Advertentie

Roubini, Spence, Janjuah over onze toekomst

Het einde van de week en met wat vrije dagen in het vooruitzicht, tijd om een stoutmoedige blik te werpen op de verwachtingen voor de wereldeconomie voor de komende paar jaar. We hebben het niet over concrete groeiramingen maar over een aantal tendensen en vragen.

Laat ons van start gaan in de heel nabije toekomst en in Europa, met een voorspelling door Nouriel Roubini over het rentebeleid in de Eurozone.

De rente in Europa gaat in 2011 50 tot 75 basispunten hoger om in 2012 mogelijk boven de 3 procent uit te komen, zo zei hij in een speech (via Smart Money Europe op Zero Hedge).

Andere uitspraken van Roubini in die speech:

- De verhouding schulden/BBP van Griekenland ligt op een "insolvabiliteitsniveau".

- Het Ierse reddingspakket voor de banken dreigt de Ierse schuldencrisis nog te verergeren.

- De huizenprijzen in de VS gaan de komende maanden nog zakken (zie ook de visie van Bob Janjuah op de VS en de dollar). 

- China stevent af op een harde landing binnen drie jaar.

Laat ons dieper ingaan op de situatie in China.

Roubini ziet een potentieel destabiliserende contradictie tussen de economische prestaties van China op korte en die op middellange termijn.

In China's Bad Growth Bet op deze site vreest hij dat China na 2013 een scherpe terugval kan kennen wanneer het onmogelijk wordt de investeringen in infrastructuur, vastgoed, productiecapaciteit en dergelijke nog verder op te drijven (nu ongeveer 50 procent van het BBP!). 

Professor economie Michael Spence (Stern School of Business, New York University) beschrijft, ook op deze site, in Changing China's Growth Path dat volgende punten zijn voorzien in het nieuwe Chinese vijfjarenplan:

  • Het groeimodel aanpassen nu de arbeidskost toeneemt, de wereldwijde marktaandelen zo groot zijn dat verdere expansie moeilijker wordt en rekening houden met de vertraagde groei van de ontwikkelde landen.
  • De vraag verschuiven van investeringen en export naar binnenlandse consumptie.
  • Omgaan met een snelle verstedelijking.
  • Gelijke kansen nastreven.
  • Verhoogde internationale verantwoordelijkheid voor stabiliteit, groei, duurzaamheid, waarbij ook klimaatverandering een thema is.

Hieruit blijkt dat het regime zich bewust is van een aantal cruciale kwesties, maar de uitdaging is de nodige hervormingen ook echt uitvoeren. Naarmate landen rijker worden, is het de marktdynamiek die meer overheerst.

Cruciaal gaan hierbij de staatsbedrijven zijn. Die concurreren nu al met privéondernemingen op de arbeids- en productenmarkten, maar minder op de kapitaalmarkten. De staatsondernemingen herinvesteren hun winsten, maar wellicht kunnen die middelen elders worden geïnvesteerd in de privé- of de openbare sector en dit met hoger rendement.

Uit de analyses van Spence en Roubini blijkt dat China voor een transitie staat waarbij de invloed van de gezinnen (en de consumptie) terrein zou moeten winnen ten nadele van minder renderende investeringen. Op de achtergrond speelt ongetwijfeld lobbywerk en politiek getouwtrek.

Conclusie: China staat voor een moeilijke transitie, die kan uitmonden in een scherpe correctie, de VS staat voor een grote test: kan het herstel worden volgehouden zonder kwantitatieve versoepeling en met overheidssaneringen, Europa moet de schulden- en concurrentieproblemen van de periferie onder controle krijgen. Verder is er de onrust in Noord-Afrika en het Midden-Oosten en de nasleep van de Japanse rampen. De hele planeet staat voor uitdagingen zoals het klimaat, de grondstoffen- en energieschaarste.

Uiteraard kan het ook goed evolueren. China heeft nog altijd een heel sterke groei. In de VS is er een herstel, in de eurozone doet Duitsland en omliggende het heel goed. Misschien komen we in de eurozone tot een veel geïntegreerder economisch en begrotingsbeleid. De onrust in de Arabische wereld kan op termijn ook leiden tot een beter bestuur. De Japanse politieke klasse komt misschien vastberadener en met meer visie uit de ramp. Grondstoffen, energie en klimaat zijn uitdagingen waar misschien ook heel innoverende antwoorden op komen.

Wanneer de mogelijke scenario's zo dramatisch uiteenlopen, kan worden verwacht dat de immer emotionele Mr Market van depressie tot euforie en weer terug zal evolueren - volatiliteit dus. Voor beleggers die hun inleggeld eigenlijk niet echt kunnen missen, geldt dat ze maar beter voorzichtig zijn en kiezen voor topactiva met de stabiele cashstromen. De anderen kunnen denken: de wanorde is groot, de opportuniteiten zijn dat ook.

Wat is uw mening?

PS Op de site vindt u de opinies van zo'n 18 internationale experten, verzameld in Wereldopinies.

 

 

 

 

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud