Advertentie

KORTE METTEN Mario en Charles kunnen het niet aan

Mario Draghi in Napels ©BELGAIMAGE

Beleggers zagen gisteren Mario Draghi in Napels en stierven bijna. Om vandaag weer fris en monter op te staan, met dank aan onder meer een vleugje speculatie rond Nyrstar.

Deze ochtend moest ik aan de sublieme 'In de gloria'-sketch 'Raymond kan het niet aan' (en dus indirect ook aan Engelbert Humperdinck) denken. Co-formateur - of moeten we nu gewoon formateur zeggen? - Charles Michel kan het niet aan. Dacht ik toen ik las hoe de regeringsformatie in een partijtje moddergooien tussen Open VLD en de 'irritante tante' van de Open VLD ontaard is. De - behoorlijk vermogende - Boerenbond voert de druk op de CD&V nog wat op, nu voorzitter Piet Vanthemsche het de morele plicht van de rijken vindt om een steentje bij te dragen aan de redding van onze openbare financiën.

Ook Mario Draghi kan het - toch in de weerom kritische opinie van de stem van orthodox Duitsland, de Frankfurter Allgemeine - niet meer aan. Hij had in Jackson Hole met één straf zinnetje beloofd het nodige te zullen doen om de inflatie weer na de magische 2 procent te krijgen. Zonder eerst den Duits te raadplegen. Niet geheel verrassend blijkt de Bundesbank niet op dezelfde golflengte te zitten. En moest de voorzitter van de Europese Centrale Bank gisteren vanuit Napels opbiechten dat beleggers de beloofde 1.000 miljard stimulus niet te letterlijk mogen nemen. Voor de aan stimulus verslaafde belegger was het dus Napels zien en een beetje sterven. Al heeft hij gelukkig een kort geheugen en is het leed vanmorgen al weer geleden.

Het helpt natuurlijk dat de belegger deze ochtend weer speculatief voer krijgt. Zo duikt de Nederlandse grondstoffenspeler Trafigura na de kapitaalronde bij Nyrstar op in het kapitaal van de zinkspecialist.  En zo heeft Nyrstar weer een grondstoffenhandelaar als belangrijkste aandeelhouder: tot begin 2013 was dat Glencore. Die maakte bij de fusie met Xstrata komaf met het partnerschap, ironisch genoeg liep toen even Trafigura over de tong als potentiële nieuwe hoofdafnemer van Nyrstar-zink. Maar daar kwam niets van in huis.

Trafigura is zo typisch een grondstoffenhandelaar die het principe 'pour vivre heureux, vivons cachés' hanteert. Op de webstek profileert de groep zich als wereldverbeteraar, de werkelijkheid is iets prozaïscher. Uit het jongste jaarverslag leren we onder meer dat Trafigura een eigen vermogensbeheerder heeft (Galena), die vlotjes geld kan ophalen en een beursgang met bijhorende vervelend strenge informatieverplichtingen meer dan ooit overbodig maakt.

Precies dankzij die strenge informatieverplichtingen leren we dat Easyjet door de stakende piloten van Air France slapend rijk wordt en de informatica van JPMorgan bepaald niet waterdicht is. Adresgegevens van - hou u vast - 76 miljoen Amerikaanse gezinnen (1 op de 3) en 7 miljoen kmo's te grabbel. De bankgigant probeert wel te sussen met de boodschap dat er bij de gehackte klanten 'geen ongewone klantenfraude' is vastgesteld. Louter gewone klantenfraude dus. Zucht van opluchting in miljoenen Amerikaanse huiskamers, no doubt.

Tot slot, wat weekendlectuur:

The Economist heeft naast een schitterende analyse van het Europees Parlement ('this is vintage EU : a grumpy outburst from voters leads to a strengthening of the status quo') ook een zeer lezenswaardige special over de nefaste effecten van peperdure hipstermagneten als San Francisco (het Gent van de VS, zeg maar). 

Zo'n 'hipstersteden' zijn lang geen Amerikaans voorrecht. Duitsland is er ook in de ban van, getuige het prima 'Sie hassen die Provinz'-artikel in Die Zeit. Jongeren trekken er en masse weg uit het platteland en vergane industriesteden als Duisburg, Salzgitter of Bremerhaven richting 'Schwarmstädte'. Dat zijn uiteraard grootsteden als 'partyhoofdstad' Berlijn, Hamburg en München, maar ook hippe universiteitssteden als Würzburg, Leipzig, Mainz en Bamberg.

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud