De dollar, weer 'onze munt, jullie probleem'?

'De dollar is onze munt, maar jullie probleem', luidde in 1971 de legendarische waarschuwing van de toenmalige Amerikaanse minister van Financiën John Connally aan zijn Europese collega's. President Nixon haalde toen de dollar van de goudstandaard af.

En de Europeanen merkten meteen dat ze inderdaad een probleem hadden: tijdens de jaren zeventig halveerde de dollar zowat van 50 naar een kleine 30 Belgische frank. De scherpe dollarval en wilde wisselkoersfluctuaties droegen bij tot de beroerde stagflatie van de jaren zeventig.

Nu is de dollar opnieuw aan het afbrokkelen en stijgt buiten Washington, dat officieel nog altijd bij een 'sterkedollarbeleid' zweert, het ongenoegen. Een sterkedollarbeleid dat dag na dag overigens in de feiten - een afglijdende greenback - tegengesproken wordt.

Zo meldt de FT dat de Aziatische centrale banken hevig tussenkwamen in de wisselmarkten om de glijvlucht van de dollar af te remmen en zo de Aziatische exportmachine te vrijwaren. Eerder berichtte Robert Fisk van The Independent, zowat de meest gezaghebbende Midden-Oostenreporter ter wereld, dat de Golfstaten samen met China, Rusland, Japan en Frankrijk werken aan een plan om de dollar voor de oliehandel te vervangen door een muntkorf.

En opkomende landen als Brazilië, Rusland en China kijken gretig naar goud en IMF-obligaties om hun aanzwellende deviezenreserves minder afhankelijk te maken van die treurige dollar, die al jarenlang in een eenrichtingsstraatje naar beneden zit. Erg verrassend is dat niet: het meest succesvolle Amerikaanse exportproduct dit decennium, herverpakte vastgoedkredieten, heeft bij de rest van de wereld niet bepaald verzoend met dollarbeleggingen.

'On the record' heerst echter absolute radiostilte. De G7 repte afgelopen weekend met geen woord over wisselkoersen. De Saudi's, de 'centrale bankiers van de oliemarkt', waren er als de kippen bij om het verhaal van Fisk te ontkennen. En ook wie van Jean-Claude Trichet harde taal verwacht had, kwam bedrogen uit: de ECB-voorzitter herhaalde gewoon het mantra dat 'extreme volatiliteit niet gewenst is'.

Misschien beseffen beleidslui dat ze eigenlijk weinig kunnen doen aan de afkalvende dollar. Die belichaamt gewoon de afkalvende economische macht van de VS, net zoals het afkalvende pond in de jaren 20 en 30 symbool stond voor de neergang van het Britse imperium.

Wisselmarktinterventies werken alleen als alle omstandigheden juist zijn, zoals in september 2000, merkte BlackRock-topman en voormalig 'Fed-dollarwatcher' Peter Fisher vorig jaar in de Tijd op:

Het is met wisselmarktinterventies een beetje zoals in Little Big Man, de film met Dustin Hoffman die als een blank jongetje door indianen wordt opgevoed. Er is een scène waar het jongetje zijn grootvader Old Lodge Skins naar de heuveltop vergezelt, waar de oude chief zich neerlegt om te sterven. Plots begint het te regenen en staat de chief toch weer op. De springlevende Old Lodge Skins antwoordt het verbaasde jongetje: 'Soms werkt de magie en soms niet.' Welnu, in 2000 werkte op de valutamarkten de magie, maar dat betekent niet dat ze altijd zal werken.'

KVS

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud