Anton Walgrave: Wakker voor de dauw

'Help' van The Beatles was het eerste album in zijn platencollectie, omdat hij 'Yesterday' zo'n mooi liedje vond. Het typeert de Leuvense singer-songwriter Anton Walgrave nog steeds. Op 'Before the Dawn', zijn tweede soloalbum, tracht hij met behulp van een arsenaal eigentijdse geluidjes toch ouderwets weemoedig te klinken.

Op 'Lost' na, dat het gevoel wil vertolken geen houvast meer te hebben, zijn het opnieuw stuk voor stuk relatienummers. Met 'I Do Believe' als enige positieve noot in Walgrave's verse liedjeselftal. Tussen de breekbare eerste single 'Awake' en de gedurfde cover 'Always On My Mind' figureren de vluchtige liefde, de verzengende liefde en de onmisbare liefde, maar het is de melancholische liefde die ontegensprekelijk de hoofdrol opeist. De stoorzenders die een gerodeerd Buscemi-muzikant als Luuk Cox in Walgrave's sound hielp introduceren, leggen soms iets te nadrukkelijk hun wil op aan de gevoelige composities, maar slagen er al bij al toch in een nieuwe dimensie aan het geluidspalet toe te voegen. Het markeert tegelijkertijd de nieuwe richting die Walgrave, gelouterd door een hele reeks ervaringen (een moeilijk platenavontuur met The Same, een solocontract met een major, een cd-opname in Londen met een bekende producer, een tegenvallende platenverkoop), inslaat. Die gaat, in tegenstelling tot wat enkele subtiele blieps laten vermoeden, terug naar de basis. Momenteel huurt hij samen met zijn vriendin een boerderijtje in het landelijke Sint-Joris Winge. Het werd de biotoop van 'Before the Dawn': de meeste liedjes werden er geschreven, de opnames vonden er plaats en binnenkort krijgt ook No Circus, het kersverse label waarop zijn eerste plaat verschijnt, er zijn feestelijk inhuldiging.

Als je aan het begin van je muziekcarrière had geweten wat je nu allemaal weet, zou je het dan anders aangepakt hebben?

Anton Walgrave: 'Ik denk het niet. Ik heb fouten gemaakt, maar die hebben me gevormd tot wie ik nu ben. Met The Same, het Leuvense popgroepje waar ik vroeger deel van uitmaakte, stelden we ons nogal opdringerig op. Dat heb ik pas achteraf gemerkt. We waren nogal rusteloze types. We vonden onszelf geweldig en wilden altijd in het middelpunt van de belangstelling staan, maar dat werkte averechts.

Ook mijn muziek is ondertussen geëvolueerd. Toen beschouwde ik elke compositie nog als een bouwwerk. Ik wilde complexe nummers in elkaar steken. Waarschijnlijk was mijn klassieke opleiding daar niet vreemd aan. Nu probeer ik het toch eenvoudiger te houden.

Wat de soloplaat, die ik voor EMI opnam, betreft, heb ik achteraf bekeken misschien te veel laten gebeuren. Ik voelde me niet echt betrokken bij het hele proces. Het livegeluid stond toen ook nog vrij ver van de sound van de plaat. Het was vrij proper opgenomen, gepolijst. Dat was de stijl van onze toenmalige producer Kevin Armstrong. Ik ben daar nog steeds tevreden over, maar het is niet het geluid waar ik nu nog mee naar buiten zou komen. Anderzijds heb ik, rekening houdend met het feit dat ik voor een major werkte, nog vrij veel vrijheid gekregen. Bij deze nieuwe plaat wilde ik me op mijn gemak en toch betrokken voelen. Dat is me gelukt door haast het hele productieproces mee naar huis te nemen. Ik installeerde een kleine homestudio in de living. Enkel voor de mix verhuisden we naar een professionele studio in de Ardennen.'

De meeste nummers heb je thuis geschreven en opgenomen. Heeft die huiselijke omgeving een invloed gehad op de inhoud van de liedjes?

Walgrave: 'Ik denk het niet, het blijven in de eerste plaats relatieliedjes. Alle nummers op de cd gaan over een minder goede relatie, een donkere periode uit mijn leven. Maar die periode is nu voorbij. Vandaar ook: 'Before the Dawn'. Er moest een sprankeltje hoop inzitten. Niet dat ik zo depressief was, maar het schetst wel goed de sfeer van de plaat. De titel van de plaat bedacht ik trouwens toen we aan het mixen waren in Waimes, het plaatsje nabij Malmédy waar we een tot studio omgebouwd boerderijtje gehuurd hadden. Na een zware werknacht, begon het stilletjesaan weer licht te worden.'

Met The Same hebben jullie ooit een speciaal systeem op het getouw gezet om de kosten voor een cd-opname te recupereren.

Walgrave: 'We verkochten bons ter waarde van 5.000 frank aan vrienden en familieleden. Drie jaar later zouden die het geld dat ze in ons geïnvesteerd hadden terugkrijgen, plus zes procent extra. Zo hebben we uiteindelijk een 3 à 400.000 frank bijeengesprokkeld, geld dat we de drie daaropvolgende jaren moesten terugverdienen. Het is ons gelukt, maar zoiets zou ik nu toch niet meer doen. Na de vorige plaat voelde ik de behoefte om veel meer zelf te doen. Ik wilde de controle behouden. Daarom ben ik naar de bank gestapt. Daar heb ik een lening aangevraagd om opnamemateriaal te kopen. Ik heb die wonder bij wonder ook gekregen. Ik bezorgde de bank de aankoopfacturen van de winkel, de bank betaalde vervolgens de winkel. Ik beschouw het in de eerste plaats als een nuttige investering op lange termijn.'

Hoe ben je dit keer concreet te werk gegaan? Twee jaar geleden was je bij EMI ook nog een langetermijnproject.

Walgrave: 'Dat is waar, maar ik zag al vrij vlug in dat dat vooral naar de buitenwereld zo gezegd werd. Iedereen weet dat je het mag vergeten als je niet genoeg platen verkoopt. Aan deze plaat ben ik vorig jaar in augustus begonnen zonder me zorgen te maken over een platenfirma. Zo hoef je bij voorbaat geen concessies te doen en is de plaat te nemen of te laten wanneer je uiteindelijk besluit ze toch aan te bieden. In eerste instantie hebben we overigens opnieuw bij EMI aangeklopt, maar net als bij de andere grote platenfirma's voelde ik heel goed aan dat men op zoek was naar iets commercieels. Wanneer er constant mensen ontslagen worden in de sector, valt daar geen geld te rapen voor wat ik doe. Die boodschap had ik vlug begrepen. We, intussen was Luuk me in de studio komen vervoegen, hebben ons daar zo weinig mogelijk van aangetrokken.'

'My Daily Breath' en 'Somi' op je eerste solo-cd waren oude nummers, die op een van de vele cassettebandjes stonden die je ooit had opgenomen. Staan er op deze nieuwe cd ook nog oudere tracks?

Walgrave: 'Enkele nummers lagen misschien al een jaar of twee in de kast. Zo is 'Dolphins & Angels' in Londen geschreven bij de opnames van de eerste solo-cd. En ook de ideeën van 'I Do Believe' en 'Another Man's Lie' dateren van toen. Maar dit keer zijn het haast allemaal recente nummers. Al heb ik het nog steeds erg moeilijk om in een handomdraai een nummer schrijven. Een liedje krijgt bij mij steeds de ruimte om te groeien. Enkel 'Suckin' Me In' is op pakweg twee uur geschreven. Maar toen had ik geen keuze. Ik moest een deadline halen. Het was een opdracht voor de film 'Team Spirit', maar het heeft de film uiteindelijk niet gehaald.'

Tussen de split van The Same en je eerste solo-cd heb je negen maanden in Londen gewoond. Je huurde er een kamertje en trad er op in de kleinere muziekcafé's. Wilde je ontdekt worden of was het toch vooral een zoektocht naar jezelf?

Walgrave: 'Ik was er me natuurlijk van bewust dat de kans om 'ontdekt' te worden heel klein was. Voor mij was het vooral een nieuw begin. Ik wilde alles opengooien en heb van die ervaring uiteindelijk heel veel opgestoken. Ik zag er in hoe relatief alles is. Er waren zoveel mensen die goede muziek maken. Maar tegelijkertijd besefte ik ook dat een leven zonder muziek voor mij geen zin had. En dat je gewoon verder moet musiceren, zonder te zeveren over de business. Een plaat uitbrengen is misschien tof, maar ze maken is zoveel belangrijker.

Ik vond het systeem van die singer-songwritersclubs schitterend. Je werd alleen betaald als er volk naar je kwam kijken. Voor iedereen die met een flyer binnenging en aan de kassa zei dat hij speciaal voor jou kwam kreeg je één pond. Niemand kende mij daar, dus ik had nooit geld. Het was hard, maar ontzettend leerzaam en ik pluk er nu nog de vruchten van.'

'Before the Dawn' van Anton Walgrave verschijnt op maandag 17 juni. Het is de eerste release op het No Circus-label. No Circus, een productieomgeving

'Before the Dawn' verschijnt op No Circus, het nieuwe platenlabel van Klaas Gaublomme en Ronny Mosuse, en is in zekere zin een zegen voor dat label. Dat beaamt ook medeoprichter Klaas Gaublomme: 'De voorbije maanden zag je meerdere artiestenlabels op het schouwtoneel verschijnen. Dit jaar brachten zowel Pieter Jan de Smet en Luc de Vos, na mindere goede ervaringen met platenfirma's allerhande, een album in eigen beheer uit. Dat we nu Anton Walgrave de kans geven zijn plaat uit te brengen op No Circus, zou mogelijk voorkomen dat No Circus beschouwd wordt als het labeltje van Ronny Mosuse, die in het najaar zelf een nieuw album bij ons uitbrengt. Temeer omdat het dat niet is.'

De tijd was rijp voor iets nieuws, zo vonden Gaublomme en Mosuse. 'De industrie ligt op haar gat. Momenteel is alles aan het samenklitten en wordt het overtollige vet weggesneden tot er uiteindelijk slechts enkele grote spelers overblijven. Tegen die achtergrond was het onze bedoeling om een productieomgeving op te starten die dicht bij de artiest staat en met weinig vaste kosten een plaat kan uitbrengen, maar toch weet hoe de business werkt.'

'Wat is de situatie nu?', gaat Gaublomme onverstoord verder: 'Als boekingskantoor moet je belachelijk veel acts in je portefeuille hebben om rond te komen. Als platenfirma moet je over enkele grote commerciële kanonnen beschikken om het hoofd boven water te houden. En als manager moet je een paar echt straffe artiesten onder je hoede hebben om geld te verdienen.'

No Circus tracht een alternatief hiervoor op gang te brengen en voorziet een tegenbeweging. 'Het is ons doel om voor heel weinig artiesten alles te doen: van platen uitbrengen en promoten tot concerten boeken. En meer en meer artiesten zullen naar een dergelijke productieomgeving op zoek gaan. Iedereen die niet meer dan 4000 à 5000 platen verkoopt - en dat zijn er in België een heleboel - mag op termijn afdruipen bij zijn platenfirma. Terwijl je in principe, als je het goed aanpakt, qua productionele kost break-even kan draaien op 4.500 exemplaren.'

'Daarnaast trachten we, in tegenstelling tot de meeste grote platenfirma's, 'voorbij-de-hype'-platen te maken. Alle nummers van een cd moeten op een akoestische gitaar overeind blijven', verklaart Gaublomme tenslotte waarom net Anton Walgrave de eerste release op No Circus wordt.

Meer informatie: www.nocircus.com

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud