Advertentie
Advertentie

Zwijgen is goud

De euro blijft in het sukkelstraatje. Op 0,8872 dollar per euro flirtte de eenheidsmunt gisteren andermaal met een dieptepunt. Dat dieptepunt bedraagt tot nader order 0,8845 dollar per euro. Maar economen sluiten niet uit dat ook deze grens de komende dagen sneuvelt.De aanhoudende zwakte van de euro botst met de economische logica. Terwijl in de Verenigde Staten almaar meer indicatoren wijzen op een vertraging van de economische groei, presteren de de economieën in de eurozone steeds beter. Het Duitse BBP, dat voor een derde van het BBP in de eurozone staat, steeg in het tweede kwartaal onverwacht met 3,4 procent op jaarbasis. Dat geraakte eergisteren bekend. Het gaat om de grootste stijging in tien jaar. En de groei van het Belgische BBP mag dan in het tweede kwartaal vertraagd zijn, voor heel 2000 schuiven economen nog steeds een mooi groeicijfer van 3,5 à 4 procent naar voren. Als de groeiverschillen tussen twee grote economische blokken verkleinen, groeien ook de renteniveaus naar elkaar toe. De huidige economische ontwikkelingen suggereren dus dat de Europese korte rente van 4,25 procent zal oprukken in de richting van de Amerikaans rente van 6,50 procent. Daardoor worden depositos in euros aantrekkelijk, en dus ook de euro, redeneren economen. Maar het verhaal van de euro heeft al geruime tijd niets meer met economische logica te maken. De euro wordt puur gedirigeerd door psychologische factoren, het wantrouwen van de financiële markten in het beleid van de Europese Centrale Bank. Het kan toch geen toeval zijn dat de euro iedere keer een gevoelige tik krijgt, nadat ECB-voorzitter Wim Duisenberg of andere Europese monetaire opperhoofden stoer hebben verkondigd dat de euro een stevig stijgingspotentieel heeft. Dinsdag was het Ernst Welteke, voorzitter van de Duitse Bundesbank, die het nodig vond om de euro verbaal te ondersteunen. Woensdag liet het resultaat zich weerom pijnlijk gevoelen op de wisselmarkten. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Daar hoef je Alan Greenspan, de voorzitter van de Amerikaanse centrale bank, al lang niet meer van te overtuigen. Greenspan vindt het absoluut niet nodig om te pas of te onpas verklaringen af te leggen over de koers van de dollar. Hij laat de economische cijfers spreken, én laat de dollar reageren. Duidelijker kan de boodschap aan het adres van de ECB toch niet zijn, te meer daar de ECB altijd heeft volgehouden dat de koers van de euro voor haar niet prioritair is, wel stabiele consumptieprijzen. Door voortdurend over de euro te praten, schiet de ECB zich in de eigen voet. Ze maakt duidelijk dat de euro voor haar toch belangrijk is. Je wordt als analist, valutahandelaar of journalist van minder tureluurs. Bovendien rijst de vraag of het zo erg is dat de ECB de euro fundamenteel ondergewaardeerd vindt. De Europese bedrijfsleiders vinden van niet. Dankzij de goedkope euro zien ze hun exportopbrengsten gevoelig toenemen. Daarvan profiteert de hele eurozone. De economische wederopstanding in de eurozone wordt vooral gedragen door de aantrekkende export. De ECB kan ervoor zorgen dat die economische wederopstanding een duurzaam karakter krijgt. Op voorwaarde dat ze eindelijk de boodschap oppikt van de financiële markten. Die boodschap luidt klaar en duidelijk: minder praten en meer doortastend zijn. Dirk MICHIELSEN