interview

Munt slaan uit hoogrentende obligaties met een laag risico

©Thierry du Bois

De praktijk is een imperfecte theorie, maar dan wel een die loont in het geval van een obligatieportefeuille die bestaat uit hoogrentende munten.

‘Het meest voorkomende misverstand?’ Bob Maes, Head of Fixed Income Emerging Markets bij KBC Asset Management hoeft niet lang na te denken. ‘Veel mensen denken dat high interest rate bonds en high yield bonds hetzelfde zijn.’ What a difference a word makes. Beide beleggingsstrategieën mikken op een hoog rendement, maar verder hebben ze amper iets met elkaar gemeen. Ze even kort naast elkaar leggen, maakt meteen duidelijk waarom. Waar op high yield bonds – soms smalend junk bonds of rommelobligaties genoemd – een rating plakt van lager dan BBB-, gaat het bij high interest rate bonds net om schuldpapier dat investment grade is en dus een hogere rating heeft dan BB+. Een ander verschil is dat rommelobligaties vooral bedrijfsschulden zijn, terwijl het bij hoogrentende munten in een obligatieportefeuille bijna alleen over overheidspapier gaat. In dat laatste universum werkt Bob Maes.

‘Deze hoogrentende obligaties vormen een alternatieve manier van obligatiebeheer, waarbij we het rendement niet zoeken in een lagere kredietkwaliteit, maar wel in hoger rentende munten’, legt hij uit. ‘Wij nemen in tegenstelling tot high yield nauwelijks kredietrisico. Ons meerrendement komt uit muntdiversificatie.’ Om bij KBC Asset Management in aanmerking te komen voor deze obligatiestrategie moet schuldpapier wel een rente bieden die minstens 50 basispunten hoger ligt dan Duitse overheidsobligaties met een gelijkaardige looptijd.

Anomalieën

Met die strategie is het mogelijk om twee marktanomalieën te bespelen. Het was de legendarische Amerikaanse econoom Irving Fisher die er in 1930 op wees dat de verwachte rendementen van vergelijkbare beleggingen in verschillende munten, uitgedrukt in een zelfde munteenheid, steeds aan elkaar gelijk moeten zijn. Als dat niet zo is, doet arbitrage die verschillen vliegensvlug verdwijnen tot wisselkoersverwachtingen en renteverschillen elkaar weer netjes compenseren. ‘Als in een efficiënte markt de rente op Britse overheidsobligaties 1 procentpunt hoger ligt dan elders, dan zou een evenredige daling van het pond die winst van een buitenlandse belegger dus ongedaan moeten maken’, vertaalt Maes de theorie in een praktisch voorbeeld.

Hoogrentende obligaties (ook gekend als high interest rate bonds) zijn een buitenbeentje, en amper bekend bij het grote publiek. Nochtans verdient deze alternatieve manier van obligatiebeheer zeker zijn plaats onder de zon. In essentie slaagt deze strategie erin om een potentieel hoger rendement te behalen met een even groot of zelfs kleiner risico dan traditionele internationaal gespreide obligatieportefeuilles.

Hoe kan dat? Het antwoord is een focus op hoger rentende munten. Deze bieden een potentieel hoger rendement op de lange termijn zonder dat de wisselkoers dat meerrendement stelselmatig uitvlakt. Volgens aanhangers van de efficiënte marktenhypothese zou dat onmogelijk zijn, omdat arbitrage deze verschillen razendsnel moet doen verdampen. Maar dat gebeurt in de praktijk meestal niet. Een interessante en mogelijks winstgevende anomalie dus. Omdat er alleen belegd wordt in schuldpapier dat investment grade is, komt daar een laag kredietrisico aan te pas.

We kopen wel obligaties in lokale munt van landen die geen toprating hebben, maar kiezen daarbij voor het schuldpapier van degelijke emittenten zoals de Wereldbank of de Europese Investeringsbank die de hoogste kredietscore hebben. In onze hoogrentende obligatiestrategie beleggen we zowel in ontwikkelde economieën als in landen die nog aan de weg timmeren. Essentieel bij de keuze van die munten zijn de economische fundamenten en het monetair beleid.

Ze mogen dan wel een buitenbeentje zijn, het succes van obligatieportefeuilles die bestaan uit hoogrentende munten, groeit gestaag. Nu al is het een van de belangrijkste obligatiestrategieën bij KBC Asset Management, goed voor een bedrag onder beheer van 2,5 miljard euro.

Bob Maes, Head of Fixed Income Emerging Markets

‘Alleen bestaat die een-opeenrelatie in de werkelijkheid niet. Hoger rentende munten blijken toch vaak een hoger rendement te behouden. Dat maakt het op langere termijn interessanter om daarin te beleggen dan in lager rentende munten.' In die beleggingsstrategie is er daarom ook een voorkeur voor munten die een opwaarts potentieel hebben ten opzichte van de euro. Opkomende landen die naar ontwikkelde landen aan het toegroeien zijn, bijvoorbeeld. Dergelijke groeilanden bieden vaak een hogere rente. Maar er zijn daarnaast nog goede redenen om die landen in de gaten te houden, zegt Maes.

‘Veel van hen boeken stevige productiviteitswinsten en hebben centrale banken die een steeds orthodoxer beleid voeren, waardoor ze afrekenen met periodes van hoge inflatie. Dat zorgt allemaal voor een positievere inschatting door de ratingbureaus, en leidt op termijn tot een reële appreciatie van de munt.' ‘We hebben een grote flexibiliteit in de keuze van hoogrentende munten, maar zorgen altijd voor een combinatie van ontwikkelde landen en opkomende markten in onze obligatiestrategie’, aldus Maes.

‘Op dit ogenblik zitten we bijvoorbeeld flink in de dollar, maar dat kan op andere momenten evengoed de Braziliaanse real zijn, om even twee extremen te nemen. Het hangt af van de economische vooruitzichten, en de vraag of de hogere rente het potentieel wisselkoersverlies meer dan compenseert.’ Hoe is het mogelijk om in bijvoorbeeld Turkse lira te beleggen, en toch een laag kredietrisico te lopen? ‘In dat geval beleggen we niet in Turkse overheidsobligaties, maar kiezen we voor supranationale obligaties in lira van instellingen zoals de Wereldbank of de Europese Investeringsbank die de hoogste AAA-rating hebben’, legt Maes uit.

Risicoaversie

Maes’ alternatieve manier om een globale obligatieportefeuille samen te stellen, biedt dus een potentieel hoger rendement, en dat voor eenzelfde of zelfs lager risico. Waar zit de angel? 'Beleggen in hoogrentende obligaties blijkt vooral te renderen in periodes van lage risicoaversie', geeft de specialist aan. 'Omgekeerd kan in extreme marktomstandigheden, waarbij er een grote risicoaversie is, de vlucht van beleggers naar veilige schuilhavens zoals de Japanse yen of de Zwitserse frank het rendement van hoogrentende munten fors omlaag halen. Dan doet onze strategie het minder goed dan een meer conventionele obligatieportefeuille. Op die momenten kunnen we in onze obligatiestrategie het gewicht van de euro verhogen, wat de volatiliteit beperkt.’

©KBC Asset Management

‘Op dit ogenblik zijn we in onze strategie vrij defensief gepositioneerd’, aldus Maes. ‘Dat heeft te maken met twijfels over de inhaalbeweging van de groeilanden. Veel van hen lijden toch onder de forse daling van de olieprijzen en kampen met structurele problemen.’ Is het dan zoveel beter in het Westen, waar centrale banken al geruime tijd een ultrasoepel beleid voeren? ‘Deze strategie heeft divergentie nodig in het monetair beleid. We kiezen voornamelijk voor munten waar de economische cyclus aan het verbeteren is. Als een centrale bank haar basisrente optrekt, dan ondersteunt dat de munt. Als iedereen probeert om zijn munt zo goedkoop mogelijk te maken, is het natuurlijk moeilijker om munten te vinden met een opwaarts potentieel.’

‘De risico’s langs de kant van de munten zijn zeker groter g ewo r d e n door de minder grote voorspelbaarheid van de centrale banken’, besluit Maes. ‘Neem het ultrasoepel beleid van de Nippon Ginko of de Europese Centrale Bank (ECB), of het voorbeeld van de SNB die begin dit jaar plots het plafond van de Zwitserse frank liet schieten. Dat pleit voor professioneel obligatiebeheer dat die markten van kortbij opvolgt.’ 

Wat zijn hoogrentende obligaties (high interest rate bonds)?

 Een obligatiestrategie die inspeelt op het feit dat hoger rentende munten op langere termijn een hoger rendement bieden, en dat voor eenzelfde of zelfs lager risico.

Wat is de plaats van hoogrentende obligaties (high interest rate bonds) in een goedehuisvaderportefeuille?

Wij raden onze klanten aan om 20 à 30 procent van hun obligatieportefeuille volgens deze strategie te beleggen. Geen 100 procent, want bij een vlucht naar veilige schuilhavens doet deze strategie het minder goed.

Zijn obligaties in dit rentetijdperk wel een goed idee?

Deze obligatiestrategie profiteert van verschillen in monetair beleid, en daar zijn er weer steeds meer van. Dat vergroot het potentieel rendement via wisselkoersveranderingen. Bob Maes Head of Fixed Income Emerging Markets

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud