blog

‘Overgangsjaar'? Dumpen die boel!

©Photo News

Alle hoop op 'Trumpflatie' ten spijt, blijkt het zonder échte scheut inflatie voor bedrijven steeds moeilijker de omzet duurzaam op te krikken.

Het moet steken bij Janet Yellen en Mario Draghi. Jaren proberen ze vergeefs beleggers te overtuigen dat ze voor een scheut inflatie gaan zorgen. Komt er een Amerikaans blondje langs dat het Witte Huis aan zijn vastgoedimperium toevoegt en presto! Donald Trump gaat geld spenderen aan bruggen en iedereen gelooft in de comeback van inflatie.

Of de ‘reflatiehoop’ een lang leven beschoren is, laten we in het midden, maar financiële aandelen toastten op het einde van de nulrentes: KBC (58,17 euro, +6,6%), ING (12,80 euro, +7,1%) en Ageas (34,35 euro, +9,7%) voerden de Bel20-rit aan.

De Amerikaanse verkiezingsuitslag onderstreept hoe moeilijk het is een complexe wereld in een paar cijfers samen te vatten. En toch is het wat bedrijven met hun periodieke resultaten moeten doen. Dat is niet erg, zolang u die kwartaalrapporten neemt voor wat ze zijn - een ruwe benadering van de werkelijkheid - en er geen exacte wetenschap van maakt.

Hoe ruw die benadering is, illustreerde HSBC deze week treffend. De Britse-Aziatische grootbank kreeg van de toezichthouder toestemming een andere boekhoudmethode toe te passen voor haar belang in het Chinese Bank of Communications. Het risico verbonden aan die participatie mag voortaan rechtstreeks van de kapitaalbuffer afgetrokken worden en moet niet meer in de risicogewogen activa meegeteld worden.

©MEDIAFIN

Het gevolg: die laatste post zakte met één pennentrek 121 miljard (!) dollar, terwijl de kapitaalbuffer ‘maar’ met 5,6 miljard afgetopt wordt. de gerapporteerde kapitaalbuffer gaat van 12,1 naar 13,9 procent van de ‘risicogewogen’ activa.

De grootbank is er geen sikkepit veiliger op geworden, maar CEO Stuart Gulliver én de aandeelhouders kraaiden van de pret. Door de coulantere toezichthouder zegt Gulliver ‘tonnen meer flexibiliteit’ te hebben. Lees: nu er minder kapitaal bij lokale dochters ‘gevangen’ zit, heeft hij meer marge om de aandeelhouders te blijven verwennen met een van de royaalste dividenden uit de sector.

Ook bij het kwartaalrapport van Solvay (101,10 euro, +1%) moesten we even in de haren krabben. De chemiereus zag de omzet in het derde kwartaal met 8 procent zakken naar 2,92 miljard euro.

Dat is een forse kloof met de 3,08 miljard waar analisten op rekenden. Maar hét cijfer waar de hele beurswereld zich blind op staart, kwam boenk op de analistenconsensus uit: de bedrijfswinst vóór afschrijvingen (ebitda) steeg 6 procent naar 664 miljoen euro.

Cruciaal hol ding

Nochtans krikten de vier afdelingen hun collectieve winstbijdrage slechts 0,2 procent op. Edoch: er is een vijfde ‘afdeling’, Corporate & Business Services. Dat is als overkoepelende holding eigen aan alle multinationals een hol ding, zonder eigen omzet.

Wel vallen er de algemene kosten onder, zodat de winstbijdrage per definitie negatief is. Omdat de timing van die kosten niet te voorspellen valt, is de holding een zwarte doos. Een doos die afgelopen kwartaal maar voor 34 miljoen in plaats van 71 miljoen op de bedrijfswinst woog en zo de volledige gerapporteerde groei voor haar rekening nam.

Eerlijk: wij zijn van fan van de manier waarop Bekaert en Umicore rapporteren. Alleen halfjaarlijks een volledige resultatenrekening en over het eerste en derde kwartaal een bondige trading update, met de omzet als enig concreet cijfer en voor de rest wat toelichting. Zo hoort het. Het onderste lijntje kun je op 1.001 manieren ‘kneden’, maar het bovenste lijntje liegt niet.

Bij Solvay vertelde de minus 8 procent omzet het belangrijkste verhaal: de twee afdelingen - Advanced Materials en Advanced Formulations - die de komende jaren de groeimotor moeten vormen, raken voorlopig niet op dreef.

Het onderste lijntje kun je op 1.001 manieren ‘kneden’, maar het bovenste lijntje liegt niet.

Dat is vervelend omdat net die afdelingen de sterren waren van de Londense beleggersdag eind september, maar het is niets om over te tobben. Weinig analisten twijfelen eraan dat de twee grote programma’s in de internationale luchtvaart - de nieuwe LEAP-straalmotor en het F35-gevechtsvliegtuig - Solvay via dochter Cytec decennia omzet zullen garanderen.

Alleen raken zulke enorme internationale programma’s waar tientallen leveranciers bij betrokken zijn niet in een rechte lijn opgestart. En dus is de omzet een betere graadmeter van een Cytec dat nog niet de verhoopte cashflow oplevert, dan een ebitda die door een lijntje ‘overig’ wordt rechtgehouden.

CEO Jean-Pierre Clamadieu kreeg het op zijn heupen toen een analist durfde te opperen of een afboeking op het 5,8 miljard zware prijskaartje van Cytec niet aan de orde was. ‘Hey guys, let’s be reasonable here’, zei hij geïrriteerd.

Kopwind

Ook bij Ontex (25,09 euro, -9,2%) moest het management moeite doen om een sceptisch analistenheir te overtuigen. Bij de luierfabrikant is het probleem ook dat de omzet aangeeft dat de rek uit de groei is.

Financieel directeur Jacques Purnode vond het nodig meerdere keren te herhalen dat Ontex ‘nog altijd een groeibedrijf is’. Een mantra dat wat hol begint te klinken: in 2017 holt de door Trump aan flarden gereten peso de bijdrage van de Mexicaanse dochter Grupo Mabe uit, zullen de grondstoffenprijzen een kop- in plaats van rugwind vormen en is de kans klein dat de prijsconcurrentie van reuzen als Procter & Gamble er kleiner op wordt.

©MEDIAFIN

Ook voor de CEO van Bpost (21,44 euro, -8,8%) verliep de telefonische jamboree met analisten niet bepaald vlot. Dat Koen Van Gerven de beloofde afslanking van het personeelsbestand tussen haakjes zette en - vooral - 2017 als een ‘overgangsjaar ‘bestempelt, zond de beurskoers in luttele minuten 5 procent lager.

Logisch. Neem aan van iemand die al dik twee decennia ontbijt met bedrijfsresultaten naast zich: als het woord overgangsjaar opduikt, is de strategie ‘eerst verkopen, dan vragen stellen’ meestal de juiste.

Meteen weet u waarom Van Gerven hardnekkig PostNL het hof maakt, ondanks nu al twee blauwtjes. Zo’n met goedkope schulden gefinancierde overname is hét middel om bij een krimpende omzet een turbo te zetten op de winstgroei.

Jefferies-analist David Kerstens becijfert dat Bpost mét PostNL de winst per aandeel in 2017 zo’n 20 procent kan opkrikken. Ook al ligt de winstmarge van de Nederlandse postbode lager dan die van onze facteur, ze is nog altijd een veelvoud van de extra rentelast. Kortom: met PostNL kan een gruwelijk overgangsjaar plots een wonderjaar worden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect