Elliott Smith / 'From a Basement on the Hill'

Domino/Munich Records

Vanop de hoes kijkt hij, Elliott Smith (1969 - 2003), ons vragend aan, met een blik vol 'Waarom?'. Zou hij tijdens de opname van deze nummers, die haast exact een jaar na zijn vermoedelijke zelfmoord verschijnt, ook al met deze vraag gezeten hebben? Antwoorden vinden we misschien op 'From a Basement on the Hill', een door familieleden en vrienden uit 34 nog resterende tracks samengesteld eresaluut. De plaat begint met enkele seconden vervreemdend a-melodieuze violen om daarna uit te barsten in de eerste ongepolijste rocksong, 'Coast to Coast', en plots is daar de herkenbare, zachte stem opnieuw. Want hoe hard deze Smith ook schreeuwt, zijn stem zal altijd zacht klinken. Soms smeekt hij iemand om te blijven, zoals in 'Don't Go Down'. Soms wil hij zichzelf met iemand verliezen op een mooie plaats, zoals op 'Let's Get Lost'. Maar meestal blijft hij alleen achter met zijn existentiële twijfels, die hem ondanks die zachte stem, licht paranoïde en depressief maken. Dat de pijn van het zijn Smiths muziek en zijn teksten beïnvloedden, is duidelijk. Ook muzikaal is de plaat luguber genoeg een soort testament. Ze vat de carrière van de zanger erg mooi samen: van de sober gearrangeerde tracks uit de jaren voor de doorbraak tot de weelderig geproduceerde nummers uit het latere major-labelavontuur. 'From a Basement on the Hill' is niet even sterk als 'Either/Or', maar wel onmisbaar in de verzameling van iedere rechtschapen Drake-, Buckley- en zelfs Radiohead-fan.

TPe

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud