Advertentie

Mr. Market: Muurbloempjes

Sta toe dat ik even een intieme vraag uw kant opgooi, beste lezer. Maak u vooral geen zorgen, bij mij zijn uw geheimen veilig. Ik wil enkel een punt maken.

Hier komt ie: hoe verleidt u? Begint het met achteloos rondkijken, microseconden oogcontact die uitgroeien tot schijnbaar eindeloze tellen? Of pint uw priemende blik elke mogelijke prooi genadeloos vast? Volgt daarna een koortsachtig zoeken naar een aanknopingspunt, of gaat u zonder dralen recht op uw doel af? Laat u hem of haar praten, of mikt u op de overrompelingsstrategie?

Het punt is dat u keuzes moet maken. U kan niet zomaar overschakelen van het intellectueel, charmant maar licht neurotisch Woody Allen-type naar een ‘laten we het niet over gevoelens hebben’ alfamannetje zoals Vin Diesel, zonder daarbij onherstelbaar gezichtsverlies te lijden.

Wat de ware casanova’s onderscheidt van de muurbloempjes is dat zij een strategie uitdenken waar ze zich aan houden, en die hen vermoedelijk het meeste succes geven.

Laat nou net dat iets zijn waar steeds meer financiële strategen tegen zondigen. De voorbije maanden is er een duidelijke en kwalijke opmars van ‘scenario’s’. Een uiteenzetting van de huisvisie gaat dan bijvoorbeeld als volgt. ‘Wij hebben verschillende scenario’s over wat er de komende zes maanden kan gebeuren op Wall Street. In het eerste scenario slaat de Libische koorts over op Saudi-Arabië, gaan de olieprijzen door het dak en belandt de Amerikaanse economie in een dubbele dip.

In scenario 2 escaleert de situatie in het Midden-Oosten niet, zakt de olieprijs terug naar 100 dollar per vat, en krijgen we een stabiele groei van de wereldeconomie. Ons derde scenario houdt rekening met een forse revaluatie van de Chinese yuan die de handelsbalansonevenwichten vermindert en die de Amerikaanse exportgerichte sectoren in bloei zet.’

Om het helemaal afgrijselijk te maken, is er vaak zelfs nog een oh zo verwerpelijk zwarte zwaanscenario. Dat komt neer op ‘we weten niet wat er nog allemaal zou kunnen gebeuren, en daarom zeggen we wat er kan gebeuren als dat zou gebeuren.’ Euhm?

Als je ‘geluk’ hebt, krijgt een van die draaiboeken het idioom ‘basisscenario’ opgespeld. Daar hoort overigens vaak nog eens een stochastische verdeling bij: ‘We schatten de kans van scenario 1 op 50 procent, en die van de andere twee op elk 25 procent.’

Als journalist weiger ik principieel over al die verschillende scenario’s te schrijven. Want wat heeft de lezer aan zo’n diffuus beeld? Wat is er nou eigenlijk gezegd? Er is uiteindelijk maar één werkelijkheid, en binnen een half jaar zullen bepaalde dingen zich dus wel of niet afgespeeld hebben. Hoe meer scenario’s je uitdenkt, hoe groter de kans dat een daarvan achteraf in de buurt blijkt van hoe het is uitgedraaid. En zelfs als dat niet zo is, zwemt er nog altijd die zwarte zwaan rond, de ultieme excuustruus.

Economie is geen exacte wetenschap. Het is heus geen schande om als strateeg je borst nat te maken en naast het zwembad te duiken. Prettig is anders, maar niemand heeft een glazen bol. Economen zijn mensen die morgen perfect kunnen uitleggen waarom wat ze gisteren hebben voorspeld vandaag niet is uitgekomen. En dat is niet eens zo erg, als ze maar durven te voorspellen. Een instelling mag zeker ook meerdere meningen hebben, als ze maar ontstaan door meningsverschillen, en niet om het terrein af te dekken.

Zo is het bijvoorbeeld een verademing om een aandelenstrateeg en een obligatiestrateeg van eenzelfde bank te horen discussiëren over de richting die de wereldeconomie uitgaat. Beleggers zijn heus wel slim genoeg om te weten dat daarover geen absolute waarheid bestaat. Maar om ze te verleiden, moeten strategen wel kleur bekennen. Want geef toe: wie wil er nu aan het eind van de avond naar huis met het grijze muurbloempje?

Daan Ballegeer

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud