Advertentie
Advertentie

Red Hot Chili Peppers - By the Way

Red Hot Chili Peppers-fans van het eerste uur hebben zich intussen neergelegd bij de koers die de band momenteel vaart of hebben afgehaakt. Vooral de jonge muziekliefhebbers die het kwartet uit L.A. leerden appreciëren bij de release van Californication, zullen erg opgetogen zijn met By the Way, dat helemaal in het verlengde van die erg succesvolle comebackplaat uit 1999, de hoekige kantjes er zelfs nog wat van afvijlt. De aanstekelijke titelsong trapt meteen af en hinkt net als de meeste hedendaagse Peppers-composities op twee gedachten: de luisteraar krijgt beurtelings een strook met lieflijke zangpartij (met hoge meezingbaarheidsfactor) vergezeld van stemmige, akoestische gitaren (met een hoge meeneuriefactor), en een strook rapmetalfunkcrossover (met hoog meefreakgehalte) op zijn bord. De formule werkte op Californication en werd in de Cello Studios op Sunset Boulevard fijngestreken tijdens de opnames van By the Way. Getuige meteen het titelnummer dat hier mag aftrappen. Het betreft een liefdesliedje gericht aan hun stad. Aan de hand van enkele snapshots wordt een beeld opgehangen van de paradox Los Angeles. Wat er wel is veranderd? De uitgebreide concerttournee die volgde na de release van Californication heeft de groep eerst en vooral nog dichter bij elkaar gebracht. Daardoor is ook de input van de voor de vorige plaat heropgeviste gitarist John Frusciante groter. Hij pende met producer Rick Rubin een aantal strijkersarrangementen neer en schreef in de ban van Charles Mingus en Burt Bacharach veel complexere akkoordenschemas. Het levert een erg coherente plaat op met een zo mogelijk nog radiovriendelijker geluid dan zijn voorganger, een plaat ook waarin minder plaats is voor improvisatie en solos, des te meer voor harmonie en uitgewerkte songs. In het totaalpalet valt voorts vooral de zuiverheid van de verschillende klanklagen op, gitaren voorop. Af en toe geeft het gebruik van geluidseffecten en echos een mystiek tintje aan het geheel. Zoals in Midnight, Warm Tape of het op een zenuwachtige ritmesectie voortgestuwde Throw Away Your Television. Sommige liedjes grijpen nogal opzichtig terug naar het eigen muzikale verleden. Waarom anderen kopiëren als je het zelf beter gedaan hebt, moet de onderliggende gedachte geweest zijn. Wie kan hen ongelijk geven? En met By the Way, de ballad Dosed, de wispelturigste rehab-song Dont Forget Me, het meerstemmige The Zephyr Song en het ruigere Cant Stop hebben ze weer genoeg singles om minstens twee jaar op tournee te kunnen gaan.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud