Gustavo Santaolalla / '21 grams'

Varèse Sarabande VSD-6527

In '21 grams' gaat de regisseur Alejandro González Iñarritu op zoek naar de luttele impact van een mensenleven, het schamele wat rest als je sterft. Net als bij zijn debuut 'Amores Perros' is de soundtrack een wezenlijk onderdeel van de film. Geen geluidsdecoratie bij de beelden, geen sfeermaker. De muziek vertelt evenveel als de getergde blik van Benicio del Toro of het troosteloze non-landschap van de Amerikaanse buitenwijken waarin deze mokerslag van een film zich afspeelt. Niets is bij Iñarritu alleen maar vorm.

Het interessante aan de soundtrack begint al bij de zestien filosofische vragen die samen de tracklist vormen. Maar daar stopt het niet. Aan niets is te horen dat de componist Gustavo Santaolalla een score schreef. Geen leidmotief, geen thema, geen muzikale rode draad, geen eenheid in de instrumentatie van de verschillende tracks. Je denkt gewoon dat het hier om een compilatie gaat.

Die manier van werken mist zijn effect niet. In de twee uren die de film duurt, komen zo niet alle dan toch alle mogelijke minder leuke emoties aan bod die in een mensenleven kunnen voorkomen. En die krijgen van de componist allemaal een andere klank, een andere melodie mee. Er zijn stukken waarbij Santaolalla niet meer dan enkele elektronische klanken traag uit de boxen laat komen, als een schilder die in grote kleurvlakken de menselijke ziel probeert te verbeelden. Bij een volgende sequentie krijgen we zonder verpinken iets vrijwel klassiek symfonisch te horen, of iets jazzy, of een popnummer zoals 'You're losing me' gezongen door Ann Sexton. RT

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud