korte metten

Stinkefinger

De middenvinger waar Duitsland al dagen in een kramp over ligt ©youtube

De Griekse middelvinger waar Duitsland al een week bloedernstig in een kramp over ligt, blijkt een grap te zijn. Of toch niet?

Stinkefinger. Zo'n typisch prachtig Duits woord. En eentje waar de Duitsers al een week in een kramp over liggen. De Griekse minister van Financiën, Yanis Varoufakis, zou namelijk tijdens een toespraak in Zagreb in 2013 de Duitsers letterlijk de Stinkefinger getoond hebben.

Het ernstige politieke ARD-programma Günther Jauch smeerde het voorval breed uit, Bild Zeitung brandmerkte Varoufakis als een leugenaar omdat hij de 'misdaad' ontkende. 'Experten' verklaarden de tape namelijk voor echt. Iets met schaduwen of zo. 

Wat blijkt nu? De vinger blijkt wel degelijk vervalst. De satiricus Jan Böhmermann van ARD-concurrent ZDF, zeg maar de John Oliver van de Duitse televisie, gaf gisterenavond in een voorfilmpje op 'Neo Magazin' van deze avond toe dat hij de video vervalst heeft. Hij besluit met een prachtcitaat:

Zo zijn wij Duitsers nu eenmaal. Op honderd jaar tijd hebben we twee keer Europa verwoest, maar als iemand ons de middenvinger durft tonen flippen we compleet

Voor wie een beetje Duits meester is, de volledige uitzending. Het is de moeite waard:

Addendum: ook het bericht van Böhermann zou een vervalsing zijn, laat ZDF nu weten. Volgt nu nog?

Wir erwägen künftig bei allen @neomagazin-Ausstrahlungen im TV und im ZDI den Warnhinweis „Vorsicht Satire!“ zu platzieren. #varoufake— ZDF (@ZDF) 19 maart 2015

 

En voorts:

Is er iets fascinerender dan bedrijven die zichzelf heruitvinden? Mooiste voorbeeld is het Zweedse Stora, dat sinds het prille begin bij een geit met rode oortjes al meer dan 800 jaar meegaat. Solvay kan na twee jaar eindelijk zijn pvc-tak bij Ineos inbrengen, zodat versie 6.0 van de ruim 150 jaar oude chemiereus een feit is.

En Reed Elsevier , samen met Unilever en Royal Dutch Shell één van die geslaagde langlopende Brits-Nederlandse fusiebedrijven, wordt binnenkort RELX. Een gruwel die je naar verluidt met Amerikaans accent als 'Relleks' moet uitspreken. De naam moet beter weerspiegelen dat de focus niet langer uitgeven maar datadiensten is. Tussen haakjes: tegen zo'n 20 keer de verwachte winst krijgt 'RELX' op de beurs grofweg dezelfde waardering opgeplakt als Google. 

Een kwart van de 28.000 werknemers is IT'er: artsen, juristen en wetenschappers halen niet langer hun gegevens uit boeken en artikelen, wel uit - stevig - betalende digitale databanken als ScienceDirect en LexisNexis. 

Logisch dus, dat het Nederlands magazine-icoon Elsevier - met ruim 400 jaar oude wortels in de gelijknamige uitgeversfamilie - volgens Het Financieele Dagblad te koop staat. Bij de kopers zouden vooral dagbladuitgevers als De Persgroep, Telegraaf of FD Mediagroep zitten. Private-equityspelers gruwen immers van de snel krimpende oplages en dito kasstroom bij magazines. 

Solvay en Elsevier hebben snel genoeg ingegrepen om zichzelf continu heruit te vinden. De retailholding Macintosh , daarentegen, vecht om te overleven. De temidden een euforisch beursklimaat gedecimeerde beurskoers spreekt boekdelen. Over 2014 dook de groep meer dan 100 miljoen in het rood, de Nederlanders proberen nu in essentie een doorstart te maken met de in 2007 overgenomen Belgische schoenenverkoper Brantano.

Wist u trouwens waar de naam 'Macintosh' vandaan komt? In 1932 richtte de sociale dienst van de toenmalige Nederlands-Limburgse staatsmijnen twee confectie-ateliers op, om ook vrouwen en dochters van mijnwerkers werk te verschaffen. Die ateliers fuseerden in 1949 met het Londense Dunlop Rubber - nog zo'n Brits-Nederlandse combiné dus.

En Dunlop Rubber was eigenaar van de fabrieken van de Schot Charles Macintosh, die in de 19de eeuw legendarisch werd met zijn waterdichte regenjassen. Temidden de textielcrisis van de jaren 70 vond Macintosh zichzelf uit tot retailer. Aan de Belgische CEO Kurt Staelens de zware job om het bedrijf opnieuw uit te vinden. Zijn doop was alleszins al stevig, zei hij recent in een interview met deze krant:

We zaten in een hotel met drie afzonderlijke conferentiekamers. Een voor de banken, een voor enkele grote aandeelhouders en nog een andere voor beleggers die in een brugfinanciering wilden meestappen. Het leek op schaken op drie verschillende borden. Ik werd als CEO in het water gegooid en moest razendsnel leren zwemmen

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud