Advertentie

3 dagen, 53 woorden

‘Het betekent wat het betekent wat het betekent, net zoals een roos een roos is een roos is.’ Deze doordenker gaf Christine Lagarde (foto EPA) vorig weekend het verzamelde journaille mee. De Franse minister van Financiën en éminence grise was in de thuisbasis Bercy, de strakke gebouwen van het ministerie van Financiën langs de Seine, gastvrouw voor de jamboree van de ministers van Financiën en centraal bankiers van de grootste 20 economieën, de G20.

Op de agenda: hoe gaan we in godsnaam de ‘globale onevenwichten’ in de wereld meten? Vrij vertaald: hoe bepalen we in welke mate China de eigen bevolking onder haar stand laat leven door de yuan ondergewaardeerd te houden en mercantilistisch zoveel mogelijk geldreserves op te potten. En in welke mate Washington de Amerikanen boven hun stand laat leven door dagelijks grofweg 2 miljard dollar extra krediet in het buitenland op te nemen?

Al die verzamelde knappe bollen werkten drie dagen aan een slotcommuniqué. Meer bepaald aan één zin. Dan hoeft het niet te verbazen dat het resultaat monsterachtig is. The Wall Street Journal rekende voor: 53 woorden. Drie komma’s. Zes keer het tussenvoegsel ‘en’. Bon, om uw graafwerk in de vier als een schoenzool lezende pagina’s communiqué te besparen, breng ik even verbatim de beruchte zin.

Komt ie (neem eerst diep adem, aub): ‘While not targets, these indicative guidelines will be used to assess the following indicators: (i) public debt and fiscal deficits; and private savings rate and private debt (ii) and the external imbalance composed of the trade balance and net investment income flows and transfers, taking due consideration of exchange rate, fiscal, monetary and other policies.’

Het is ontluisterend. De G20 heeft 53 woorden nodig om niet in zoveel woorden te moeten zeggen dat de landen het grondig oneens zijn. Iedereen leest in die nonsens, of ‘gobbledygook’ zoals de Engelsen zo mooi zeggen, wat hij/zij wil. De Fransen kunnen zeggen dat er een akkoord is over indicatoren om de onevenwichten te meten, de Chinezen kunnen even geloofwaardig zeggen dat er helemaal niks afgesproken is.

Het doet me denken aan die geweldige toespraak die Mervyn King, de gouverneur van de Bank of England, in oktober gaf in de Engelse Midlands. King herinnerde zich toen: ‘Op de G7-bijeenkomst in oktober 2008, maakte ik deel uit van de groep van ministers en centraal bankiers die het geprepareerde communiqué weggooiden en het vervingen door een korte, gedurfde boodschap die onze bereidheid tot samenwerking demonstreerde. Die geest, toen zo sterk, is weggeëbd.’

Het persbericht van oktober 2008? ‘The G-7 agrees today that the current situation calls for urgent and exceptional action. We commit to continue working together to stabilize financial markets and restore the flow of credit, to support global economic growth.’ Twee loepzuivere zinnen. Samen 35 woorden die veel zeggen en bij de meest renderende woorden aller tijden behoren.

Taalkundig niet zo subliem als de ‘We hebben niks te vrezen, behalve de vrees zelf’-rede waarmee de kersverse president Franklin Delano Roosevelt op 8 maart 1933 zijn ‘fellow Americans’ temidden de Grote Depressie een broodnodig hart onder de riem stak. Maar nagenoeg even effectief.

Jammer, Lagarde staat nochtans te boek als een straffe tante die zich door niemand de les laat spellen. Ook niet door de Duitsers, die ze vorig jaar vlakaf beschuldigde als een soort ‘Europees China’ te veel op export te focussen. Laat ons hopen dat ze volgende keer na de buren van over de Rijn ook de Chinezen, Brazilianen, Amerikanen en consorten de vier hoeken van de Parijse salons laat zien. En dit keer geen 20 mensen de pen laat vasthouden.

Kurt Vansteeland

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud