Advertentie

Supermodelbeleid

Mr. Market heeft een nieuwe thuis! Voortaan vindt u zijn column elke zaterdag op Bear&Bull. Uw reacties zijn natuurlijk nog steeds even welkom.

Nu ik weet het wel zeker. De Amerikaanse centrale bank stemt haar monetair beleid af op supermodellen die niet eten en zelf nooit rijden. Het begon in de jaren 70, onder Arthur Burns. Morgan Stanley-econoom Stephen Roach kan hilarische verhalen vertellen over de tijd dat hij werkte voor de toenmalige Fed-voorzitter.

Bij de oliecrisis in 1973 gaf Burns de opdracht olie uit de index te halen. Later vond de centraal bankier dat ook voeding uit de korf moest, omdat de mysterieuze verdwijning van de Peruviaanse ansjovis de voedingsprijzen vertekende. Voor je het wist was het begrip ‘kerninflatie’ geboren.

Handig voor een centraal bankier: je haalt alle stuff die ‘volatiel’ is uit de indexen en je krijgt de indruk dat je de inflatie onder controle hebt. Nadeel is dat kerninflatie alleen relevant is voor anorectische supermodellen die niet eten en zich in limousines laten rondvoeren.

Toch blijft Washington zweren bij ‘onderliggende’ inflatie, het eufemisme voor kerninflatie. Veertig jaar na Arthur Burns laten centraal bankiers nog altijd hun leger economen ‘prijsbarometers’ bij de vleet bedenken, om toch maar niet op dé inflatie te moeten inzoomen. Zo vinden ze altijd wel een inflatiecijfer dat in hun kraam past. Al is het de ‘sticky prices index’ van de Atlanta Fed. Of de ‘current median CPI’ van de Cleveland Fed. Of de ‘trimmed mean PCE’ van de Dallas Fed.

Met die inflatie van inflatiebarometers mogen wij Europeanen ons gelukkig prijzen met Jean-Claude Trichet. Voor de voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB) bestaat er maar één soort inflatie, dé inflatie. Inclusief producten die de vervelende gewoonte hebben soms sterk in prijs te stijgen. Luxeproducten als brood. Boter. Groenten. Huisbrandolie.

Toen The Wall Street Journal Trichet onlangs voor de voeten wierp dat de ‘American way’ met focus op kerninflatie misschien beter was, antwoordde hij afgemeten: ‘In ons geval beschouwen we kerninflatie niet noodzakelijk als een goede voorspeller voor de toekomstige globale inflatie.’

Net als in 2008 is het soms hilarisch Trichet te horen tobben over zijn bult (‘We have to go through the hump’). Met die ‘bultspraak’ wil Trichet zeggen dat hij er met een arendsoog over waakt dat een tijdelijke prijsopstoot van voeding en energie zich niet vertaalt in een duurzaam hoger prijspeil.

Je kunt ervan op aan dat de ECB-voorzitter het rentewapen klaarhoudt, mocht hij bijvoorbeeld merken dat de Duitse werknemers in de voorjaarsronde sectorakkoorden de jarenlang volgehouden ijzeren loondiscipline versoepelen.

De jongste maanden gaat Trichet er opvallend vaak prat op dat de gemiddelde inflatie sinds de start van de euro 1,97 procent bedraagt. Yep, pal in lijn met de inflatie van ‘minder dan, maar dicht bij 2 procent’ die de ECB onder prijsstabiliteit verstaat. De nuchtere Fransman zal in zijn laatste jaar aan het roer die erfenis niet te grabbel gooien. Het zou me ten zeerste verbazen mocht hij plots met het lot van de Peruviaanse ansjovis begaan zijn.

Kurt Vansteeland

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud