Pause Café: Jammen onder vrienden

Pause Café is het project van de Franse zangeres Isabelle Antenna en de leden van haar vaste begeleidingsband: de Belgische muzikanten Marco de Meersman, Hans Helewaut, Denis Moulin en Fritz Sundermann. De vrucht van hun intensief samenwerkingsverbond blijkt even pretentieloos als universeel.

Het opzet was simpel. Elk van de vijf bandleden mocht twee covers en een origineel nummer selecteren. Van de 15 opgenomen tracks overleefden er uiteindelijk 13 het finale verdict. Het resultaat laat zich beluisteren als een sfeervolle, jazzy cocktail van nostalgische muziekjes waarop speelplezier centraal staat. Naast luchtige vertolkingen van Franstalig chanson van Georges Brassens en Gabriel Fauré, filmtracks van Nino Rota en Ennio Morricone en musicalfragmenten uit 'My Fair Lady', blijven ook de de eigen composities overeind.

Voor Fritz Sundermann, vandaag de woordvoerder van het gezelschap, was het de logica zelve dat het een 'vriendenplaat' werd. 'En dat is niet pejoratief bedoeld', voegt hij er meteen aan toe. 'Ik zie het veeleer als een voordeel. De plaat klinkt organisch. De opnames verliepen stressloos.' De zoon van ex-BRT-jazzorkestleider Freddy Sunder werd grootgebracht tussen de platencollectie van zijn vader en zag met dit project zijn kans schoon om terug te grijpen naar de muziek uit zijn jeugdjaren.

Een van de opvallendste tracks van de plaat is de Robert & Richard Sherman-compositie 'Trust In Me'. Ze stamt uit de soundtrack van 'The Jungle Book' en het is jouw keuze.

Fritz Sundermann: 'Een jeugdherinnering. Op mijn vijfde kreeg ik een grammofoonplaat met de muziek van 'The Jungle Book'. Er hoorde een boekje bij waarin je de liedjes van de film kon volgen. Telkens wanneer op de plaat een belletje rinkelde, moest je een pagina omslaan. Hoewel ik nog niet kon lezen, wist ik perfect wanneer ik naar de volgende bladzijde moest gaan. 'Trust In Me', het nummertje over de slang Kaa die Mowgli tracht te verleiden, ben ik altijd zo bezwerend blijven vinden, dat ik al vroeg besloten had het ooit zelf eens te zingen. Maar tot op heden was het me nog nooit gelukt om me te meten met het origineel. Met deze groep durfde ik de uitdaging aan en lukte het me wel. Ik heb opzettelijk niet meer naar de originele versie geluisterd, ben enkel voortgegaan op mijn geheugen, vandaar ook de andere toonaard.'

De rest van de plaat onthult ook de voorliefde die de andere bandleden koesteren voor soundtracks.

Sundermann: 'Klopt. Het typeert ons als muzikant, maar we hadden het niet afgesproken. Hans Helewaut en ik maken publiciteitsspots om den brode, en af en toe eens een kortfilm. We zijn vaak bezig met het functioneel matchen van muziek en beeld. Ik koop sowieso heel veel soundtracks. Maar van 'Charade', het andere nummer dat ik uitkoos, wist ik zelfs niet dat het uit een film kwam. Ik had een vinylplaat gevonden in de collectie van mijn papa: 'Quincy Jones Plays Mancini'. Daarop staat dat nummertje ook. Ik hou wel van dat soort bigbandplaten. Wist je dat Count Basie aan het einde van de jaren vijftig ook zulke dance along-platen maakte?'

In hoeverre was nostalgie een factor bij de selectie van de covers?

Sundermann: 'Het speelde zeker mee. Voor we aan de opnames begonnen, waren we het erover eens dat we een jazzy plaat wilden maken. Maar niemand van de groep is een echte jazzmuzikant. Trouwens, een pure jazzmuzikant zijn is een filosofie. Daarvoor moet je elke dag studeren. Maar we kunnen wel een soort van jazzgevoel neerzetten. Daarom noemen we zelf ons geluid weleens minimal jazz. Wij slaan alle solo's over, terwijl het in de jazz meestal daarom te doen is. Maar door van het standpunt te vertrekken dat je een jazzy album gaat maken, kom je automatisch bij nostalgische tunes terecht. Ons raakpunt als muzikant is dat we allemaal graag teruggrijpen naar onze muzikale roots. Ik ben opgegroeid in een erg muzikale familie. Ik begon gitaar te spelen op mijn vierde. In mijn pubertijd moest ik een tijdje niets meer van het Franse chanson en de jazzplaten van mijn vader weten. Maar later ben ik die genres weer beginnen appreciëren. Momenteel koop ik veel re-issues, en ik merk dat ook de andere bandleden dat doen. Isabelle is bezig de volledige Miles Davis-collectie aan te schaffen.'

Hoe denken jullie die jazztouch live over te kunnen brengen? En wat gebeurt er dan met de gasten die in de studio uitgenodigd werden?

Sundermann: 'Het livegeluid zal heel dicht tegen dat van de plaat aanleunen, want die is vrij live opgenomen, zonder ons daarom in een keurslijf te steken. Waarschijnlijk komen er voor de concerten nog twee extra muzikanten bij. En de gasten hebben ons toevertrouwd dat ze ons, als ze vrij zijn, vergezellen op het podium. Ze zijn ook heel relationeel gekozen, als je begrijpt wat ik bedoel. Isabelle heeft mijn papa gekozen. In mijn geval was het vanzelfsprekend dat ik Laïs, met wie ik een jaar op tournee ben geweest, zou uitnodigen. Het leek ons ook tof als Marc Moulin, de papa van Denis, zou meespelen. Luc van Lieshout, die bij de Peter Vermeersch Big Band speelt, is dan weer met ons meegeweest naar Japan.'

Het is in het land van de rijzende zon dat het idee om een groepsplaat te maken naar boven kwam.

Sundermann: 'Ja. Je moet weten dat Isabelle al een tijdje een bloeiende carrière heeft in Japan. Onze laatste tournee als begeleiders van Isabelle bracht ons in het Japanse Blue Note-jazzclubcircuit. Optreden in de McDonald's van de jazz was altijd al een droom geweest. Nu hangt er in Fukuoka en Osaka een foto van Isabelle tussen Miles Davis en Charlie Parker. Met Pause Café willen we daar binnenkort ook bijhangen. Het was na zo'n concert in Japan dat Isabelle ons vertelde dat het haar volgende droom was een groepsplaat op te nemen met haar vaste begeleidingsband. Ze wilde haar rol als frontfiguur graag even opgeven om op gelijke hoogte te kunnen beslissen met haar muzikantenvrienden.

De grootste moeilijkheid was bij iedereen hetzelfde gaatje in de agenda te vinden, want zodra we vertrokken waren, vlotte het direct. De opnames in Isabelle's veredelde homestudio in het zuiden van Frankrijk waren een verademing. We zaten boven op een berg, er lag een zwembad binnen handbereik en als het goed weer was, zag je vijftig kilometer verder ter hoogte van Montpellier de zee liggen. Buscemi is onlangs eveneens naar ginder getrokken om er samen te werken met Isabelle. Ook de plaat van Marc Moulin is er opgenomen. De fantastische sfeer, het feit dat we geen zorgen aan ons hoofd hadden en het goede weer, hoor je op de plaat, denk ik.'

'Pause Café' is een plaat zoals er nog maar weinig gemaakt worden. Net zulke platen dreigen tegenwoordig uit de boot te vallen.

Sundermann: 'Als je je zin doet, dreigt dat gevaar altijd. Het hangt er maar van af wat je doel is. Het onze was simpelweg: we kiezen de nummers, we beginnen te spelen en we maken de plaat. We hebben geen enkele platenfirma gecontacteerd. Crépuscule is naar ons gekomen en wilde de plaat meteen uitbrengen.

Maar je hebt gelijk, dergelijke platen worden tegenwoordig niet meer uitgebracht, en zeker niet bij de majors. Het verhaal is bekend: grote platenfirma's nemen geen risico's meer. Alle development zit bij kleinere independents. Als een artiest werkt bij een independent, dan tracht men zijn contract gewoon over te nemen. Lukt dat niet, dan koopt men het volledige label van die artiest over. Als je ziet hoe de grote platenmaatschappijen zich de voorbije 15 jaar op wereldvlak geherstructureerd hebben, dan kan je ook niet meer verwachten dat ze aan artist development gaan doen. Ze hebben de mensen er niet meer voor. Trouwens, de omgekeerde redenering werkt ook: waarom zouden ze er zich nog mee bezig houden, als ze toch beseffen dat ze er de knowhow niet meer voor hebben? Want meer dan een megadistributiefirma met een groot marketing- en promotieapparaat is de huidige major niet meer. An sich moet je je daar als muzikant niets van aantrekken. Ik heb respect voor een aantal mensen die in de business werken, maar het gros zit er duidelijk niet op zijn plaats. Muziek is emotie en gevoel. Zoiets verkoop je niet als een pot yoghurt. Maar men doet het toch. Daarbij vergeet men dat op een pot yoghurt een houdbaarheidsdatum staat. Als die voorbij is, dan krijgen groep en platenfirma het deksel op de neus. Ik wens het niemand toe, want de job van veel mensen hangt ervan af, maar ik zie heel het systeem imploderen, en zij die het nog niet weten, steken hun kop in het zand.

Het grote verschil tussen een muzikant en een platenfirma is dat een muzikant iets kan. Daartegenover staat de inefficiëntie van de meeste platenmaatschappijen. De meeste mensen uit de platenindustrie zouden het in een echt commercieel bedrijf geen week uithouden. Zet zo'n platenmarketingpief bij Coca-Cola en hij staat meteen aan de deur. Maar als ik zonder inkomen val, dan pak ik mijn gitaar en speel ik op straat, en zo heb ik toch nog een inkomen. Ik veralgemeen het nu een beetje. Bij de Belgische major labels zijn er nog altijd enkelen die hun nek uitsteken, maar als het erop aankomt zijn het niet meer dan puppets on a string.'

Naast dit Pause Café-uitstapje ben je de voorbije jaren vooral actief geweest als maker van reclamespots en als gitarist bij Laïs, voor wie je het tweede album coproducete en met wie je ondertussen bijna de hele wereld gezien hebt.

Sundermann: 'Ja, tot zelfs in China. We hebben er opgetreden ter ere van het 25-jarige bestaan van de Belgische ambassade voor een gemengd Chinees en Belgisch publiek. Maar waar we ook komen, we kunnen de toehoorders steevast overtuigen met onze liveset. Als de meisjes a capella zingen, sta ik nog altijd aan de kant van het podium mee te kijken. Ik krijg er telkens weer kippenvel van. Ik kan trouwens alleen maar functioneren in groepen of met mensen waar ik zelf ook fan van ben. Ik heb al vaak muzikanten moeten ontgoochelen, net omdat ik niet wild was van de muziek die ze brachten. Maar met Laïs klikte het meteen.

Met het componeren van reclamespots koop ik mijn vrijheid. En tegelijkertijd ben ik artistiek bezig, want het laat me toe te experimenteren. Zelfs al wordt je spotje uiteindelijk niet goedgekeurd door de adverteerder, ondertussen heb je het toch maar gemaakt. Dat ik de combinatie van muzikant-componist en maker van reclamespots zie zitten heeft te maken met wat ik wil bereiken in mijn leven. Voor mij is muziek een virus dat in mijn lijf zit van toen ik heel klein was. Ik wil mijn eigen muziek blijven maken, maar ik wil er ook van kunnen leven.'

'Pause Café' is uit op Les Disques Du Crépuscule en wordt verdeeld door PiaS.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud