Les Nuits Botanique: Over f*ck en d*ck

(tijd-cultuur) - De in Berlijn wonende Canadese Merrill Nisker zet met haar project Peaches het vuilbekken ongegeneerd verder. Getuige ook haar tweede album 'Fatherfucker' dat sinds deze week in de winkels ligt. Zondag 21 september stelt het fenomeen haar nieuwste live voor op Les Nuits Botanique. 'Op 'Fatherfucker' staan maar vier nummers waarin ik vloek. Het is dus tijd dat de grote markt me helemaal omarmt.' (Ive STEVENHEYDENS)

Toen we een drietal jaar geleden in een ietwat groezelig Berlijns cafe Merrill Nisker de band toevallig aan het werk zagen - een concert waar onder meer haar genregenoot Gonzales aan bijdroeg - waren we tegelijk verrukt en een beetje geschokt. Onder het pseudoniem Peaches gaf deze hyperactieve en erg schaars geklede Canadese een performance die bol stond van de seksualiteit: druk gesticulerend, zwetend, snoevend en soms vloekend ruide ze het publiek op door in een wel erg onverbloemde taal over haar lichamelijke verlangens en fantasieen te zingen/rappen. Ze begeleidde zichzelf met een cd-speler die een mengeling van rudimentaire, al even directe beats en elektrische gitaarsamples blerde. Met haar concert en act overschreed Peaches de grens van de goede smaak en kreeg ze de zaal helemaal ondersteboven.

Drie jaar later: Peaches blijkt lang niet gek. In een korte periode schopte Nisker het redelijk ver. Met haar vurige en prikkelende act - de leden van de eerste begeleidingsgroep liet ze achter zich, sommigen onder hen begonnen eigen carrieres - oogstte ze in zowat alle steden van de hele westerse wereld grote successen. Haar eerste album 'The Teaches of Peaches' verkocht in Europa, Amerika en Canada als zoete broodjes; haar single 'Set it Off' kwam in 2002 ook bij ons in de hitlijsten. Merill Nisker: 'Iedereen kent me nu; beroemdheden gedragen zich tegenover me alsof ik een van hen ben. Het is bijna een grap of een rare droom om te beseffen dat ik concerten open voor Bjork en Queens of the Stone Age, zeker omdat mijn eerste album me geen cent kostte. Ik ben nu een commerciele artieste en ik ben er dol op!'

Wie Nisker ooit op het podium zag, zal haar overdag niet meteen herkennen. We spreken met een hoogst normale, goedgeluimde dertigjarige vrouw in een slobberige jogging. Haar gescheurde T-shirts, fuchsia onderbroekje in lycra, voorbinddildo, wild opgestoken haar, tonnen make-up, enzovoort ontbreken. Even kunnen we ons voorstellen dat Nisker goed tien jaar geleden dans- en zangcursussen aan kinderen gaf. Haar relaas doet echter snel dat beeld teniet. Nisker: 'Had je gedacht dat ik er hetzelfde zou bijlopen als op de concerten? Mensen zien me gebruikelijk als zeer masculien, als een machovrouw. Daar ben ik het mee oneens: ik geef me live voor de volle honderd procent. Weet je trouwens dat mannen een meer gevoelige g-spot hebben dan vrouwen? Daar gaat mijn nieuwe nummer 'Back it Up (Boys)' over. Ik hoop dat ik met die track mannen bewuster van hun seksualiteit kan maken.'

Hoewel er zeker een paar sterke (dans)nummers op 'Fatherfucker' staan, overtuigt Peaches' tweede album ons minder dan haar eersteling. Tracks zoals 'Shake Yer Dix', 'I U She' of de single 'Operate' zijn andermaal opgetrokken rond basale electrobeats, dito snippers van gesamplede gitaarriffs en zowel expliciet als impliciet erotische teksten. Ook slaagt Peaches met het album er opnieuw in een rock-'n-rolldrive aan een technoide dansbaarheid te koppelen. Desondanks lijkt met 'Fatherfucker' het vet een beetje van de soep: sommige teksten en nummers missen frisheid. Vooral in 'Stuff Me Up' vervalt Peaches' enthousiasmerende stoutmoedigheid tot platvloersheid. Maar dat zal Nisker worst wezen. Ook in het eerste nummer van de plaat dekt ze zich in tegen mogelijke kritiek: herhaaldelijk schreeuwt ze 'I Don't Give a Damn of A Reputation'.

