Advertentie

Rotzakkerij rendeert

Mr. Market heeft een nieuwe thuis! Voortaan vindt u zijn column elke zaterdag op Bear&Bull. Uw reacties zijn natuurlijk nog steeds even welkom.

Drie pistolero’s, een verlaten straat en een loden zon. Twee paar samengeknepen ogen staren elkaar vanonder de rand van hun hoed onafgebroken aan. Klamme handen blijven centimeters boven de kogelriem zweven.

De derde revolverheld maakt handig gebruik van de hyperconcentratie van de twee anderen om ervanonder te muizen. Hij installeert zich in een koele saloon en nipt van een whiskey. Uren passeren. Plots slaan de klapdeuren open. Een van de twee pistolero’s strompelt uitgeput maar voldaan binnen. ‘We zijn eruit geraakt’, mompelt hij tegen de barman. ‘Mooi zo’, grijnst de derde hond in het kegelspel.

Triomfantelijk tovert hij zijn schietijzer tegen het hoofd van de cowboy. ‘En nu is het aan ons om een gesprekje te hebben.’

Dat scenario illustreert in een notendop waarom schuldeisers die lang wachten om in de clinch te gaan met een overheid die een schuldherschikking zoekt, meer geld uit de brand redden. Ze plegen letterlijk een hold-up op een lamgeslagen prooi. Laat met andere woorden eerst maar de andere schuldeisers hun gram halen. Hoe minder er overblijven, hoe hoger het bedrag waarmee de overheid de overblijvende crediteuren moet afkopen. Zij zijn immers de laatste resterende hinderpaal voor een terugkeer naar de internationale kapitaalmarkten.

Het duurt gemiddeld zes jaar vooraleer een wanbetalende overheid een akkoord heeft gesloten met al haar schuldeisers. Die moeten akkoord gaan met een inlevering op hun vordering. Rohan Pitchford en Mark Wright van het gerenommeerde economisch instituut NBER verklaren in een boeiende studie waarom het zo lang duurt voor een schuldherschikking helemaal in kannen en kruiken is.

De reden ligt bij de beleggers die pertinent weigeren aan tafel te schuiven om tot een regeling te komen. Hoe langer ze wachten, hoe meer de tegenpartij zal ophoesten om toch maar van hen af te zijn. Snel akkoord gaan is dus voor sukkels. Het rendement voor een maximale verliesbeperking ligt dus bij rotzakkerij.

Een logische oplossing lijkt het instellen van collectieve schuldherschikkingen. Daarbij zijn ook solitaire beleggers gebonden aan de regeling die de meerderheid van de schuldeisers heeft onderhandeld met de in gebreke blijvende overheid. Dat moet de lijdensweg van de wanbetalers toch inkorten?

Driewerf helaas. Volgens Pitchford en Wright geldt dat enkel bij eenvoudige schuldherschikkingen die niet te veel geld kosten. Bij complexere dossiers kunnen ze de lengte van de lijdensweg maar liefst verdubbelen. Hoe kan dat? Terug naar de drie pistolero’s. Ditmaal vertegenwoordigt de pistolero die de bar binnenstrompelt de groep van beleggers die de collectieve schuldherschikking hebben onderhandeld. ‘We zijn eruit geraakt’, stamelt hij ook deze keer.

Gretig schuift de derde pistolero, die de hele tijd van krommenaas heeft gebaard, zijn whiskey en mokkel opzij, schudt de huurling dooreen en vraagt likkebaardend: ‘En, hoeveel krijg ik?’

Ook hier rendeert rotzakkerij dus. Al hebben economen daar een andere naam voor: free riding, zeg maar meesurfen op de kosten en inspanningen van anderen. Iedereen zal uiteindelijk dezelfde regeling krijgen, maar iemand moet ze onderhandelen. En er dus tijd, geld en moeite tegenaan gooien. Bij collectieve schuldherschikkingen moeten de groepsleden daarvoor de kosten delen. De achterblijvers blijven buiten schot. Ze schuiven dus pas aan de dis als de rekening al is betaald.

Dat verklaart meteen waarom beleggers langer naar elkaar loeren als de kosten hoger zijn. In saloon De Markten geeft niemand graag een tournée générale.

Het is een punt waar de Europese opperhoofden het komende jaar best rekening mee houden als ze duchtig verder discussiëren over een collectief schuldherschikkingsmechanisme voor staatsobligaties die na 2013 worden uitgegeven. Het is uiterst belangrijk dat een euroland dat niet meer uit de nesten geraakt, binnen een redelijke termijn uitzicht heeft op een regeling met zijn schuldeisers. Zoals dit jaar uitvoerig is aangetoond, schieten de markten immers razendsnel in een kramp als de onzekerheid aanhoudt.

Daan Ballegeer

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud