De Europese belegger-workaholic

Op de Brusselse beurs is het vandaag business as usual. Op 21 juli kan de wereld gewoon in Belgische aandelen handelen. Net als precies een week geleden de Parijse beurs op de nationale feestdag gewoon open was. En dat op een bij de chauvinistische zuiderburen toch heilige 'Quatorze Juillet'.

Zo iets is op Wall Street ondenkbaar. De Amerikaanse nationale feestdag viel dit keer op een zaterdag, maar de vrijdag voordien hield Wall Street netjes de deuren dicht. Wall Street zou het sowieso niet moeten proberen te handelen op of rond de 'Fourth of July'. Het bankiersvolk in Manhattan wordt dezer dagen in de rest van de VS al voldoende verketterd, zonder dat ze een gebrek aan patriotisme aangewreven kunnen worden.

Amerikanen mogen dan al clichématig neerkijken op die werkschuwe Europeanen, met hun eindeloze vakanties en hun 35-urenweken, in het beurswereldje zijn de Europeanen de workaholics. In de late jaren negentig probeerden de Europese beurzen elkaar de loef af steken met zo lang en zo vaak mogelijk handel aan te bieden. Een onding als avondhandel is gelukkig samen met de dotcomgekte gesneuveld, maar de erfenis uit die periode is nog steeds dat Europese beurzen de langste beursdag en het minste vakantiedagen ter wereld hebben.

Toen uw dienaar 14 jaar geleden als financieel journalist aan de slag ging verliep de beursdag van 10 tot 16 uur. Intussen is dat van 9 uur tot 17u30, een beursdag van acht uur en een half dus. Vergelijk dat met Wall Street, waar de beursdag sinds 30 september 1985 van 9u30 tot 16 uur loopt en dus twee uur korter is.

In New York is de beursdag sinds 1887 eigenlijk weinig veranderd. Wat je van Brussel niet kan zeggen. In 1887 was de beurshandel in Brussel enkele nette heren in streepjespak die rond de middag kort verzamelden rond de 'corbeille' van de Brusselse beursvloer. Vervolgens schreven ze in gezapig tempo koersen met krijtjes op het bord (het begrip 'real-time' was meer iets voor die snelle Wall Street-jongens, met hun nerveuze ticker tape), om daarna snel weer in de betere cafés rond het Beurspaleis de 'nabeurshandel' te verzorgen.

Ook Aziatische handelaars zijn in niets met de Europese workaholics te vergelijken. In Tokio duurt de handelsdag vier en een half uur, ongeveer de helft van de Brusselse dag dus. Een ochtendsessie van 9 tot 11 uur en een middagsessie van half een tot 15 uur. De Japanners zijn dus zo verstandig dat ze zich over de middag anderhalf uur de tijd nemen om hun 'bento' lunchboxen te verorberen.

Het is maar een ideetje. Maar bij het aanschouwen van de matte handelsdag vandaag in Brussel is het misschien geen slecht idee mochten de Europese beurzenuitbaters zich eens bezinnen over hun beursdag voor workaholics. Het is tijd om ook Europese beurshandelaars 's middags hun bentoboxen te gunnen....

KVS

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud