De schulden- en risicocultus

Hoe erg en exceptioneel is de toestand op de markten nu, zo vraagt de Lex-column in de FT zich af. Gemeten naar historische normen, is er nog niet veel aan de hand, zo lijkt het. Schommelingen in de rendementen van rommelobligaties met 50 basispunten? Zo'n schommeling op weekbasis gebeurde sinds eind 1986 niet minder dan 37 keer. De S&P500 verloor 6 procent op vier weken? Een dergelijke beweging opwaarts of neerwaarts werd sinds 1986 123 keer vastgesteld.

Niets aan de hand dus? Niet zo snel. In specifieke markten, met name die blootstaan aan hypotheken, is er wel chaos. Waarom zou dat evenwel de ruimere financiële markten moeten beïnvloeden? Het antwoord is simpel: door het overmatige gebruik van schuldenfinanciering.

Lex kijkt in dit verband even naar de Europese markt van de LBO's, de met schulden gefinancierde buy out's van ondernemingen. In die sector worden dit jaar de rentebetalingen 1,3 keer gedekt door de kasstroom, tegenover 10 keer voor Europese beursgenoteerde bedrijven.

Volgens Lex is er een 'schuldencultus' die wordt verklaard door asymmetrische verloningen. Lees: de verantwoordelijken voor die schulden worden best rijk als het goed gaat, maar moeten financieel niet echt bloeden wanneer het helemaal fout gaat. Beheerders van gestructureerde schulden of van private equity mogen in feite steeds meer zélf hun portefeuilles waarderen. Deze cultus van risico en schuld laat, aldus nog Lex, maar een heel dunne foutenmarge. Plaatselijke problemen in het financiële systeem maken zo plots grote golven.

Roland Legrand

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud