Eindelijk naar beneden!

Het is niet dat we cynisch zijn, of er op kicken om de markt omlaag te zien gaan; maar het moest eens gebeuren. De voorbije week stond vrijwel volledig in het teken van de nakende of aan de gang zijnde recessie in de VS, maar telkens was er 'goed nieuws' waar beleggers hoop uit putten, wat de verliezen ongedaan maakte.

In het begin van de week leken Ambac en MBIA, de twee grootste kredietverzekeraars ter wereld, dan toch wat minder te wankelen op de rand van de afgrond. S&P's haalde die laatste van zijn Credit Watch-lijst, en bevestigde ook de toprating voor Ambac, dat een dezer dagen wellicht zal bevestigen dat de kapitaalronde van 3 miljard dollar succesvol afgerond is.

Dan kwam het aandeleninkoopprogramma van computerdienstenleveraar IBM en de verhoogde winstverwachting, wat opnieuw zwakke macrocijfers uit de VS overstemde. Tenslotte was er nog Fed-voorzitter Ben Bernanke die opnieuw zei bereid te zijn om geld goedkoper te maken, al leek hij iets minder zeker wat betreft 'het matigen van de inflatiedruk'.

Ironisch genoeg was het opnieuw een topweek voor 'commodities' en zakte de dollar dag na dag dieper weg in het moeras boven de 1,50-grens. Het geld dat uit dollarbeleggingen wegvloeide, stroomde jammerlijk richting oliecontracten; de prijs voor een vat ruwe olie brak tergend makkelijk door de grens van 100 dollar.

Het zou een hele kunst zijn als de gemiddelde Amerikaan - onder druk van een goedkoper wordend huis en piekende voedsel- en energieprijzen -  zich staande weet te houden. Het heeft tot vandaag/vrijdag geduurd vooraleer dat besef in de markt doorsijpelde. Tegelijkertijd zou het een hele kunst zijn als de banken vanaf volgende week - wanneer er wellicht meer bekendraakt over het welslagen van de kredietverzekeraars - opeens niets meer zouden moeten afschrijven.

Voor dat besef zorgde Axel Miller, gedelegeerd bestuurder van Dexia vandaag/vrijdag nog. Zijn bank legde sterke cijfers voor, maar zal ondanks een beperkte blootstelling aan allerlei financiële alchemie in het eerste kwartaal van dit jaar (wellicht) toch opnieuw waardeverminderingen moeten boeken.

Dat heeft weinig te maken met waaghalzerij van Dexia, maar gewoon met de twijfelachtige toestand van de afgeleidenmarkt én met die van de Amerikaanse huizenmarkt (cfr. Bernankes woorden over de failissementsrisico's voor kleine banken). De grootste spelers in het casino (zoals het Zwitserse UBS) staan naar alle waarschijnlijkheid nog miljardenafschrijvingen te wachten, de schokgolf die de waaghalzen teweegbrengen zal een deel van de 'conservatievere spelers' schade berokkenen. Daar moet de markt aan wennen. De miraculeuze wederopstanding is nog niet voor morgen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud