, heeft veel te maken met de participatie-eis, die eveneens door de overheid is opgelegd. Tentoonstellingen moeten een zo groot mogelijk publiek aantrekken, bezoekers moeten er zijn en liefst zoveel mogelijk, ronkende namen moet men dus hebben én sensationeel werk. Experiment is uit den boze, nochtans zou net de mogelijkheid tot experimenteren deze tentoonstellingen belangwekkend kunnen maken.Speelhoven houdt het in tegenstelling tot voornoemde manifestaties als Watou en Zoersel met een zesde editie op rij nog steeds erg klein, ook al lijkt men er ook in Aarschot te zullen in slagen de manifestatie steeds professioneler uit te bouwen. Dit jaar koos het selectiecomité voor curator Philippe Braem, die zich sinds jaar en dag semi-professioneel inlaat met de beeldende kunsten. Braem heeft nauwe contacten met de Franse cultuurgemeenschap en steekt zijn sympathie voor én kennis van het oeuvre van de kunstenaars van het andere landsgedeelte niet onder stoelen en banken. De bezetting van Speelhoven 02 bestaat uit negen kunstenaars. Ze werden samengebracht onder het idee van Location Update. Dat begrip ontleent Braem aan de mobiele telefonie, een business waarin hij beroepshalve thuis is. Location Update, stelt Braem, is een fenomeen dat optreedt wanneer je je draagbare telefoon aanzet en je geen netwerk vindt waarop je je kunst aansluiten: op dat moment ga je over tot een location update. Je zet je gsm af en haalt de chip eruit. Vervolgens stop je de chip er weer in, tikt je geheime code in en, doordat het systeem opnieuw begint te zoeken, word je weer op het netwerk aangesloten. Braem neemt dit principe als metafoor voor wat de nomadische kunstenaar doet wanneer hij op een andere plaats tentoonstelt en geconfronteerd wordt met een nieuwe realiteit. Het is een idee waarmee reeds gespeeld wordt sinds Chambres dAmis, een idee dat ondertussen al zo dikwijls is gebracht en herkauwd dat het bezwaarlijk nog verrassingen kan voortbrengen. Een metafoor dus als een vlag die vele ladingen dekt.Uiteindelijk zullen de kunstenaars ook op deze tentoonstelling wellicht - en hopelijk - vooral hun eigen oeuvre in het daglicht plaatsen en het thema van deze expositie als een slecht passende jas naast zich neerleggen. Want de selectie van kunstenaars die Braem maakte, is toch niet oninteressant: hij kiest voor kunstenaars uit verschillende generaties, van de piepjonge en vrijwel onbekende Leuvense kunstenaar Pieterjan Ginckels tot ouderdomsdeken op deze manifestatie Lukas Vandenabeele. Verder is werk te zien van Lionel Esteve, Henri Jacobs, Emilio Lopez-Menchero, Benoit Roussel, Hans Verhaegen, Freek Wambacq, die onlangs nog een opgemerkte tentoonstelling had in het experimentele programma Freespace van het NICC, en Sophie Whetnall. Els ROELANDTSpeelhoven 02, Location Update van 1 tot 29 september aan de Haterbekstraat 90 in Aarschot. De tentoonstelling is alleen open van vrijdag tot zondag van 14 tot 19u en woensdag en donderdag na afspraak. Tel. 016 56 80 03