Logo
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.

Column: Vertrouwen

Ingeborg Smolderen baat een Leonidas-winkel uit in Aarschot. ©Marco Mertens

Ze schuift haar bankkaart naar me toe, samen met een gele post-it. Daarop staat haar code. Het is ongebruikelijk, maar Susan doet het al jaren, want ze kan niet anders. Maar vandaag heb ik goed nieuws voor haar. Vanaf vandaag kan het wel anders.

Susan, een alleenstaande vijftiger, kreeg tien jaar geleden de diagnose multiple sclerose (MS). Het heeft haar leven veranderd. Stappen is een opgave geworden en haar geheugen laat haar geregeld in de steek. Betalen met een kaart kan alleen bij mensen die ze vertrouwt. Haar vingers willen niet altijd meer mee. En dus heeft Susan naast haar bankkaart ook altijd haar gele post-it met code bij.

Susan verhuisde enkele jaren geleden van de buiten naar de stad. Autorijden werd lastiger en de zorg voor de tuin was er te veel aan. Nu woont Susan in het centrum, in een appartement op de benedenverdieping. Dicht bij de winkels, dicht bij haar zus. ‘Ik ben blij dat ik al eens op visite kan gaan en wat kan praten. Want MS is niemands vriend…’

‘Maar mijn allerbeste vriend is Karel’, wijst ze naar haar trouwe viervoeter die flink buiten wacht aan de deur.  Hij knuffelt haar eenzaamheid weg en neemt haar mee op wandel. ‘Dat is goed voor mijn conditie en voor mijn lijn.’

Ik was verwonderd toen ze me de eerste keer vroeg om voor haar te betalen.
Ingeborg Smolderen
uitbaatster Leonidas-winkel in Aarschot

Over die lijn hoeft Susan nochtans niet te klagen. Susan is een trotse vrouw. Ze ziet er graag goed uit. ‘De kilo’s vliegen er tegenwoordig af. Dát is tenminste een leuk bijverschijnsel van de medicatie’, knipoogt ze. ‘Ik krijg nu de kans om wat meer van mijn lievelingschocolade te genieten.’

‘Je geliefde Feuilles’, merk ik op. ‘Inderdaad, de zwarte pralines met witte lopende crème’, lacht ze. Terwijl ik haar doosje vul, schuifelt ze naar de kassa. ‘Ook eentje voor je zus?’, vraag ik haar. Ze knikt. Susan is erg genereus. Doosje voor haar. Doosje voor haar zus. Elke keer opnieuw.

Toen ze me jaren geleden haar verhaal vertelde, had ze nog niet zoveel last van de symptomen. Gaandeweg zag ik haar aftakelen. De ziekte steekt met vlagen de kop op en maakt haar meer afhankelijk dan haar lief is.

Ik was verwonderd toen ze me de eerste keer vroeg om voor haar te betalen. ‘Mijn vingers hebben de kracht niet meer om de code in te tikken’, klonk het. Het moet heel wat moed vragen om die vraag te stellen. Intussen ken ik de code van buiten en heb ik dat papiertje niet meer nodig. Maar dat heb ik haar nooit gezegd. En ik hoef het haar ook niet meer te zeggen.

‘Dat geeltje hebben we eigenlijk niet meer nodig’, vertel ik, als ze me vraagt af te rekenen. Ik ben oprecht blij om te kunnen zeggen dat ze voortaan contactloos kan betalen. ‘Even je Bancontact-kaart op de terminal leggen en de transactie gebeurt zo. Geen code meer nodig.’ Susan kijkt me opgelucht aan. ‘Soms zijn het de kleine dingen die het verschil maken’, bloost ze. ‘Je hebt mijn dag op slag beter gemaakt.’

Het papiertje is weg. Het vertrouwen blijft. En ook mijn dag is goed.

Ingeborg Smolderen baat een Leonidas-winkel uit in Aarschot.

Lees verder

Logo
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.