'Ik heb nog nooit zoveel slaap gelaten voor een film'

(tijd) - Met 'Confidences trop intimes' laat Patrice Leconte zich weer van zijn prikkelendste zijde zien. Iets anders hadden we eerlijk gezegd niet verwacht van de man die ons al 'Le mari de la coiffeuse' en 'La fille sur le pont' bezorgde.

Een geheimzinnige vrouw stapt het bureau binnen van het hoofdpersonage, een man die beroepsmatig intieme details onderzoekt. De dame, die niet eens haar naam vernoemt, stort haar ziel uit en voor onze held het goed en wel beseft is hij halsoverkop in een amoureuze zaak verwikkeld. 'Confidences trop intimes' klinkt als een film noir en zo heeft de Franse cineast Patrice Leconte (53) hem ook opgevat. Met dat verschil dat het hoofdpersonage een saaie fiscalist is en de dame in kwestie een vrouw die denkt dat ze het bureau van een psychiater binnenstapt. 'Confidences trop intimes' ziet eruit als een thriller maar is in wezen een door en door een Franse comédie sentimentale, door Leconte gebracht met de fijne stijl van een man die ook aangeklede vrouwen erotisch in beeld kan brengen. Dat Leconte tot prikkelende cinema in staat is, weten we al sinds de zacht knedende vingers van Anna Galiena in 'Le mari de la coiffeuse' of de zomers opwaaiende rok van Sabdra Majani in 'Le parfum d'Yvonne'.

Is het puur voor de plot dat u een film maakt waarin psychoanalyse een belangrijke rol speelt, of wilt u ook iets zeggen over therapeuten en hun werk?

Patrice Leconte: 'Ik ken eerlijk gezegd geen bal van psychoanalyse. Ik ken geen therapeuten, ik heb zelf nooit op een sofa gelegen. Ik weet dus niet wat de toestand van dat vak vandaag de dag is. Het is altijd mijn ervaring geweest dat films maken een uitstekende manier is om aan de psychiater te ontsnappen.'

Anderzijds speelt u wel uitgebreid met psychoanalytische symbolen in de film. De potloodslijper, de auto, noem maar op. U kent die symbolen dus wel.

Leconte: 'Ik heb niet de indruk dat mijn film zoveel met die symbolen speelt. Het is in elk geval niet iets wat me specifiek geobsedeerd of geïnteresseerd heeft. Ik heb deze film om heel andere redenen gemaakt. Psychoanalyse mag dan wel het beginpunt zijn voor het verhaal, uiteindelijk speelt ze niet zo'n belangrijke rol. Dat hoop ik althans.'

De actie speelt zich voornamelijk af binnen in de personages en in die ene kamer. Vond u het moeilijk om dat te visualiseren?

Leconte: 'Heel moeilijk. Ik heb nog nooit zoveel slaap gelaten voor een film als toen het scenario van 'Confidences trop intimes' klaar was. Plots werd van mij verwacht dat ik het ook allemaal in beeld bracht en dat leek me heel lang onbegonnen werk. Ik zag niet hoe ik me daaruit moest redden. Hoe kon ik dat verhaal op een interessante en boeiende manier op het scherm brengen? Daar heb ik heel lang aan zitten sleutelen. Achteraf bekeken denk ik dat ik het niet zo slecht heb gedaan.' (lachje)

In 'Confidences trop intimes' gaat het erom dat de hoofdfiguur moet leren dat hij niet alles kan controleren. Moet een cineast dat ook kunnen? En wie heeft u dat geleerd?

Leconte: 'Dat is een heel moeilijke les. Aan de ene kant heb je als regisseur zin om altijd alles te sturen, maar tegelijk weet je heel goed dat je niet alles onder controle hebt. Integendeel zelfs, een film is vaak pas geslaagd als hij aan je controle ontsnapt. Het is bepaald oncomfortabel, maar ik tracht die twee kanten in evenwicht te houden, om overal mijn neus in te steken en tegelijk de deur open te laten om me te laten verrassen door het onverwachte, door toevalligheden en dingen die ik niet in mijn greep heb. Het is een schizofrene evenwichtsoefening.'

Leconte: 'Absoluut. Daarom is het ook belangrijk dat je die acteurs genoeg ruimte laat zodat ze je kunnen verrassen. Anders valt iedereen die naar je film kijkt van verveling in slaap.' (lachje)

Uw twee hoofdacteurs leveren uitstekend werk. Hoe bent u uitgekomen bij Fabrice Luchini en Sandrine Bonnaire?

Leconte: 'Bij sommige films vertrek ik van de acteurs om een plot uit te tekenen. Mijn vorige film, 'L'homme du train', is daar een goed voorbeeld van. Daar kwam ik op het idee om Jean Rochefort naast Johnny Hallyday te zetten en vroeg ik me af wat voor verhaal je met die twee zou kunnen vertellen. In het geval van 'Confidences trop intimes' is het precies omgekeerd gegaan. Ik heb eerst samen met Jérôme Tonnerre het scenario op poten gezet met de personages in het hoofd. Pas daarna heb ik me afgevraagd welke acteurs in aanmerking zouden komen om die personages tot leven te wekken. Sandrine schoot me bijna meteen te binnen, want ik had zin om vijftien jaar na 'Monsieur Hire' nog eens met haar te werken. De keuze voor Fabrice Luchini kwam daar eigenlijk uit voort, want ik wou een acteur die niets met Sandrine te maken had. Op de keper beschouwd is het alsof je een karper naast een konijn zet. Dat vond ik intrigerend om te filmen.'

Zowel 'L'homme du train' als 'Confidences trop intimes' gaat over een bizarre relatiedriehoek die de personages dwingt zichzelf te overstijgen. Wat vindt u daar zo boeiend aan?

Leconte: 'Ik moet zeggen dat het me pas opgevallen was nadat ik de film had gemaakt. Plots besefte ik dat beide verhalen op dezelfde verhoudingen tussen de personages steunen, de onverwachte en toevallige ontmoeting tussen twee mensen die elkaars tegenovergestelde zijn. Die ontmoeting zorgt ervoor dat hun leven ingrijpend verandert. Maar ik vind het niet erg dat beide films op dat vlak hetzelfde zijn, omdat ze voor de rest genoeg van elkaar verschillen. Bijna niemand merkt het trouwens. Het is het bewijs dat je op basis van hetzelfde verhaalschema heel uiteenlopende films kan maken. Een belangrijke les voor mij.' (lacht)

Ik moest de hele tijd aan 'Basic Instinct' denken, niet alleen omdat u de regels van de film noir hanteert om uw verhaal te vertellen, maar ook door de muziek van Pascal Estève. Wou u met opzet naar die film verwijzen?

Leconte: 'Het grappige is dat veel mensen me al gezegd hebben dat de muziek hun sterk aan Hitchcocks componist Bernard Herrmann doet denken. Maar u bent niet de eerste die 'Basic Instinct' aanhaalt. Blijkbaar moet dat een geweldige soundtrack zijn. Ik denk dat ik hem maar eens koop. (lacht) De eerste montages van 'Confidences trop intimes' had ik op de prachtige muziek van Philip Glass gezet, de score die hij schreef voor 'After Hours' van Scorsese. Dat is weer een heel andere muzikale richting. Maar uiteindelijk heeft het gegeven van een mysterieuze mooie vrouw die het kantoor van het hoofdpersonage binnenstapt, zonder dat je goed weet waar ze vandaan komt of wat ze precies wil, ons in de richting van de film noir gestuurd.'

Vindt u dat u deel uitmaakt van een bepaalde filmtraditie?

Leconte: 'Ik vind het altijd moeilijk om mijn eigen werk te analyseren, maar los daarvan denk ik dat ik een heel Franse cineast ben. Al weet ik niet goed wat dat precies wil zeggen. Mijn persoonlijke cultuur is in elk geval door en door Frans. Ik weet bijvoorbeeld dat men van François Truffaut zei dat hij een typisch Franse filmmaker was, en ik begrijp wat ze daarmee bedoelen. Ik denk dat ik in dezelfde traditie sta, al kan ik moeilijk zeggen waarom. Ik heb er alvast geen enkel probleem mee.'

Leconte: 'Dat gebeurt heel zelden. De enige omstandigheid waarin het me overkomt, is als ik uitgenodigd word voor een retrospectieve of een hommage. Dan vind ik het soms interessant om eens te kijken welke indruk een film zoveel jaar na de release maakt. Telkens weer denk ik dat ik na al die jaren een min of meer objectieve blik zal hebben, en telkens weer blijkt dat onmogelijk. Ik zie altijd vooral de fouten en gebreken. Toen 'Confidences trop intimes' hier gisteren in competitie werd vertoond, was ik ongelooflijk opgelucht dat er op het eind geapplaudisseerd werd. Tijdens de film zat ik constant te denken 'Ai, die scène is gerateerd. Iedereen zit zich hier te vervelen. Het slaat nergens op.' (lacht) Het is altijd een verschrikkelijke ervaring naar je eigen films te kijken, vooral met een publiek. Als ik heel oud ben en geen films meer maak, zal ik me misschien met mijn volledige filmografie voor mijn home cinema installeren en alles eens doornemen. Misschien dat ik dan een idee krijg van wat het allemaal voorgesteld heeft. (denkt na) Aan de andere kant, het zou ook bijzonder zielig zijn om op die manier je leven te beëindigen. (lacht)

'Confidences trop intimes' speelt nu in de zalen.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud