Advertentie

Ozark Henry / 'The Sailor not the Sea'

Epic/Sony Music

Eenvoud siert. Daar is de Kortrijkenaar Piet Goddaer met 'The Sailor not the Sea' nu ook achtergekomen. De onderliggende beats stuiteren niet meer zo gewillig en majestueus naar climaxen toe, zoals op voorgaande albums, maar sluimeren voorzichtig op langzaam uitdeinende golven en slepen zich traag, maar zelfbewust op gang. De ritmesecondanten Jaki Liebezeit en Jah Wobble staan er garant voor dat op vijf van de dertien tracks de locomotief blijft duwen, maar gaan iedere vorm van agressiviteit uit de weg. Dat hoeft, getuige het geweldige 'Jocelyn, It's Crazy We Ain't Sixteen Anymore', een superaanstekelijke, compulserende groove niet in de weg te staan. De sound van Liebezeit (die drumt zonder zijn voeten te gebruiken, wat een onnavolgbaar geluid oplevert) en Wobble laat een blijvende impact na, maar is daarom nog niet onmisbaar. Neem nu de single 'Indian Summer', die deze nazomer van een plaat aankondigde. Die doet het helemaal zonder ritmesectie. Het is te zeggen: de kast van een cello, een tafel en Goddaers eigen stem creëren tussen synth, rhodes en piano voor een hoogst eigen ritmebron en een erg warme klank. Elders dragen ook Goddaers vaste muzikanten bij aan de finesse van de cd, en één keer, op 'At Sea', is ook Joost Zweegers present.

Qua gevoel leunt 'The Sailor not the Sea' meer aan bij 'Another Lonely Soul', de trip die Goddaer Zweegers hielp maken, dan bij het eigen 'Birthmarks'. Al klinkt Ozark Henry minder onstuimig en milder dan Novastar. De nadruk komt zo wel meer te liggen op de inhoud, die vaak cryptisch en overdrachtelijk blijft. Goddaer is slim genoeg om het mysterie intact te houden. Hij legt als vanouds ook bewust grammaticaal foute klemtonen ('where a piano plays / Satie'), maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ze muzikaal fout zijn. Goddaer is een raspaardje dat weet dat als het goed klinkt het ook goed is. TPe

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud