Advertentie

Beursweekboek: De ‘verjunckingskuur' is mislukt

CEO Roland Junck

Na de botte Australiër Paul Fowler leek de toegankelijke CEO Roland Junck een verademing bij Nyrstar. Vandaag geniet hij even weinig vertrouwen bij beleggers en analisten als Fowler destijds. De 'verjunckingskuur' is mislukt.

Bank- en verzekeringsgroep KBC won deze week de award voor beste beleggerscommunicatie die jaarlijks wordt uitgereikt door de Belgische Vereniging van Financiële Analisten. Na Ageas vorig jaar is KBC de tweede financiële instelling die de prijs binnenhaalt sinds de kredietcrisis vijf jaar geleden losbarstte. Logisch. Ageas en KBC putten zich de voorbije jaren uit om de banden met de geschokte beleggers terug aan te halen na het bankendebacle. Bovendien hadden ze met de versnelde opkuis na de crisis een positief verhaal te vertellen en een stijgende beurskoers (Ageas +85% in 2012 en KBC +47% sinds begin dit jaar) helpt natuurlijk ook.

Je hoeft maar naar Nyrstar (-4,3%, 3,08 euro) te kijken om te beseffen hoe moeilijk het communiceren is wanneer de zaken niet goed gaan. De zinkgroep schroefde deze week zijn jaarambities terug. Vandaag verwacht de groep dit jaar tussen 265.000 en 280.000 ton zink uit de grond te halen tegenover een eerdere doelstelling tussen 300.000 en 340.000 ton. Opnieuw een koude douche voor de aandeelhouders die snakten naar goed nieuws.

Onder kersvers CEO Roland Junck besliste Nyrstar in 2009 om het roer om te gooien. Door zinkmijnen op te kopen werd de zinksmelter Nyrstar een geïntegreerde zinkgroep. De redenering was dat Nyrstar meer waarde zou kunnen creëren wanneer het zelf zink uit de grond haalt. Aanvankelijk kreeg Nyrstar lof voor die koerswijziging. Toegegeven, ook van pers en analisten. Maar vandaag lijkt de gedachte van de ‘verticale integratie’ naïef. Het ene métier is het andere niet. Alsof een bakker ineens zijn eigen tarwe zou gaan verbouwen.

Junck spendeerde miljoenen aan de aankoop van mijnen maar die brachten alleen nog maar slecht nieuws. De lijst met tegenvallers is lang. Opstartproblemen, onderhoudsbeurten, problemen met explosievenvergunningen, vakbondsacties, stroompannes, aardverschuivingen, overstromingen,... Hoeveel éénmalige problemen kan je hebben voor iets een chronisch probleem wordt? Is het échte probleem niet dat het management van Nyrstar de vaardigheden mist om de derderangsmijnen die het kocht om te turnen tot eersterangsmijnen? Zoals gezegd, een goede bakker maakt nog geen goede molenaar.

Van de 740 miljoen euro die Nyrstar investeerde in de mijngroepen Breakwater Resources (442 miljoen euro) en Farallon Mining (296 miljoen euro) schiet vandaag niet veel meer over. Nyrstar haalde ongeveer 1 miljard op bij beleggers via aandelen en obligaties om de dure aankopen te financieren, maar is vandaag op de beurs nog slechts een fractie daarvan waard (530 miljoen euro).

Afboekingen

De overnames gebeurden bovendien met fikse premies op een moment dat de metaalprijzen hoge toppen scheerden. Dat is vandaag niet meer het geval. Wereldwijd boekten mijnbouwers de voorbije maanden miljardenafboekingen op hun dure overnames. De boekhoudregels schrijven immers voor dat de waarde van die activa regelmatig tegen het licht moet worden gehouden, de zogenaamde ‘impairment test’. De assumpties die golden op het moment van de overname (metaalprijzen, rentevoeten, verwachte opbrengst,...) kunnen immers wijzigen. Niet zo bij Nyrstar, waar nog geen cent werd afgeboekt en de pijn dus nog moet komen. Of de CFO van Nyrstar moet wel heel creatief overweg kunnen met zijn spreadsheetprogramma.

Vergeten we ook niet dat Nyrstar in 2010 240 miljoen euro betaalde voor een ‘streaming’-deal met het Finse Talvivaara. Bedoeling was dat Nyrstar de volledige zinkertsproductie zou overnemen. Ruim drie jaar later is van de beoogde 1,25 miljoen toen slechts een 100.000 ton geleverd. Maar het water staat de Finse mijnbouwer aan de lippen. Talvivavaara heeft dringend geld nodig of het gaat op de fles, en Nyrstar kan fluiten naar zijn streamingdeal. Tenzij de Finse overheid of Nyrstar met centen over de brug komt.

Centen die Nyrstar niet heeft. Tenzij de economische activiteit én de zinkprijs spectaculair de hoogte inschieten, schatten analisten dat Nyrstar nog hooguit een jaar heeft eer het in geldnood zit. Dan moet de zinkgroep opnieuw op zoek naar kapitaal. Nog meer schulden op de balans laden is geen optie meer, bankfinanciering ook niet. De enige uitweg is een nieuwe, verwaterende kapitaalverhoging.

Union Misère

Nyrstar lijkt vandaag wel het nieuwe Union Misère, het koosnaampje dat destijds gegeven werd aan Union Minière, het huidige Umicore, waaruit Nyrstar afgesplitst is. Met zijn hoogtechnologische recyclageafdeling is Umicore vandaag een ‘voorloper inzake ‘Nieuw Industrieel Ondernemen’ (dixit Vlaams minister-president Kris Peeters). Een ommekeer is altijd mogelijk, maar neemt tijd in beslag. De kiemen van Umicore’s ‘bovengrondse mijn’ in Hoboken werden eind de jaren ‘90 gelegd. Nyrstar heeft gelijkaardige plannen met zijn fabriek in het Australische Port Pirie. Daar wordt een loodsmelter omgebouwd tot een site waar allerhande edele metalen uit residuen van andere fabrieken worden gepuurd. Maar kan dat met het huidige bedrijfsmodel en management? En heeft Nyrstar genoeg tijd om het zolang uit te zingen? De komende drie jaar moet zo’n 750 miljoen schulden worden geherfinancierd.

Verzwarende omstandigheden zijn bovendien dat Nyrstar er een op zijn minst dubieuze communicatiestijl op nahoudt. De targets van de Campo Morado-mijn werden dit jaar meermaals bevestigd. Donderdag werden ze plots verlaagd. ‘Begin september’, antwoordde men op de vraag van een analist wanneer Nyrstar op de hoogte was van de verslechterde toestand. Toch vond de groep het niet nodig dit te melden toen in de tweede helft van september 120 miljoen euro opgehaald werd met converteerbare obligaties.

Onder de vorige CEO, de botte Australiër Paul Fowler, had Nyrstar door een manke communicatie alle krediet verspeeld. Tegenover Fowler leek nieuwkomer Roland Junck een verademing. Maar vandaag herhaalt zich hetzelfde scenario. Junck is alle vertrouwen kwijt bij beleggers en analisten. Hoe lang nog voor hij dezelfde weg opgaat als Fowler? ‘Neen, het is geen gemakkelijke reis. Maar liever een moeilijke reis dan geen reis’, sprak Junck begin deze maand op doortocht op de VFB-beleggersdag in Gent. De meeste aandeelhouders wensten ongetwijfeld dat ze thuis gebleven waren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud