Advertentie

Goud en zilver zijn ook maar metalen, en de dollar is ook maar een aftakelende wereldmunt

Update: op einde post, over de posities van hedgefondsen (waaronder dat van George Soros, foto Reuters/istock)

Wat zijn goud en zilver eigenlijk? Voor een aantal goudbeleggers is zeker goud een alternatieve munt - een lezer vroeg ons recent met aandrang de vastgoedprijzen uit te drukken in goud in plaats van in "fiat geld" zoals euro's. Of minstens zouden goud en zilver veilige havens zijn in tijden van geopolitieke onzekerheid en ongerustheid over de schuldenposities in heel wat landen, gekoppeld aan vrees voor muntontwaarding door een heel soepel monetair beleid.

Over goud en zilver wordt met veel passie gediscussieerd. Daarbij gaat het er soms heftig aan toe: de ene kant krijgt het etiket (of is het inmiddels een geuzennaam) van 'goudkevers' opgeplakt, die ervan beticht worden een irrationeel geloof aan te hangen in een 'barbaars relict'. De andere kant krijgt het verwijt het 'establishment' achterna te lopen en mee te heulen met kwaadwillende politici en centrale bankiers. Uiteraard zijn er in dit debat heel wat deelnemers die voor 200 procent overtuigd zijn van het eigen gelijk en van de volstrekte domheid of valsheid van de andere kant.

Maar er is nog een andere groep. Die discussieert helemaal niet met passie - die kijkt alleen maar naar het marktmomentum. Is dat opwaarts, dan speculeren ze op verdere stijging - de argumenten die anderen uitspelen zullen hen worst wezen. Wijzen indicatoren en sentiment om een nakende daling, dan verkopen ze of gaan ze short. Goud en zilver dus als speculatieve speeltjes.

Een mens zou het nog vergeten, maar dan zijn er nog bedrijven die goud en zilver gebruiken als grondstoffen voor echte producten - vraag het maar aan juwelenproducenten en de Agfa's van deze wereld.

Wat kan goud en zilver onder druk zetten? Een hardere aanpak bijvoorbeeld van de inflatie. De opkomende landen zijn er volop mee bezig. Gisteren verhoogd India nog de rente. China blijft het monetaire beleid verstrakken en legt de banken strenge kapitaalvereisten op terwijl ook wordt opgetreden tegen de vastgoedspeculatie. De ECB is begonnen aan een serie renteverhogingen en zelfs de Fed maakt een einde aan de kwantitatieve versoepeling editie 2. 

Gevolg van dat alles: wat minder euforische verwachtingen voor de wereldwijde economische groei en dus wat minder risicoappetijt op de markten. Dat weegt op het zilver (dat ook nog eens werd getroffen door hogere margeverplichtingen) en dat de voorbije handelssessies zwaar moest inleveren. Op zijn beurt moest ook het goud terrein prijsgeven tegenover het record van maandag. Wat er lijkt op te wijzen dat goud en zilver niet zoveel anders reageren dan de meer prozaïsche grondstoffen - nl. onder druk komen wanneer er minder risicoappetijt is en wanneer wordt gevreesd dat de economie minder hard zal groeien (zie ook Trading Post in het marktoverzicht van de Financial Times). 

Wat dan met het fiatgeld bij uitstek, de dollar? Wel, die staat ook onder druk. Komt dat door de kwantitatieve versoepeling van de Fed? Misschien zijn er wel veel fundamentelere redenen voor, zo argumenteert Mark Dow op Reuters The Great Debate.

Dow argumenteert dat de dollar aan het zakken is sinds 2002, niet sinds 2008. Tijdens die periode waren er spectaculaire renteverlagingen door de Fed... en verhogingen. Maar veel effect had het niet: de dollar, die zakte (uitzondering was 2008 met de crisis die gek genoeg de dollar tot 'veilige haven' maakte).

De dollar verloor niet alleen terrein tegenover opkomende landen, maar ook tegenover de yen en de euro. De ECB mag dan wel meer zijn gericht op inflatiebestrijding, de Japanse centrale bank had heel andere katten te geselen.

Wat doet de dollar dan wel dalen? Dow kijkt naar de jongste zestig  jaar. De wereld werd rijker na de Tweede Wereldoorlog en heel wat van die rijkdom werd geïnvesteerd in dollars, zowat de enige wereldreservemunt en uiteraard ook de munt van de enige supermogendheid van de niet-communistische wereld.

De tijden zijn veranderd, burgers, bedrijven en centrale banken vertrouwen nu in veel gevallen veel meer hun eigen munten. De dollar is nu goed voor 63 procent van de wereldreserves, maar de VS is nog maar goed voor voor 20 procent van de wereldoutput. Zelfs een verschuiving van die positie in de reserves naar 40 procent zorgt al voor een geweldige structurele druk.

Er is ook een grote druk op de Amerikaanse arbeidsmarkt. Technologische veranderingen maken het nu mogelijk dat bedrijven een wereldwijde arbeidsmarkt aanspreken. Dat zorgt voor grote druk op de reële lonen - niet door expliciete loonsverminderingen, maar bv ook door dollardepreciatie.

Het enige wat de overheden hier kunnen aan doen, is wat bijsturen. Beide krachten wegen onvermijdelijk op de dollarkoers, en het enige wat kan worden gehoopt, is dat de daling ordelijk verloopt, aldus Dow.

Meer over dit alles tijdens de middagchat van 12 uur tot 12.30 uur.

Update: Gregory Zuckerman en Carolyn Cui van The Wall Street Journal schrijven dat

In dit artikel wordt ook wel gezegd dat hedgefondsmanager John Paulson positief blijft over de edele metalen.

De redenen om te verkopen lopen ook sterk uiteen. Soros wou zich met zijn posities niet indekken tegen infaltie, maar tegen deflatie. Hij acht nu naar verluidt de kans op deflatie heel klein en is ook niet bevreesd voor ontsporende inflatie.

Burbank blijft potentieel zien in goud op langere termijn maar neemt nu winst, hij is vooral bevreesd voor de schuldenpositie van de VS.

 

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud