Joel Frahm & Brad Mehldau / 'Don't explain'

Palmetto 2096 (distributie Culture)

Joel Frahm speelt sopraan- en tenorsax. Hij en de pianist Brad Mehldau zijn goeie maatjes sinds ze in de jaren tachtig samen high school liepen in Hartford, Connecticut, en na de lessen jamden in plaatselijke clubjes. Mehldau werd intussen een ster, Frahm bleef een respectabel maar weinig bekend vakman. Zijn solo's zitten intelligent in elkaar. De man heeft een goed geluid en zijn techniek doet zo geruisloos goed zijn werk dat je er niet eens op let. Maar hij mist tot nu toe de passie en de scherpte die een Chris Potter, Tony Malaby of Mark Turner wel onderscheiden van honderden andere, bijna even aardige saxofonisten die in de brede mainstream bedrijvig zijn. Op 'Don't explain' speelt het duo Frahm-Mehldau tien stukken. Behalve een nummer van Frahm zijn het allemaal beproefde standards. Plus bij wijze van voorspelbare verrassing eentje van Lennon en McCartney. Vooral de twee radicaal verschillende versies van 'Round Midnight' charmeren. En in 'Turnaround' van Ornette Coleman gooit Frahm heel even iets van zijn natuurlijke gereserveerdheid af. De dosering tussen sopraan en tenor is knap in evenwicht en ook op de lengte van de stukken werd slim gelet. Maar het had best iets minder berekend gekund. Mehldau blijft met al zijn wonderlijke muzikaliteit beschaafd en vol attentie op de achtergrond, zoals steeds wanneer hij weg van zijn eigen trio een gastrol speelt. Het is uitkijken naar de dag dat deze rasmuzikant in zo'n toevallige conversatie ooit meer weerwerk krijgt en geeft. Ook een man als Frahm zou van een beetje conflict beter worden. Dit lijkt op dertigers die al terugkijken op hun muzikale jeugd. Echt vuurwerk komt er van deze fraaie maar nogal brave ontmoeting nooit. RLe

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud