Logo
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.

‘Als je de microgolf aanzette, viel de airconditioning uit’

V.l.n.r. Yves Bosteels en Dominique Bombaert ©Frank Toussaint

‘Je onthoudt vooral de mooie dingen van het avontuur dat je hebt meegemaakt’, getuigt De Nul-expat Dominique Bombaert. ‘De moeilijkere momenten worden de sterke verhalen.’

Bombaert werkte in totaal vijftien jaar in het buitenland voor de baggeraar. Vooral de jongste drie jaar in centraal-Vietnam zijn hem aan de ribben blijven plakken. In Ha Tinh, de armste provincie van het land, baggerde De Nul een nieuw toegangskanaal en bassin voor een Taiwanees staalbedrijf. Er werd 80 miljoen kubieke meter opgespoten om 2.000 hectare land te creëren. In mensentaal: 32 piramides van Cheops gevuld met baggermaterie voor een oppervlakte van 2.800 voetbalvelden. Daarvoor kwamen de krachtigste paarden van stal, zoals de grootste sleephopperzuigers ter wereld, de zusterschepen Leiv Eiriksson en Cristóbal Colón. ‘Wij waren daar de eerste expats, want zolang het terrein niet opgespoten is, kunnen de andere contractanten niet beginnen’, zegt Bombaert.

Hindernissen

Dominique Bombaert woonde in Ha Tinh met zijn gezin in een kleine vissersgemeenschap. ‘We zaten er tussen de lokale bevolking, volledig verwijderd van de beschaving. De elektriciteit was bijvoorbeeld heel onbetrouwbaar. Als je de microgolf aanzette, viel de airconditioning uit. De mensen hebben daar ook niet dezelfde luxe als wij. Toen ons bad geïnstalleerd werd, hadden ze de kraan er naast gezet.

Pas toen ik die opendraaide en het water over de vloer stroomde, snapten ze wat er niet klopte. Dat soort toestanden.’ (lacht)  De taal is een meer voor de hand liggende hindernis. ‘Ik had af en toe een vergadering met Vietnamezen en Taiwanezen, zij ieder met een tolk, ik met twee’, illustreert Bombaert. ‘Dat maakt het niet gemakkelijk om je boodschap duidelijk over te brengen.’

Lege winkelrekken

Voor het jong, Westers gezin met twee kinderen was het niet gemakkelijk om te aarden in een arme, rurale maatschappij. ‘Jan De Nul doet alles om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken, maar het bedrijf kan natuurlijk niet toveren’, aldus Bombaert. ‘De dichtstbijzijnde supermarkt was drie uur rijden en eens ter plaatse bleek de helft van de rekken dan nog eens leeg te zijn. Gelukkig konden we via de firma af en toe dingen laten meekomen met de containers.’

‘Er zijn ook menselijke dingen waaraan je moet wennen’, vertelt Bombaert. ‘Als mijn vrouw naar de winkel ging, werden onze blonde kindjes niet alleen nagestaard, maar ook aangeraakt door vreemde mensen. Ze zijn daar heel touchy feely. Het is dus echt aanpassen.’

Lees verder

Logo
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.