Nisker: 'Ik koos voor 'Fatherfucker' omdat wij Engelstaligen elke dag het sterke 'motherfucker' in de mond nemen, zonder nog stil te staan bij de betekenis van dat woord. Ik vind het heerlijk om als vrouw een vuige, directe taal te spreken. Het gekke is dat bij mannelijke rappers daarover nooit vragen worden gesteld; de meeste luisteraars valt het wellicht niet eens op dat ze het over seks enzovoorts hebben. 'Fatherfucker' draait de geslachten om: ik vind het een krachtig, zelfs choquerend begrip. Ik verschil van de meeste vrouwen in de popindustrie: ik zal niet in bedekte termen zingen dat mijn kutje nat is, maar flap het er gewoon letterlijk uit. Ik verwacht overigens erg veel van het nieuwe album. Zowat tachtig procent van de mensen die ik sprak vinden het beter dan het voorgaande. Bovendien ligt de weg naar de mainstream helemaal open: ik vloek maar in vier van de twaalf tracks.'

Een opvallend nummer op de plaat is 'Kick It', een duet met rock-'n'-rollgrootvader Iggy Pop. Nisker: 'Ik ontmoette hem in Los Angeles waar ik hem vroeg naar mijn show in Miami te komen kijken. Hoewel hij me niet kende, daagde hij toch op en hij vond het geweldig. Op zijn laatste plaat coverde hij 'Rock Song', een track die op 'The Teaches' verscheen. Andersom schreef ik 'Kick It', dat we samen in Miami inblikten. Iggy is een man met dezelfde attitude als ik.'

Vooraleer ze in Berlijn op het solopad trok, was Nisker in haar geboortestad Toronto actief in een rist van uitlopende bands. Met Mermaid Cafe waagde ze zich aan akoestische folk, in het ensemble Fancypants Hoodlum aan freejazz en met The Shit exploreerde ze trashy noise, wat haar uiteindelijk naar Peaches dreef. Daarnaast maakte ze, al of niet met de hulp van ondergrondse Canadese videokunstenaars, een aantal korte Super8-films. 'Cowgirls' bijvoorbeeld, een gedeeld project met de kunstenares Shary Boyle dat de erotische escapades van twee meisjes toont.

Nisker: 'Toen ik theaterwetenschappen studeerde, koesterde ik de ambitie theaterdirecteur te worden. Achteraf volgde ik jazzlessen en speelde ik in verschillende bands. Pas in The Shit, een samenwerking met Gonzales, Sticky en Mocky, vond ik wat me in muziek aansprak: spontaniteit, repetitie en geilheid. In die band deden we voor het publiek wat ons op dat moment te binnen schoot; meestal een verschrikkelijke pokkeherrie voortbrengen die we met beats ondersteunden. Omdat er tussen ons vieren nogal wat seksele spanning heerste, zong ik meestal over lul en kut.'

Onlangs keerde ze terug naar improvisatie in een sessie met Caspar Brotzmann en Alexander Hacke (van Einsturzende Neubauten, IS). 'Vroeger had ik zoiets lastig om te doen gevonden, maar deze keer heb ik me compleet uitgeleefd: er was extreem luide muziek en ik schreeuwde simpelweg de longen uit mijn lijf - heerlijk! Met filmen blijf ik trouwens doorgaan. Zo werkte ik de laatste weken aan een video waarin ik in openbare urinoirs ga plassen. Voor de komende concerten prepareerde ik samen met drie Australische meisjes een aantal nieuwe werken. Daarin houden we een messengevecht, snijden en rukken we elkanders kleren van het lijf. Een andere filmpje heet 'Peaches, Queen of the Electrocrap', een commentaar op de electroclash-hype waar de pers mij toe rekent.'

Of ze in de Botanique zondag ook de baard zal dragen waarmee ze zichzelf op de hoes van 'Fatherfucker' tooit, houdt Nisker liever in het midden. Nisker: 'Verrassing! Ik had slechts weinig tijd om me voor te bereiden op deze concerttournee. Wellicht zullen er twee danseressen bij zijn: de podia worden steeds groter en moeilijker om ze in mijn eentje te vullen.'

'Fatherfucker' is uit op XL Recordings en wordt gedistribueerd door Beggars. Zondag 21 september speelt Peaches op Les Nuits Botanique.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud