Advertentie

Elders op het web: olie, olie en nog eens olie (update)

Mohamed El-Erian, de CEO van Pimco, waarschuwt in de FT dat de Arabische opstanden kunnen leiden tot een verdere stijging van de olieprijs (foto: Bloomberg). Dat kan de wereldwijde economie richting stagflatie sturen: beperkte groei, hogere inflatie. Maar als democratie en individuele vrijheid veld winnen in de Arabische wereld, is dat op langere termijn juist goed voor stabiliteit en welvaart. 

Joe Weisenthal op Clusterstock verwijst naar de gokspecialist InTrade om een zicht te krijgen welke volgende dictator van zijn voetstuk tuimelt: Libië - Khadaffi 82 procent, Bahrein - Al Khalifa 55 procent, Jemen - Ali Abdoellah Saleh 49 procent, Iran - Ahmadinejad 16 procent, Iran - Ali Khamenei 15 procent. 

Joseph Cotterill op FT Alphaville maakt gewag van berichten over informele OPEC-contacten over wat te doen wanneer de oliestroom uit Libië stopt - wat momenteel ook wel lijkt te gebeuren en ook het aardgas doet het niet schitterend. Maar ook het Arabische hartland wordt geconfronteerd met onrust: de sji'ieten in Bahrein zijn in opstand en wie woont er in de olierijke oostelijke provincies van Saoedi-Arabië? Juist ja. Is Saoedi-Arabië dan een soort centrale oliebank die in laatste instantie de zaken redt, of is het nog een afbrokkelende dictatuur? 

Lees ook Kiran Stacey op FT energysourceblog, de vroegere directeur planning op het Iraakse olieministerie Fateh Al-Khayat betwijfelt of een disruptie van de olievoorziening in tegelijk Libië, Algerije, Jemen en Egypte helemaal kan worden opgevangen door de andere OPEC-landen. Op langere termijn zegt Al Khayat dat nieuwe, hopelijk democratische regimes in die landen op een efficiëntere manier olie zullen moeten produceren dan de huidige staatsmaatschappijen, willen ze tegemoetkomen aan de verlangens van de bevolking. 

Update: Stacey heeft nog een boeiende post over John Roberts, energieveiligheidsexpert bij Platts. Hij stelt vast dat Libië een verhouding inkomen/bevolking heeft die vergelijkbaar is met die van Saoedi-Arabië. Indien Libië niet in staat is de bevolking 'af te kopen' met het oliegeld, zou dat dan ook niet problematisch zijn voor Saoedi-Arabië?

Roberts heeft evenwel ook een argument dat dit scenario tegenspreekt. Saoedi-Arabië heeft stabiele inkomsten uit de buitenlandse beleggingen. Die worden voor een deel bezorgd aan de hoofden van invloedrijke families, die het geld verder kunnen verdelen. Het kan ook nuttig zijn 6.000 prinsen te hebben: een aantal van hen moet weten wat er leeft bij de bevolking wat maakt dat meer mensen een zeg hebben in de gang van zaken, zonder dat het land daarmee een democratie hoeft te zijn.

Afwachten of de 'Saoedische weg' veel duurzamer zal blijken te zijn dan de regimes in Egypte, Tunesië en Libië.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud