Advertentie

Ingrid

Mr. Market heeft een nieuwe thuis! Voortaan vindt u zijn column elke zaterdag op Bear&Bull. Uw reacties zijn natuurlijk nog steeds even welkom.

Ingrid Lieten heeft mijn oudejaar verzuurd. Het zit zo: ik lees in Humo altijd die lijsten met eindejaarsvraagjes. Niet omdat ik slaafs de tips van pakweg Vincent Van Quickenborne volg - anders zou ik dit jaar genoopt zijn ‘De Leeuw van Vlaanderen’ op iPad te lezen en moet ik naar Bulgarije trekken voor een concert van Megadeth. Maar gewoon om te zien welke BV mijn favorietenlijst deelde.

Zijn er die ook genoten van Isobel Campbell in de AB, of Arcade Fire en Fat Freddys Drop grijs draaiden? Die ook de jongste van Jonathan Coe op hun nachtkastje liggen hadden? Of bij Michael Lewis en Raghuram Rajan een antwoord zochten op de prangende vraag wat er allemaal fout liep op de markten en met de economie?

Zo moet ik vaststellen dat er niet zo veel raakvlakken zijn met de BV’s. Ook niet met Ingrid Lieten. Kan ik mee leven. Waar ik wél moeite mee heb, is het antwoord van de Vlaamse sp.a-politica op de vraag ‘Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis of trend van het voorbije jaar?’ Komt ie: ‘De hebberigheid van de financiële wereld, en de toenemende armoede die daar het gevolg van is.’

Zo’n plat populisme vind ik tenenkrullend. Van een Vlaams viceminister-president mogen we iets meer onderbouwde stellingen verwachten. ‘Hebberigheid van de financiële wereld’, wat is dat in godsnaam? Niet elke belegger heet Goldman Sachs. Of is een ‘hedgie’ die elke maand een nieuwe Aston Martin koopt. Is het verwerpelijk dat een pensioenfonds zo veel mogelijk rendement probeert te halen, om het pensioen van ‘de mensen’ veilig te stellen?

Idem bij alle commentaren over de ‘speculatie’ tegen Belgisch staatspapier. Politici zien het graag als een complot tegen België van bloeddorstige ‘vampierinktvissen’ in Londen of New York. De realiteit is prozaïscher. Studies van de Duitse waakhond BaFin of de Europese Commissie leren dat de verkoopgolf in bijvoorbeeld Grieks papier voornamelijk ingegeven is door ‘mom & pop’-beleggers zoals verzekeraars, banken en pensioenfondsen. Die ofwel direct hun papier dumpen, of indirect: ze dekken het fors toegenomen ‘landenrisico’ op hun portefeuille in door credit default swaps (CDS) te kopen.

Wat achterlopende indicatoren als Moody’s of S&P ook zeggen: Grieks, Iers of Portugees staatspapier staat de facto te boek als ‘rommel’. En dus verloren die landen in een jaar hun klassieke investeerdersbasis van saaie langetermijnbeleggers. De enige die het papier nog aanraakt, is ironisch genoeg het ‘snelle, speculatieve’ geld: hefboomfondsen, specialisten in ‘distressed debt’, aasgierfondsen,... En die landen zien schuldpapier alle richtingen uitzwiepen.

Logisch: net als bij bedrijven die hun papier van ‘investment grade’ naar ‘junk’ zien overgaan, verloopt die verschuiving van de beleggersbasis niet vlekkeloos. Lissabon is zo murw dat de Tesouro een veiling waar beleggers ‘maar’ iets minder dan 7 procent rendement eisen om in te tekenen, als een ‘succes’ bestempelt. België kan maar beter hopen dat wij toch een deel van onze stabiele beleggersbasis kunnen behouden. Maar daar is meer voor nodig dan holle j’accuses tegen hebberige speculanten.

Kurt Vansteeland

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud