Advertentie

Leve de kerktoren

Mr. Market heeft een nieuwe thuis! Voortaan vindt u zijn column elke zaterdag op Bear&Bull. Uw reacties zijn natuurlijk nog steeds even welkom.

Zo, beste lezer, mijn eerste goede voornemen voor 2011 is een feit. ‘We kennen dat, die goede voornemens’, zult u zeggen. Met recht en rede. Mijn goed voornemen voor 2010 - iets minder streekbieren en straffe Bourgondiërs drinken - ging na de klassieke kater op 1 januari al aan diggelen op 2 januari. Maar dit keer ben ik vast plan mijn voornemen uit te voeren. Omdat ik er in tegenstelling tot een gedeeltelijke drooglegging ook echt in geloof.

Collega Ilse De Witte heeft met haar ‘Miss Market’ van 4 december mijn laatste restje twijfel weggenomen: ik ruil in 2011 mijn hopeloos ondoorzichtige pensioenverzekering voor een transparant pensioenspaarfonds. Eerst ga ik wel mijn huiswerk doen: ik ga tussen Kerstmis en Nieuwjaar - uiteraard terwijl ik mij een trappist of een stevige Bourgondiër inschenk, dat spreekt voor zich - op zoek naar het pen­sioenspaarfonds met de grootste kerktorenmentaliteit.

‘Waarom, we leven toch in een geglobaliseerde wereld? En is China niet de toekomst? En kon je in 2010 niet het meest geld rapen op de beurs van Mongolië?’, hoor ik u denken. Allemaal juist. Maar, nu weet ik het helemaal zeker: voor elke Belgische belegger - groot en klein - is het rendement recht evenredig met zijn of haar chauvinisme.

Ook nu gaf collega Ilse de doorslag. Samen met collega Ben Serrure ging ze na hoe de lijstjes met beursfavorieten voor 2010 het ervanaf brachten. Wat bleek? De binnenlandse favorieten klopten met een koerswinst van 38 procent met sprekend gemak de 6 procent winst voor de Bel20-index. De buitenlandse favorieten hinkten met 5 procent verlies ver achter op de MSCI Wereld-index, die er 8 procent bijschreef.

Dat is logisch: voor elke belegger zouden de aandelen onder de eigen kerktoren het kernmetier moeten zijn. Tal van verzekeraars en bankiers worden ongetwijfeld ’s nachts nog badend in het zweet wakker van die exotische gestructureerde producten waar ze eerder dit decennium hun portefeuille mee hebben volgeladen. En hoeveel beleggingsclubs moesten na 2000 niet jarenlang die paar lijntjes obscure Nasdaq-aandelen met een koers van afgerond 0 dollar wegmoffelen?

Neen: dan is het toch veel makkelijker bedrijven op te volgen als pakweg Kinepolis en Colruyt (staan de parkings vol?), Lotus Bakeries (verdraaid goed, die meergranenspeculoos!) of Barco (verhelderend, zo’n bedrijfsbezoek met beleggingsclub of -blad!). En van onder de kerktoren kun je net zo goed inspelen op de wereldwijde trends. Een greep uit het aanbod: Bekaert, Ageas of Picanol voor de Chinafans, Umicore voor de cleantechadepten, Recticel of Sioen als ‘plays’ op het Duitse Wirtschaftswunder,...

Verzekeraars beleggen helaas maar luttele procenten in aandelen. Wereldwijd. Belgische aandelen zijn helemaal met een vergrootglas te zoeken. De tijd dat pakweg een Royale Belge een langetermijnbelegger was in het kruim van de Brusselse beurs is helaas ver vervlogen.

Alleen pensioenspaarfondsen lijken nog een beetje een kerk­torenmentaliteit te hebben. Dat is deels een echo van de vroegere regelgeving, toen de wetgever hen verplichtte hun aandelenmandje met Belgische aandelen vol te laden. Gelukkig hebben de meeste pensioenspaarfondsen die ‘zoek het niet te ver’-reflex behouden.

Hoe leuk én tegelijk renderend zo’n chauvinisme wel kan zijn, leert Gilbert Van Autreve, ex-portefeuillebeheerder bij Noordstar, de voormalige Gentse sterverzekeraar die intussen al lang opgegaan en opgelost is in het Zwitserse Baloise-amalgaam. Van Autreve zette zijn passie voor Belgische aandelen voort in de Gentse beleggingsclub AIC. Ik heb jaren geleden het voorrecht gehad een vergadering van ‘zijn’ club, het Gentse AIC, te mogen bijwonen. Fantastisch gewoon: elke brok Belgisch bedrijfsnieuws knipt hij uit ‘zijn’ Tijd om op de volgende bijeenkomst te bespreken.

Als u tussen kerst en nieuw maar tijd vindt om één iets te lezen, laat het dan het portret van deze rasbelegger (‘De laatste langetermijnbelegger’) zijn, op pagina 94 van onze eindejaarsbijlage ‘Dit Was’. De passie voor de beurs en ‘goesting’ in Belgische aandelen spat ervan af. Ikzelf ga intussen op zoek naar het meest chauvinistische pensioenfonds. Het pensioenspaarfonds waar ‘een Gilbert’ de plak zwaait, met andere woorden.

Kurt Vansteeland

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud