The Twilight Singers - 'The Twilight Singers Play Blackberry Belle'

One Little Indian/Labelman/Zomba Distribution

Uit niemands strottenhoofd klinkt de vraag 'You wanna go for a ride?' dwingender dan uit die van Greg Dulli. De beste platen van Afghan Whigs waren als een blinde rit met de roller coaster: vervaarlijk, risicovol, maar o zo opwindend. Het voormalige opperhoofd van de passioneelste gitaarband van de nineties is inmiddels 38, maar blijft punk verzoenen met soul, Pete Townsend met Marvin Gaye, de hel met de hemel en het resultaat werkt nog steeds erotiserend. Dat getuigt hij op 'The Twilight Singers Play Blackberry Belle', de eerste cd die Dulli opnam na de 'meest eerbiedwaardige en mooiste split in de geschiedenis van de rockmuziek', zoals de zanger het uiteenvallen van Afghan Whigs zelf omschrijft. Dulli kocht na de breuk een café in Zuid-Californië en raakte vervolgens twee jaar geen gitaar meer aan. Tot de aarde letterlijk beefde en in een mum van tijd het nieuwe 'Papillon' op papier stond. Sindsdien nam Dulli ruim 50 nummers op. Dat waren er meer dan ooit tevoren, want een veelschrijver is hij nooit geweest. Van de bezetting die de eerste, in 2000 verschenen Twilight Singers-plaat opnam, blijft er alvast niet veel volk over. Dulli deed dan maar een nieuw blik gelijkgestemde zielen open. 'Blackberry Belle' begint met het desolate 'Martin Eden', 'Bleckberry Belle' is rustiger van opbouw, maar de nervositeit is niet verdwenen. Bij momenten schreeuwt de zanger nog steeds tot het pijn doet. Dulli blijft wel zijn vaste werkwijze trouw: veelal een rustige intro, die langzaam opbouwt of uitdeint, om daarna al dan niet uit te barsten in een climax. De thema's zijn ook onveranderd gebleven: bruut geweld, escapisme, fysieke liefde, verlatingsangst, verraad. De snode, schrapende grom van Dulli te midden van zoveel fataliteit mag dan niet meer verrassen, ze beroert nog steeds. (TPe)

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud