Julie Delpy: Een onverzadigbare scheppingsdrang

Een filmster die een liedjescarrière ambieert. Het klinkt verdacht. Maar in het geval van de Franse actrice Julie Delpy levert het een dozijn sfeervolle composities op. Volgende week stelt de nieuwbakken singer-songwriter, die ook in het cinemamilieu nooit voor de simpelste weg koos, haar debuutplaat voor in de Brusselse Botanique.

Het curriculum vitae van Delpy getuigt van een dwars karakter. Op haar 14de werd ze ontdekt door Jean-Luc Godard. Twee jaar later al speelde ze de hoofdrol in Bernard Taverniers 'La passion Béatrice'. Ze verhuisde naar New York en ging naar de Actors Studio. Intussen stroomden de aanbiedingen binnen, maar ze is selectief. In 'The Three Musketeers' zet ze de geliefde van D'Artagnan neer. In Krzysztof Kieslowki's 'Trois Couleurs: Blanc' zet ze haar man buiten omdat hij impotent is. In 'Killing Zoe', het productiedebuut van Quentin Tarantino, kruipt ze in de huid van een kunststudente annex prostituee. In 'Before Sunrise' bezwijkt ze voor de charmes van tegenspeler Ethan Hawke. Maar in plaats van weg te dromen bij een grote Hollywoodcarrière schrijft ze zich in voor een regiestudie aan de New York University. In 1995 stelt ze haar kortfilmdebuut 'Blah Blah Blah' voor op het Sundance Film Festival. Sindsdien was ze als actrice alleen nog te zien in kleinere, onafhankelijke films, recent nog in Frank van Passels 'Villa des Roses'. Veel liever dan een performster is Delpy, nog altijd maar 33 jaar oud, iemand die creëert en op die manier verslag uitbrengt van de drukte in haar hoofd. In de eerste plaats door scenario's en, sindskort dus ook via haar liedjes. Die liedjes haar debuut zitten, ondanks haar Franse afkomst, stevig gebakend in de Angelsaksische songtraditie. Hoewel ze zegt ontzettend veel respect te hebben voor Gainsbourg, Brassens en andere Brels liet ze zich inspireren door muzikanten als Neil Young, Rickie Lee Jones en Jeff Buckley. 'Ik beschouw me ook als een singer-songwriter. Ik zing en schijf mijn liedjes en ik begeleid me daarbij op gitaar. Als je het album met een film zou vergelijken, dan zou ik het script geschreven hebben en de hoofdrol spelen. De regie en de productie waren in handen van anderen.' De reacties op de plaat vallen alvast mee, ook in Frankrijk, en dat verbaast Delpy. 'In een land waar een schoenmaker geacht wordt bij zijn leest te blijven, had ik verwacht dat men in de rij zou staan om me in de rug te steken.' (lacht)

U ontvluchtte Frankrijk in het begin van de jaren negentig en verhuisde naar New York om er te studeren. Een hele opluchting voor u?

JULIE Delpy: 'Ja, toch wel. Ik werd beroemd op heel jonge leeftijd. Omdat ik niet goed overweg kon met die bekendheid, werkte mijn verhuis naar New York bevrijdend. Het gaf me de kans om opnieuw een gewoon meisje te zijn. Later trok ik naar Los Angeles. Daar maakt het nog veel minder uit hoe bekend je bent, er zit altijd wel iemand aan je tafeltje die nog tien keer bekender is. Tegenwoordig heb ik me verzoend met mijn lot als celebrity. Ik kan het veel beter relativeren.'

In 'Ready to Go' zingt u: 'This city is full of sunshine, but it is so damn cold'

'Delpy: 'Ja, ik heb het over Los Angeles. Soms hangt er een heel koude sfeer. Het is en blijft een keiharde businessstad. Dat kan erg deprimerend zijn. Soms ben je het er echt beu. Toen ik die song schreef, bijvoorbeeld. Maar het is slechts een momentopname. Want in feite is Los Angeles me op het lijf geschreven. Ik neem nooit vakantie. Ik kan niet leven zonder productief te zijn. Daarom aard ik er zo goed. Ik hou van steden die 24 uur op 24 leven, zeven dagen op zeven. Ik zou niet kunnen wonen op een plek waar alles sluit om twee uur 's middags. Ik wil altijd kunnen werken, tijdens de middaguren, in het weekend, op vakantiedagen. Ik besef heel goed dat dat niet erg socialistisch van me is, ook al ben ik eerder links. (lacht) Maar werken geeft me nu eenmaal de nodige energie om voort te leven. Te lang niets doen zou me stresseren. Gelukkig koos ik voor een job die me toelaat altijd te werken.'

Maar u heeft amper controle op wat er met het resultaat van uw werk gebeurt. Is dat dan niet frustrerend?

Delpy: 'Nee, want als het werk af is, ben ik alweer met iets anders bezig. Natuurlijk zou ik het leuker vinden dat het album het goed doet, want dan zou ik de vrijheid genieten om er nog eentje te maken. Maar het was vooral belangrijk om het te maken. Het is een van mijn meest persoonlijke statements.'

Delpy: 'Euh_ vooral mijn denkbeelden over de liefde in deze moderne era, vermoed ik. Het is ook zo moeilijk voor veel mensen om iets serieus met elkaar te beginnen. Een romance die eeuwig duurt lijkt onmogelijk. Ik heb een vrij rationele kijk op relaties. Ik heb vastgesteld dat de dingen nooit lopen zoals je ze gedroomd had. Daar ben ik cynisch in. Maar ik vind ook dat cynische mensen de grootste romantici zijn, want ze hebben de hoogste idealen. Eigenlijk vind ik mezelf dus een hopeloze romantica. (lacht) Over het algemeen ben ik vrij gelukkig, maar in onvoorwaardelijke liefde geloof ik niet meer. De plaat gaat over die realiteit. Over relaties die komen en gaan, en dus nooit blijven duren. Neem nu 'A Waltz for a One Night Stand'. Daarin heb ik het over de liefde voor één nacht. Waarom zou je niet tijdens die éne nacht zielsveel van iemand kunnen houden om hem daarna nooit meer te zien? Waarom moet er meer zijn? Ik denk niet dat ik romantisch kan blijven wanneer ik dag in dag uit met iemand moet samenleven.'

'Ik zing graag over de problemen van onze generatie, die het al bij al niet zo makkelijk heeft, ook al mag ze zelf beslissen met wie ze het doet en van wie ze houdt. Onze grootouders zijn misschien getrouwd met iemand die ze niet graag zagen. Ze werden misschien verplicht om kinderen te hebben met iemand die ze niet zelf uitkozen. Wij vonden dat afstotelijk, maar nu we zelf mogen kiezen, hebben we het niet noodzakelijk makkelijker. Samengevat gaat de plaat over de afstand die mensen scheidt, ook wanneer ze heel dicht bij elkaar staan. De werktitel was niet voor niets 'Together Apart'.'

U deed met deze cd uw eerste stappen in het muziekmilieu. Is er een wezenlijk verschil met de filmindustrie?

Delpy: 'Eerst en vooral lijken de mensen uit het muziekmilieu me vriendelijker dan die uit de filmwereld. Misschien is dat het logische gevolg van het grootste verschil tussen beide sectoren, namelijk dat er in de muzieksector veel minder geld aanwezig is. Deze plaat komt nu uit op het kleine Brusselse label Crépuscule. Ik kreeg bij hen echt het gevoel dat ze niet alleen aan de cijfertjes dachten. Een verademing, want ik was bang om enkel als product beschouwd te worden. De plaat klinkt voor 70 procent zoals ik het gewild had. Als ik voor een groter label had gekozen, dan kreeg ik misschien een groter opnamebudget ter beschikking, maar moest ik waarschijnlijk ook een deel van mijn persoonlijkheid opgeven, en dat had ik er niet voor over.'

Julie Delpy

stelt haar titelloos debuutalbum, dat zopas verscheen via Les Disques De Crépuscule, voor aan het Belgische publiek op woensdag 28 mei in de Botanique in Brussel. Inlichtingen en tickets: www.botanique.be, 02/218.37.32.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud